Вай тахмин панҷоҳсола буд. Ришу мўйлаби тунук ва бар замми ин кўтоҳи мошубиринҷаш ба андоми лўндаи ў хеҷ намезебиданд. Боз... чашмонаш ҳам хунук – калон-калони барҷаста ва сероб буда, чашми ғукро ба хотир меоварданд.
– Омад... Омад занғар, – зери лаб пичирос зад Ҷалол ва чойҷўшҳоро аз оташ гирифта, ба ҳар кадом як каф-як каф чои хушк андохт.
Дар ин миён Ҳалимбой ба хайма наздик шуда:
– Иш-ш! – гуфт ба хараш.
Маркаб, ки пойҳои қоқаш захмин буданд, қадре калавида, базўр истод.
– Хуш омаданд! – аз ҷой хеста, ба овози баланд гуфт Ҷалол.
– Хушвақт бош, додарам, – ҷавоб гардонд Ҳалимбой, ки дар сухани Ҷалол оҳанги нафрину тамасхурро ҳис карда, худро лоилоҷ ба нофаҳмӣ мезад. – Ҷанобашон наметобанд?
– Ҷанобашон дар хаймаи хоса. Истироҳат доранд, ё кӣ медонад, эҳтимол дар ғами ту ва ту барин мумсикҳои шабушкашонро кушта, хунашро мелесидагӣ бошанд.
– Саҳар қатӣ ягон алафи ганда хўрдӣ?
– Ёфтӣ, аз ҳамон алаф барои ту ҳам эҳтиёт карда мондаам. Як гав бемалол сер мешавад.
– Ту ин гуна бадзабон набудӣ-ку...
Ҷалол ба чашмони бештар дамидаву мутаҳайири Ҳалимбой назар дўхта, ногаҳон пурсид:
– Чакмани маро намегирӣ?
– Чӣ хел? – мижаҳои тунуки қариб берангаш пир-пир парида, гаранг шуд Ҳалимбой.
– Чӣ хел, чӣ хел... – ўро акнун масхара карда, Ҷалол пиқпиқ механдид. Аммо чашмонаш ғазаболуд буданд. Баъд вай якбора ба худ ваҷоҳати ҷиддӣ гирифт. – Ҳамин хел! Аз афту башараат дили кас беҳузур мешавад. Ба ҳолат раҳмам омада, маҷбур гуфтам...
– Кошкӣ! Либоси ту барин ғозиҳо табаррук.
Маркаб бетоқат шуда, пойҳои ҷафодидаашро монугир мекард. Аз боло сиёҳмушкини Усмон Азиз ба хари Ҳалимбой ва аспҳои дигар рўй оварда, сумкўбон шиҳа мекашид; гарданак зада, гирдогирди гулмех тор метанид.