ИСЁН

Соли чоруми тиҷорати пахта ҳоли мо хеле бад буд. Мо се сол кӯшиш карда бошем ҳам, маблағҳои ба хоҷагиҳо додаи мо барнагаштанд ва илова бар он, мо дар назди сармоягузорони хориҷӣ ҳанӯз ҳам қарздор мондем. Ягона роҳи аз қарз халос шудан, ҳосили хуб ба даст овардан буд, ки барои ин, сармоягузории муназзам ва кофӣ лозим буд. Сармоягузорони хориҷӣ аз тариқи Бонки миллӣ ва «Агроинвестбонк» бо мо кор мекарданд ва аз сабабҳои мушкилоти байни худашон барномаи аз қабл мувофиқашудаи маблағгузориро на ҳамеша сари вақт иҷро мекарданд. Масалан, он сол, вақте тибқи муҳлати озуқадиҳӣ, колхозҳо шадидан ба нуриҳои минералӣ ниёз доштанд, маблағгузорӣ саривақт анҷом нашуд ва дар натиҷа нуриҳои минералӣ саривақт ба хоҷагиҳо нарасид. Ин боис шуд, ки ниҳолҳои пахта шонаҳои аввали худро партофтанд. Ниҳоли пахта аввал дар шохҳои поёнаш шона мебандад ва баъд ба тадриҷ шохҳои болотараш низ гул мекунанд. Гулҳои пахта ба шона монанданд, аз ин сабаб деҳқонони тоҷик гулкунии дарахти пахтаро «шонабандӣ» меноманд.
Агар дар марҳалаи шонабандӣ дар технолоҷии парвариш ихтилоле пеш ояд, гулҳои он қисмати дарахт рехта, холӣ мемонанд. Он сол мо бо айби номуназзам будани маблағгузорӣ 10-15 фоизи ҳосилро аз даст додем. Ман дар назди раисони колхозҳо ҳам сархам шудам. Ростӣ, аз назари ман, ки бе ин ҳам, азоби виҷдон мекашидам, ки зомини ризқи он зану бачаҳои пойлуче, ки дар саҳро зери офтоби сӯзону боду борон кор мекунанд, ҳастам, талаф кардани ҳосили бо ин заҳмат ба даст омада ҷиноят буд.
Вале он сол нисбат ба маблағи тавофуқшуда ширкати мо маблағи хеле камтар қарз гирифта буд, зеро ман мехостам аз қарз халос шавам. Ман тамоми маблағҳои ширкатро сарф кар-