Низом Қосим

ҳоказои муаллифони пораҳои манзум анъана шудааст, лекин сатри аввал чӣ маънӣ дорад? Оё бешармии яке сабаби ҷурми дигаре шуда метавонад?!
Адибаи Азиз (№2) мегўяд: «Абрҳо хатти ҷабини осмон». Магар абр (ки бо сад шакл зуҳур мекунад) ба хати ҷабин шабоҳате дорад? Чун «Гулҳои бўса бар лаби ранҷидаам биёр», мегўяд, «лаби ранҷида»-ро чӣ хел шарҳ медиҳад ва ба лаб чӣ хел гул овардан мумкин бошад?
«Моли дидор» чӣ маънӣ дорад? «Мезанам пас шишаҳо аз чашми хоб» чӣ? «Фазои кулба» чисту «ҳар субҳи нав аз он дамидани офтоби бениқоб» чӣ?
Рўзноманигору муҳаққиқи шинохта Мирзо Шукурзода мефармояд: «Паси даҳ қарн сомон ёфт Сомон-ш» ва кас шубҳа мекунад, ки огоҳдилу соҳибзавқе чун ў ба тоҷикӣ будани ин ифода бовар дошта бошад. Ё худ, корбурди «Ҳама мастийи мо аз ҳастийи ўст» пас аз лоиқонаи «Мастии мо ҳастии мо буд, на пастии мо» чӣ маъние хоҳад дошт? Оё забони мо калимаҳое дорад, ки решаашон «мастий» ва «пастий» бошад, ки бо пасованди «-и» чунин шаклҳо месозем?
Маҷалла дар ҳар шумора беҳудаву беҳадаф эълон медорад, ки танҳо дар ҳаҷми 200 мисраъ манзума чоп мекунад, вале дар №4 манзумаи бесарунўгеро бо ҳилаи шаръии «Адабиёти халқ» ба чоп расондааст, ки ҳаҷмаш аз ин меъёр шояд даҳ баробар бештар бошад. Гумон меравад, ки масъулини маҷалла зери мафҳуми «Адабиёти халқ» назарногирона навиштаҳои беҳадафу беҷавҳар ва беҷону ҳазёнеро дар назар доранд, вагарна садҳо байти подарҳаворо ба сари хонандаи хушзавқи нашрияи миллӣ бор карданашон натанҳо бемаънӣ, балки таҳқир аст:

Нест ҳоло писарам намозхон,
Ҳаст ў то ёздаҳсола ҷавон...
Гуфт муллое, ки чун хар мемурад,
Аз хар ў балки ки бадтар мемурад…
Ҳаст якто говро афташ ала,