Меҳру сеҳри шеър

Фисурд шавқу карашма бахуфту фитна ғунуд,
Ки барфи умр бар он зулфи тобгир нишаст.

Ба дўш ноз нигоҳат чу такя кард ҳам он дам
Умеди офият аз дури рўзгор гусастам.
Хаёли гардиши чашми ту буд дар сарв мардум
Дар ин хаёл, ки ман сархушам зи бодаву мастам.

Фароз овард гашт осмон чоҳе ба ҳар роҳе,
Фурў густурд дури зиндагӣ доме ба ҳар гоме.

Ҳазорон шукўҳи хомўш пинҳон дар гулу дорӣ…

Ҳама оҳи туро монад навои дардпарвардам,
Ту он сўз, аз дами сарди ту омад нолаи сардам

Шўри Фарҳодам бипурсаш сар ба зер афканда буд…

Пири Наврўзи пасафканда фароз омада боз,
Гўйӣ аз пешрўён бо ту паёме дорад.

«Дамсардии хазонафсун» (نوسفا نازخ یدرسمد), «арғувони маро» (ارم ناوغرا), «ба саропардаи замир» ( هب ریمض هدرپارس), «фасурд» ё «фусурд» (درسف), «бахуфт»
(تفخب), «дўши ноз» (زان شود), «даври рўзгор» ( رود راگزور), сару (ورس), гашти осмон (نامسآ تشگ), даври зиндагӣ (یگدنز رود), шикваи (هوکش), тавонсўз (زوسناوت), ба пурсиш (شسرپب), пешравон (ناورشیپ) ҳарфакӣ мутолиа шудаву ҳарфакӣ рўйи коғаз омадаанд ва дар онҳо аз гармии эҳсоси забону баён ва дарки мантиқу маънӣ асаре нест.

Ҳар ҷо, ки шавам, аз ту ҳамон тавр таҷаллист,
Эй тўри таҷаллӣ, ба куҷои ту бимирам.