Меҳру сеҳри шеър

Пиллаҳое, ки ба боми ашроқ, Пиллаҳое, ки ба сакуи таҷаллӣ мерафт…
Чархи як горӣ дар ҳасрат вомондани асб…
Фавворони гули ҳасрат аз хок…
Қатли як қиссаи сари кўчаи хоб…
Ман садои нафси боғчаро мешунавам…
Рўҳи ман дар ҷиҳати тозаи ашё ҷорӣ аст…
Буттаи хашхоше шустушў дода маро дар сайлони будан…
Рагҳои шиками ҳубараро, асри пойи бузи кўҳиро…
Зиндагӣ ҷазабаи дастест, ки мечинад…
Зиндагӣ таҷрибаи шабпара дар торикӣ аст…
Пушти сар панҷараи сабзи санавбар баста аст.
Пушти сар пушти ҳама фирфираҳо хок нишастааст…
Пушти сар хотираи мавҷ ба соҳили садафи сарди сукун мерезад…
Вазн буданро эҳсос кунем…
Марг ворунаи як занҷира нест…
Марг дар ҳанҷараи сурх – гулу мехонад…
Гоҳ дар соя нишастааст, ба мо менигарад…

Аз шеъри «Ҷунбиши вожаи зист»:

Барф, як дастаи кулоғ…
Бод, овоз, мусофиру камии майл ба хоб.
Шохи печак ва расидану ҳаёт…
Зиндагӣ, яъне: як соре парид.

Дар вожаҳои ишорашуда ё изофа лозим аст, ё изофа зиёдатист, ё калимаҳо нодуруст рўйи коғаз омадаанд ва ин ҳама боиси осеб дидани вазну баёну мазмун гаштааст.
Нодири Нодирпур аз машҳуртарин шоирони муосири Эрон аст дар Тоҷикистон ва ҳар шеъре, ки аз ў ба кирилӣ ба нашр мерасад, бемуболиға дастбадаст хоҳад рафт. Бубинед, ки ин шеъри маҳбубтарин чӣ гуна манзур шудааст.