Низом Қосим

«зарбафт» – «зарбофт», «зи силии зан, зи силии хур» – «зи силизан, зи силихўр», «гул коғазин рўяд» – «гулкоғазин рўяд», «ҳало» – «ҳело», «ҷалиле» – «ҷалилӣ», «хати» – «хатти», «нигаҳ» – «нигоҳ», «алиле» – «алилӣ», «мекунем» – «мекунам», «роҳи нўш» – «роҳнўш» навишта, вазну таносубу мазмунро барҳам задаанд.
Зоҳири ҳуруфро дидану ба умқи маъно сар фурў набурдан боиси ғалатҳои фоҳиштаре шудааст:

Вале он ҷо ҳадиси бангу афюн аст
Аз атои пири дарвеше, ки мехонад…

Дар китоби шоир «Зимистон» (Теҳрон, интишороти
«Марворид», 1372, саҳ. 147) ин байт як мисраи равону барҷост: «Вале он ҷо ҳадиси бангу афюн аст – аз эътои дарвеше, ки мехонад…».
Ё худ, дар сатрҳои зерин аён аст, ки вожаҳои ишорашуда «бекарони», «маяндозем» (میزادنیم), «маёмўзем»
(میزومایم) мебошанд:

Ва мо бар бекарон сабзу махмалгунаи дарё
Меандозем заврақҳои худро чун кулли бодом
Ва мурғони сапеди бодбонҳоро меомўзем…

Вожаи «кули» (на «кулли»)-ро шоир худ шарҳ додааст ва агар ба он руҷўъ мешуд, ҳам ғалат рух намедод, ҳам маъно барои хонанда рўшантар мегашт: «Кул – ба замми кофи арабӣ; ба маънои пўст, аз яздиҳо шунидам» (ҳамон маҷмўа, саҳ. 151).
Байти зебое дорад Ахавони Солис, ки муаллифи китоб далели дилзадагии ў аз муҳити ғализу пурғавғои шаҳр дар пешгуфтораш ба ашъори шоир мисол овардааст:

Баъди чил сол, ки Рай дошт чу маҳбус маро,
Мекашад хок дигарбора суйи Тўс маро.