Низом Қосим

Мушобеҳи ҳамин ҳолат «сарой» (یارس)-ро «сарое»
(یارس), «бар» (رب)-ро «бари», «гиребонаш» (شنابیرگ)-ро «гиребон-ш», «з-он» (نآز)-ро «зи он», «фотиҳа» (هحتاف)- ро «фотеҳа» (تافهحی) хонда, авзону баёни равонро норавону печон кардаанд.

Моро ба рахту чўби шубонӣ фирефта аст
Ин гург, ки солҳост, ки бо гала ошност.

Асолати байти боло ҳам бидуни муроҷиат ба асл (девони мазкур, саҳ. 79) барқарор нашуд:

Моро ба рахту чўби шубонӣ фирефта-ст,
Ин гург солҳост, ки бо галла ошност.

Ҳатто ба рўбардори шеър бояд касе машғул бишавад, ки алифбои онро бидонад ва ақаллан аз намунаҳои хубу машҳураш огоҳ бошад, то ки сатри машҳури Бобо Тоҳирро чунин бемаънову ногўё бознавис накунад: «Чӣ хуш бемеҳрбунӣ аз ду сар бӣ» (ба ҷойи «Чи хуш бӣ, меҳрбунӣ аз ду сар бӣ».) Ба шеъри кўтоҳу машҳури Аҳмади Шомлу «Будан»
мутаваҷҷеҳ бошед:

Гар бад-инсон зист бояд паст, Ман чӣ бешармам, агар фонуси умрамро ба расвоӣ наёвезам Бар баландии коҷи кучаи бунбаст.

Гар бад-инсон зист бояд пок
Ман чӣ нопокам, агар наншонам аз имони худ чун кўҳ
Ёдгории ҷовидона бар тарози бебақоии хок.

Саҳеҳи онро танҳо аз ҳуруфи асл («Аҳмади Шомлу.
Шеърҳои баргузида», Теҳрон, интишороти «Нигоҳ», 1368,
саҳ. 71) метавонем бихонем: