Меҳру сеҳри шеър

Акнун, ки асири нафаси нофармонам,
Дар олами боду хок саргардонам.

Дар саҳифаи 89 пайиҳам овардани ду рубоӣ, ки қаринаи якдигар буданашон аён аст, зарурат надошт.
Ҳама чизе, ки зикр кардем, норасоиҳое буданд ба зўри фаҳми хонанда ислоҳпазир. Вале чанд мисрае дучор омаданд, ки бе матни асл фаҳму даркашон имконнопазир аст:
«Гар адл кунӣ, бираҷаҳонат хонанд», «Ё кард сабо шиққу диққе аз хуршед».
Калимаҳои ғалат, аз қабили «гўянд» ба ҷойи «гўяд», «аёми» ба ҷойи «айёми», «ашк олуда» ба ҷойи «ашколуда», «аввал қадам» ба ҷойи «аввалқадам» ва ғайра, хатоҳое дар матни форсӣ, аломатҳои нобарҷо ва ё афтода ҳам ҳусни чунин китоби хубро костаанд.
Умед мекунем, ки ғалатҳои зикршуда дар нашри навин ислоҳ мешаванд ва китоби хондании таронаҳои рўҳбахшу дилангез ба дасти хонанда мерасад.

1986