Низом Қосим

РАВОН МАГЗАР ЗИ ҲАР САТРАШ ЧУ ХОМА…

Адабиёти ҳазорсолаи классикии тоҷику форс баҳри бекаронест, ки дуру гуҳарҳои бешумору пурқиматеро нуҳуфта дорад. Муҳаққиқони он, чун ғаввосони моҳиру ҷонфидо, дил ба дарё зада, пайваста баҳри мо, ташнагони ҳарфу маънӣ, дурдонаҳои пурбаҳое пешкаш мекунанд.
Солҳои охир натанҳо китобҳои мукаммалтаре аз осори бисёр шоирони номӣ ба табъ расид, балки маҷмўаҳое аз шеъри шоирони дар доираи васеи хонандагон номаъруф низ пешкаши дўстдорони адабиёт гардид. Ин, бешубҳа, хидмати бузургтар ва лоиқи сипосу қадрдониҳои фаровон аст.
Вале дар ин маврид як нуктаро, ки то ҳол танҳо нисбат ба маҳсулоти моддӣ истифода мешавад, набояд фаромўш кард. Яъне, оё дар ҷараёни нашри осори классикони адабиётамон баъзан миқдор бар сифат боло намегирад?
Мо ҳам тарафдори онем, ки асарҳои аҷдоди бузургамон ҳарчи бештар ба табъ бирасанд. ҲамА мехоҳад, ки «Шоҳнома»-ву «Маснавӣ» барин шоҳкориҳои адабиёти дунё рафи китоб ва дунёи ақлу дилашро рўшан бидорад.
Лекин мабодо ки аз пайи номгў шуда, гиромидошти воқеии номи бузургонамонро фаромўш бикунем.
Камоли Хуҷандӣ аз он зодагони барўманди диёри мост, ки осораш то ҳол каму беш дастраси доираи васеи хонандагон буд. Толибилмон ҳанўз дар мактаб бо ҳаёту эҷоди ў ошно шуда, тавассути ғазалҳои равону забони ширини модарӣ як умр дўсташ медоранд.
Инак, мухлисони осори Камол соҳиби девони дуҷилдаи ғазалиёти ўянд (Камоли Хуҷандӣ. Девон (иборат аз ду ҷилд).
Ба чоп тайёркунандагон: Шарифҷон Ҳусейнзода, Назира Қаҳҳорова, Саъдулло Асадуллоев. Муҳаррир Қутбӣ Киром).
«Марҳабо ба чаманистони ишқу умедҳо» – омадааст дар шиносномаи девон. Ва мо, муташаккир аз марҳамати мурат-