Низом Қосим

мухотаб гум шудааст ва маълум нест, ки шоир бо кӣ ҳарф мезанад. Ҳол он ки мухотаб худи шоир аст ва зикри ў имкон медиҳад, ки сатрро саҳеҳ кунем: «Гар ёр нашуд ёр, Биноӣ, ба раҳи ишқ …».
Дар ғазале омадааст:

Аз лаъли лабат бувад муродам,
Уммеди маро Худо барорад.
Маҳрумии он бувад муродаш,
Чун даст пайи дуо барорад.
Ҳар гаҳ ки чу лола рух фурўзад,
Дуд аз дили мубтало барорад.

Аз байти охир (ва кулли ғазал) бармеояд, ки манзур маъшуқаи ғоиб аст, аз ин рў, бояд «лабат» «лабаш» ва «он» ё «мо» ё «ман» бошад.

Мўшикофони маонӣ, ки ба таҳқири рамуз
Ногирифта сабақ аз ҳеҷ адиб устоданд.

Бедалел ҳам равшан аст, ки «таҳқири рамуз» маънӣ надорад (дар дастхат ҳамин хел ҳам бошад), аммо агар ибораи рамузкушои «мўшикофони маонӣ»-ро далел биёрем, «таҳқиқи рамуз» бешак мешавад.

Пову саре чу нест ҷаҳонро, агар ниҳӣ
Сар дар ҷаҳони бе сару пое чӣ мешавад?

Зоҳиран ғалате надорад, лекин… баён шоирона нест.
Мақсад «ҷаҳони бе сару по» не, «ҷаҳони бесарупойӣ»-ст, ки батамом ҷаҳони дигар аст. Ва агар «ҷаҳони бе сару по»
ҷаҳони моддӣ бошад, «ҷаҳони бесарупойӣ» ҷаҳони хаёлии маънавист ва ҳадафи шоир маҳз ҳамин ҷаҳони волотар ва маънии баландтар аст.