Меҳру сеҳри шеър

Аз муқаддимаи мураттиби шодравон аён аст, ки мавсуф дар роҳи дарёфту омўзиш ва барқарорсозии нусхаи харобшудаи осори Камолиддини Биноӣ чӣ риёзате кашидааст ва ҳангоми мутолиаи китоби маншур натиҷаи онро аён мебинем. Масалан:

Дилам ба доғи ту рафт аз ҷаҳон, зиҳӣ давлат,
Ки вақти рафтани худ (аз ту) ёдгоре дошт.

Не сўйи масҷид тавонам бурд раҳ, не сўйи дайр,
Дар миёни ин ду раҳ чун (ман) касе гумроҳ нест.

Надорам тоби чашми ў, надимо, нуктае фармо,
Ки ў (сўйи) ту бинад дар сухан, ман сўйи ў бинам.

Баски дар чашмам (бувад) нақши рухи некуи ў,
Оварам оина пеши чашму бинам рўйи ў.

Поям ба роҳи кўяш фарсуда (шуд), чи созам,
К-аз баҳри рафтан он ҷо дигар намонд пое.

Зи шавқи теғи ту з-он гуна бехабар гаштам,
Ки (гар) ба теғ занандам, намешавад хабарам.

Зоҳид ба марҳамат сўйи риндон назар накард,
Он каҷназар (магар) дари раҳмат надид боз.

Чунон майли дили девонаро сўйи ту меёбам,
Ки ҳар ҷо гум шуд, ўро (бар) сари кўйи ту меёбам.

Дар байтҳои боло ҷузъу калимаву ибораҳои дар қавсайномада самараи фикру андеша ва муқоисаву муқобилаҳои мураттибанд, ки дар дастхати бо мурури замон фарсуда нохоно шуда будаанд ва, метавон гуфт, ки дар доираи вазну мантиқу таносуб барқарор гашта, комилан қобили қабуланд.