Меҳру сеҳри шеър

Ба минбарҳо фаромўшам накарданд,
Бигуфтам нарм, хомўшам накарданд.
Чу рафтам тунд, аз баҳри ҳақиқат,
Бикуштам хешро, гўшам накарданд.

Дар Рўзи ангиштканон:

Як духтари кўлобӣ ба ғам сўхт маро,
Аз боби муҳаббат сабақ омўхт маро.
Ман бар падараш ҳазор раҳмат гўям,
Хокам бинамуду боз афрўхт маро.

Дар Рўзи Ваҳдати миллӣ, ки ҳама аз ягонагиву иттиҳоду васл мегўянду менависанд, мураттиби тақвим узри бегонагиву ҷудоиву фасл пеш меорад:

Дўстон гар ба дўстон нарасанд,
Андар ин рўзгор, маъзуранд.

Бахшида ба Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии
Тоҷикистон садҳо шеъру таронаи марғуб, фармудаҳои ҷолиби адибону олимон ва сиёсатмардон ба табъ расида, вале, бибинед, безавқонаву бемавқеъ чӣ порае ба сари хонандаи тақвим бор мешавад:

То омадани ту чашм дар раҳ монам,
Чун тирашабе ду дида бар маҳ монам.
Чашмам ба рухи ту сахт одат кардаст,
Умре ту арўси хона, ман шаҳ монам.

Дар зодрўзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Рўзи забони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон овардани ин байти бемуносибати «аз бом - тароша» чӣ маънӣ дорад?