Меҳру сеҳри шеър

Ҳазор сол пас аз марги ман чу бозоӣ,
Зи хок наъра барорам, ки марҳабо, эй дўст.

Дар Рўзи китоб:

Гирифтор куштан на воло бувад,
Нишеб аст ҷое, ки боло бувад.

Дар Рўзи моҳипарварон:

Бар деҳаи кўҳие ба армон рафтам,
Нўшидани оби чашмасорон рафтам.
Дидам, ки ба чашми чашмаҳо обе нест,
Баргашта қафо ба чашми гирён рафтам.

Дар Рўзи кимёгарон:

Устоди нахустинам маро ёд ояд,
Бегўрии кўдакӣ ба фарёд ояд…(?!)

Дар Рўзи ҷавонони Тоҷикистон:

Ҳеҷ неъмат чу зиндагонӣ нест,
Ба хушӣ бурд, ҳар кӣ ҷонвар аст(?)

Дар Рўзи Ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ (!):

Он киро нест ба ҳушёрӣ ақл,
З-ў ба мастӣ тамаи ақл мадор.

Дар Рўзи радио ва кормандони алоқа:

То кай, эй сар дар ҳаво, дар осмон ҷўйӣ Худо,
Завқе аз болонишастан нест соҳибхонаро.
Низом Қосим

Дар Рўзи пойтахти Ҷумҳурии Тоҷикистон – шаҳри
Душанбе (!):

Оқил ба чӣ умед дар ин куҳнасаро,
Бар давлати ў ниҳад дил аз баҳри Худо.
Ҳар гоҳ, ки хоҳад, ки нишинад бар ҷой,
Гирад аҷалаш даст, ки бархез ба по.

Дар Рўзи илми тоҷик:

Модар, ту ҳамеша як дуо мехонӣ,
Аз меҳр дуои ҷони мо мехонӣ.
Мехонӣ дуо, ки тинҷ бошад олам,
Ту сураи сулҳи босафо мехонӣ.

Дар Рўзи модар:

Афкандани сайд кори шер аст,
Рўбаҳ зи шикори шер сер аст.

Мураттиби тақвим хосса «марбути» санаҳои зерин пораҳои «басо мувофиқ» дарёфтаву истифода кардааст.
Дар Рўзи кормандони гумрук:

Зи дарё бо дили дарё гузаштам,
Ба нодорӣ зи сад доро гузаштам…

Дар Рўзи ҳуқуқи инсон:

Ҳар ки дорад лаби хомўш, тавонгар бошад,
Даҳани ғунча ҳама умр пур аз зар бошад.

Дар Рўзи кормандони адлия ва суд: