Меҳру сеҳри шеър

Изатулло, Фаррўх, Абдуманон, Муҳаммадаллии Соиб, Сатоорӣ, Сайдалӣ, Мироҷов, Ғафор, Исламбердиева, Офоқхон Катаев, Ойша, Музафаррӣ, Истарафшан, итифоқи касаба, Ҳунаршаи халқӣ, адиби руснигори тоҷик, ошиқи беҳарор, гурғулисаро, соҳи тиб, Команди шоиста, қудурат, «Нависандаи халқии Тоҷикистон, Ҷалол Икромӣ», «Шоири халқии Тоҷикистон, Гулназар Келдӣ»…
Рассоми машҳур Борис Серебрянский бо «сеҳри қалами» мураттиби тақвим ба «Ворис Серебрянской» табдил ёфтаасту «асосгузори филми тасвирии тоҷик Мунаввар Мансурхоҷаев» - ба Музаффар Мансурхоҷаев.
Дар давраи Истиқлолият бисёр шахсиятҳо ному насабашонро ба расми деринаи аҷдод карданд. Аз ҷумла, Муҳаммадҷон Шукуров дер боз Шакурии Бухороисту
Муҳиддин Хоҷаев – Хоҷазод, лекин, дар тақвим, гўё мураттиб дар бист сол боре ҳам инро надидаву нашунидаву нахонда бошад, бо исрор шаклҳои қадимаи ному насаби эшон зикр шудаанд.
Баъзеҳоро унвонҳои андаки давраи шўравиашон мавриди зикр қарор гирифта, вале баъзеҳоро (масалан, Муҳиддин Хоҷазод, Кароматуллоҳи Мирзо, Саидмуҳаммад Одинаевро) унвонҳои баланди дар даврони Истиқлол барои хидматҳои арзанда касбкардаашон (Нависандаи халқии Тоҷикистон, академики Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон) «фаромўш» шудааст.
Ин ҳам – дарди бахайр. Дар тақвим байту мисраъҳои фаровоне хато хонда ё рўбардор шудаанд, ки натанҳо боиси нороҳатии огоҳон мегарданд, балки ноогоҳонро ба дурустии маҳз ин қаринаҳо моил месозанд ва боиси ривоҷи ғалатхониҳои минбаъда мешаванд.

Ҳар кӣ саъи бад кунад дар ҳаққи халқ,
Ҳамчу саъи хеш бад бинад дуо.