Меҳру сеҳри шеър

Дар кўҳи ҳаёт то мусофир нашавӣ,
Огоҳ зи ғайбу ғам зи ғозир нашавӣ (?)

Ҳеҷ неъмат чу зиндагонӣ нест,
Ба хушӣ бурд, ҳар кӣ ҷонвар аст (?)

Гўянд санг лаъл шавад дар мақоми сабр,
Оре, шавад валек ба хуни ҷигар шавад.

Мирғи як аслем, айби мо бувад айби ҳама,
Аз чӣ ҳамчун мавҷ доим дар пайи якдигарем.

Чи неку сухан гуфт он ройзан,
Зи мардон макун ёд дар пеши зан.

Чун нест дар ин мардумӣ нодон аҳлӣ
Натвон гуфтан чунон ки дар хотири мост.

Олим, ки хўрдан-ш ҳама ғам бошад аз ҷаҳон,
Беҳтар зи ҷоҳиле, ки наими ҷаҳон хўрад.

Ойинаи дўст – дўст беҳтар...
Ман аз бозуи худ дорам басе шукр…

Таамулд кун аз рафтани рафтагон,
Кӣ буданд чун ту ба нафсу нафас.

Такя бар ахтари шабдузд макун к-ин айёр,
Тоҷи Ковус бибурду камари Кайхусрав.

Ҳар кӣ дорад лаби хомўш тавонгар бошад,
Даҳони ғунча ҳама умр пур аз зар бошад.