Меҳру сеҳри шеър

кунад: «Мазмуни достон олисту сатрҳои шоир рўҳафрўз».
Ана, чанд «сатри рўҳафрўз» аз он «достони олӣ»:

Давлате, ки лафзи ашъори дарӣ,
Назми оламро шуда зеби сарӣ.
Рўдакию Бўалию Балъамӣ,
Сад карат ҳам бишмарӣ, бошад камӣ…
Ақли комил, ки ба авҷи худ расид,
Мулки тоҷик шуд ба зераш муттаҳид.

«Хулосаи шоир волост» – мефармояд мунаққид ва ҳукмашро бо чунин мисол ҷорӣ карданӣ мешавад:

Пандиёти (?) Оли Сомони ниё (?)
Мешавад бар дарди миллат мумиё».

Мунаққид вазнҳои хароб, ифодаҳои вайрон, бемантиқиву номутаносибиҳои саросариро надида, бо ҳамон бовари бебунёди беисбот ҳукм мекунад, ки дар эҷоди ғазалу рубоиву дубайтӣ дасти шоир тавоносту суханонаш босафо ва боз мисоле меорад:

Чун омадаӣ дар ин ҷаҳон, доро шав,
Доро ба мисоли Бўалӣ Сино шав.
Хоҳӣ, ки фаромўшат насозад дунё,
Дунёӣ маҷўю худ аввал дунё шав.

Ин сатрҳои подарҳаво ва тавсифҳои подарҳавотари онҳоро мехониву дилат ба Лоиқу рубоии машҳуру зебояш бо ҳамин қофияву радифу маъно месўзад:

Якчанд дар ин ҷаҳон зи худ пайдо шав,
Бар ҳусну ҷамоли зиндагӣ шайдо шав.
Сино нашавӣ, ҳиммати синоӣ кун,
Маҷнун нашавӣ, дилшудаи Лайло шав.