Низом Қосим

Даври даҳони танги ту орази анбаринхатат
Ғунча ба ғунча, гул ба гул, лола ба лола, бў ба бў

Бо дили хеш Тоҳира гашт, надида ҷуз туро,
Сафҳа ба сафҳа, ло ба ло, парда ба парда, тў ба тў.

Вале дар борааш маълумоти кофӣ мавҷуд нест.
Ҳаминро медонем, ки дар Насаф ба дунё омада, бино бар маърифатнокию босаводӣ, атфолро сабақ медодааст, сафари Бухорову Фарғона карда, дар Тирмиз зиндагиро падруд гуфтааст.

17. Ойиша

Ҳоҷӣ Лутфалибеки Озар дар «Тазкираи оташкада»
шоираро аҳли Самарқанд гуфтааст. Мутаассифона,
маълумоти дигаре дар бораи ҳаёту эҷодаш мавҷуд нест.
Ин ду рубоӣ, ки аз латофату зарофат ва ҳунари шоирашон дарак медиҳанд, ба номи Ойиша оварда шудаанд:

Ашке, ки зи чашми ман ба рў ғалтидаст,
Дар гўш кашидаӣ, ки марворид аст;
Аз гўш бурун ор, ки бадномии туст,
К-онро ба рухам тамоми олам дидаст!

Бо ман чу шаби васли ту бикшояд роз,
Ногоҳ ҳам аз шом кунад субҳ оғоз,
Бо ин ҳама, гар иваз кунандам, надиҳам
Кўтоҳшабе аз он ба сад умри дароз!

Вале камина итминон дорад, ки рубоии аввал моли шоира не, моли шоир аст. Агар аз шоира бошад, бо лутф ба дугона ва ё ғуломи маҳбуби ҳалқабаргўшаш гуфтааст!