Меҳру сеҳри шеър

Ба сад ниёз ба поят фитода сарви саҳӣ,
Чу дар чаман………………………. (андохт)

Набуд ҳеҷ, даҳони ту чун такаллум кард,
Ҳазор………………………………….(андохт)

Зи чеҳра донаи холат ба сеҳри чашми ту буд,
Ки тухми меҳр ба дилҳои оташин андохт.

Зи бахти тираи худ оҳ агар кашам, чи аҷаб,
Ки дард дар дилам он зулфи анбарин андохт.

Ҳазор шукр, ки раҳме ба ҳоли зору низор
Худой дар дилат, эй шўхи нозанин андохт.

Магў ба кунҷи ғам афтода инчунин зи чиӣ,
Ки ҳаҷри ёр, Ниҳонӣ, маро чунин андохт!

Ғазали 2:

Ширин даҳане, лаб шакаре, ишвагаре нест,
Ку мардумаки дидаи соҳибназаре нест.

Ман дида ба роҳегузарад, ёр ба роҳе,
Афсўс, ки ў дида баҳар … нест.

Гоҳи сафар аз кўи ту маро бим зи ҷон аст (?),
Оре, сафаре нест, ки биму хатаре нест.

Набвад бар ман хубтар аз ту нигоре,
Ҳарчанд, ки дар пеши ту аз мо батаре нест.

Шарҳе ба ҷуз меҳри рухат кор надоранд,
Бе шарҳи ғами ишқи ту девору даре нест.