Зан дар тӯли се моҳи ахир аввалин бор аз таҳти дил шодӣ кард, мисли солҳои пеш.
Шодмонияш танҳо аз фурӯши куртаҳо набуд. Хоҳараш тасмим гирифт, ки бо ӯ бимонад ва барои дохил шудан ба донишгоҳи тиббӣ омодагӣ бигирад.
Ӯ тадриҷан ба шароити нав: набудани шавҳараш, бистари сарди танҳоӣ, бори рӯзгор ва тиҷорат одат мекард.
Аз пулҳои ба дастомада мошини беҳтар харид ва акнун фармоиши муштариҳоро дар хона қабул мекард. Танҳо чизе, ки зан ба он одат накард, набудани Атан буд. Меҳрубониҳои Атанро ба ёд меоварду бетоб мешуд. Рӯзҳо мегузаштанд, аммо саг дигар пайдо нашуд. Хоҳараш оҳиста-оҳиста занро ба ин омода мекард, ки шояд Атан дигар барнагардад.
Чашмони зан аз ин пешгӯи маъюс мешуданд.
Рӯзе аз ҳамин рӯзҳои бетобӣ буд, ки ногаҳон аккоси саг ба гӯшаш расид, садо аз ҳавлӣ меомад, як садои гирифтаи сангин, ав-ави монанд ба нолиш. Зан пероҳани нимдӯхтаро ба гӯшае партофт ва побараҳна ба ҳавлӣ давид. Хоҳараш ба таваҳҳуми рӯз дар миёни ӯ одат карда буд ва ҳафҳояшро ҷиддӣ намегирифт, вале ин дафъа аз думболаш рафт. Он чӣ онҳо диданд, ба андозае такондиҳанда буд, ки занро аз пой афканд.
Аз гулӯи саг садои Атан берун шуд, аммо ба Атан монанд набуд, як саги велгарди пӯсташ ба хуну хок олӯда, харобу хазону маҳзуну шикаста.
Саг бори дигар ҷакиду қадаме ба пеш гузошт.

• Апа, ин Атан нест, ин кадом саги бесоҳиб аст, эҳтиёт кунед, бо шуморо нагазад.
  Зан оҳиста ба сӯи саг хазид. Сари хами ӯро бардошту ба чашмонаш нигарист. Чашмони саг ба ранги қаҳваи сиёҳ монанд буд. Оҳ, чӣ қадар маҳзун буданд ин чашмҳо! Саг фукашро дароз карду дасти соҳибашро беҷуръатона лесид.
• Ин Атани мана аст, сояи шикастаи ман, ҳомии гумшудаи ман, фарзанди ман.