Рӯзҳо дар пеши дар ҳалқа мезад, гӯё хоб буд, аммо садои пойи занро аз мард фарқ мекард. Занҳоро бо чашмони хамидааш мепесонд, ба тарафи мардҳо хашмгинона ғуррос мезад. Гулнисо мегуфт, ки сагро ҳамсари худораҳматиаш солҳо пеш аз кадом чӯпоне харид. Аввал саги меҳрубоне буд, аммо баъди марги соҳибаш бадрашку гиранда шуд. Саг аз ҳама бештар Сафоли мӯзадӯзро бад медид. Сафол дар сари кӯча пайдо мешуду саг ба ҷакиш медаромад. Туфҳояш ба ҳар тараф мепариданду пеши чашмашро хун мегирифт. Чеҳраи гирифтаи Сафол аз саги Гулнисо зиёд фарқ намекард. Ӯ марди камгап буд, андоми хуб ҳам надошт ва агарчи аҳёнан механдид, мегуфтӣ, ки мегиряд. Зимистону тобистон як либос дошт ва даҳонаш ҳамеша пури нос буд. Бечора Гулнисо. Ишқи марде мисли Сафол ҳатто барои як беваи бечора ҳам таҳқиромез буд! Сафол рӯзҳои ахир абрӯвони ғафсашро аз рӯи чашмони норозиаш бардошта, пероҳани нав пӯшид. Роҳи кораш дар самти дигар буд, аммо кӯчаро тай карда, то хонаи ҳамсояи нав меомад. Саг ӯро медиду девона мешуд. Чӣ гапе буд, ки онро танҳо саг медонисту Сафол.
Ҳамон тавре ки модарбузургам хулоса кард, Гулнисо ба ҳама рӯи хуш медод. Хушаш меомад, ки мардҳо барои ӯ сабқат мекунанд, аз сари девораш калла мекашанд, мехоҳанд хизматгори беминнаташ шаванд, роҳашро мепоянд, аммо ҳеҷ мардеро ба худ наздик шудан намемонд. Ӯ мардҳоро бозӣ медоронд. Баъзе мардҳо табиати ӯро омӯхтанд ё шояд аз интизорӣ хаста шуда, канор рафтанд. Аммо баъзеҳо ҳанӯз умедвор буданд, махсусан мудири бозор, ки хонааш дар аввали кӯча буд. Ӯ пайваста барои Гулнисо халтаи орду сабзиҷоту гӯшт мефиристод, аммо тавре модарбузургам гуфт, “додугирифт якҷониба буд, ва аз тарафи Гулнисо инъоме ироа нашуд”.
Модарам акнун пиёлаи чояшро бе ҳамсояи нав наменӯшид ва аз падарам мехост, ки чароғи сӯхтаи ҳамсояро иваз кунад ё баргҳои хамидаи ангурашро боло бардорад.