Занҳо бо сарҳои хам ба ошхона бармегарданд, то барои оғову ҳамсаронаш ғизо омода кунанд, Хола Наврӯз каме худхурӣ мекунад ва сипас аз пайи ҳисобу китоби хароҷоти хурду хӯрок мешавад, Шопӯр ҷасадро ба даште мебарад, то пинҳон аз чашми ғайр ба рӯяш ду се бел хок бикашад ва ҳеҷ кас ба ҷуз ар-ари каргасҳои мурдахор, ки рафтани Шопурро мепоянд, бар турбати ӯ овоз намеандозад.
Танҳо як нафар, ки шояд он субҳ кобус мебинад, модари сахтсари ӯст, ки субҳ надамида бо косаи ҷурғот ба хонаи кампири Сокина меравад то хобашро таъбир кунад.
Хола Наврӯзи сукути тӯлонии Фаришторо аломати ризо пиндошт ва оҳи сабуке кашид.
-Мошоллоҳ, духтари оқили ман, буланд шу, бирем, роша, бо хотун ба ту машкук наша, ёдат боша, чизе бареш нагӯ, и роз бояд байни худмон бмона. Имшаб ҳамиҷа хав ша, ма бояд бо Ҳашматулло ҳарф бизанум... Ту ӯ ришсафеда қариб кушта будӣ, Худо кунад, ки ёдаш рафта боша!
Хола Наврӯз ба суфраи чидаи Алтанхотун таваҷҷуҳ накард, рӯи по чойи сардро дам кашиду ба тарафи Шопур рафт, ки ба чӣ далеле нахост аз мошин берун биёяд.
Алтанхотуни аз ин достон бехабар аз паси хола Наврӯз бо тааҷҷуб нигоҳ кард ва баробари пӯшида шудани дари мошин акнун лаб ба ғайбат мекушод, ки чеҳраи хоколӯда ва аз ғусса сиёҳшудаи Фариштаро диду хомӯш монд. Одобу назокати ин хотун, ки мегӯяд дар қутани гӯсфандон бузург шудааст, ҳамеша Фариштаро мафтун мекард. Сукути хотун ҳоло беш аз ҳар вақти дигар ба дардаш мехӯрд. Бо эҳтироме, ки ба ин зан дошт, намехост барояш достони дурӯғин тавсиф кунад, аммо барои гуфтани воқеъият на тавон дошт, на ҷуръат. Ҳарду сари суфра хомӯш менишастанд. Хотун чашм аз пиёлаи чойи сардшуда намеканд, Фаришта аз пошнаи кафшҳои Алтанхотун, ки азбас заминро харошида роҳ меравад зуд-зуд суда мешаванд.