Замоне хобаш бурд, ки шаб аз нисф гузашт ва садои хурӯсҳои барвақтӣ аз рустоҳои атроф шунида шуд. Чашм ба ҳам гузошту кобусе дид, ки мӯйро дар танаш рост мекард.
Дар он олами рӯъё ҷангале анбӯҳе дид бе роҳу пайроҳа пур аз дарахтони ба ҳам печида. Раҳгум зада буд ва дошт аз гуруснагӣ беҳол мешуд. Хеле сарсону саргардон роҳ паймуд ва ниҳоят ба зери дарахте расид, ки аз баданаш асал метаровид. Тани дарахтро лесиду гуруснагиашро рафъ кард, аммо ин дам анбӯҳи занбӯрҳои ҷангалӣ аз синаи дарахт берун шуда, ба ӯ дарафтоданд. Афтону хезон аз ин селаи хашмгин, ки гоҳо монанди калоба ва гоҳе чун қифи бузург гирди сари ӯ чарх мезад, даргурез буд. Он қадр давид, ки хаста шуду ба замин афтид ва занбӯрҳо лӯлае шуданду аз даҳону димоғ ба шикамаш даромаданд. Шикамаш мисли модагови моҳурӯз бузург шуд, он қадр ки садои шикастни устухони косашро бармало мешунид. Фарёд мекашид ва заминро бо нохунҳояш ханҷол мезад. Аз дард буд ё аз тарс, ки чашмонаш якбора во шуданд. Ӯ ҳеҷ гоҳ аз дидани сақфи бӯрёпечи хонаи Алтанхотун ба ин андоза хушҳол нашуда буд. Осемасар шикамаи нарму ҳамворашро ламс кард ва зери лаб “худоро шукр” гуфт.
Фаришта дар хонаи падариаш аҳёнан хоб медид. Он рӯъёҳои гоҳ-гоҳӣ зебо буданд. Ӯ дар он рӯъёҳо парвоз мекард, то абрҳо мерасид ва ба замин нигоҳ мекарду дилаш ҳаво мегирифт.
Кампири Сокина мегуфт, ки одамони бегуноҳ дар хоб парвоз мекунанд, гунаҳкорон кобус мебинанд.
Сар аз панҷара берун оварду нафаси амиқ кашид. Моҳи комил чун фонус дар гӯшаи осмон нурафшонӣ мекард ва домани субҳ аз гушаи дигар баланд мешуд. Фаришта мунтазири дамидани субҳ нанишаста, аз пайи рубучини ҳавлӣ шуд, то вақт зудтар бигзарад.
Дуруст мегуфтаанд, ки чашми ошиқ кӯр мешудаст.