Чеҳрааш айбе надошт, ҳайкали болобаландаш низ.
Холаи таҳсилкарда ва нозанин, бо даҳҳо хушдору хотирхоҳ аз хонаводаҳои обрўманд, бо як ронандаи автобус издивоҷ кард, ҳамоне ки тўли ҳафт соли донишҷўйӣ ўро аз ойина тамошо мекард, аммо ҳарфе намезад. Аз худаш се сол ҷавонтар буд, сурати зишт надошт, ўро ҳатто мешуд хушандом гуфт. Лоғар буд, бинии баланд, гунаҳои устухонӣ, сурати кашида ва қомати аз хола як сару гардан баланд дошт, аммо ранги чашмонаш аҷиб буд, ғайримаъмулӣ ва ба навъе тарснок, беранг мисли дуд, ки дар пасзаминаи абрўвони пурпушт ва мижгонҳои баланди сиёҳ мисли ду нуқтаи сафед ба назар мерасид. Мўйи тобдораш то шонаҳояш мехамид ва ўро бештар шабеҳи як бозигари футбол мекард, то ронандаи автобус. Сокиту андешаманд буд, ба нудрат механдид, комилан баръакси хола Моҳистон, ки садои хандааш дар ҳавелии ҳамсояҳо шунида мешуд.
Хола муддатҳо сайъ кард хулқу шахсияти ронандаи автобусро тағйир диҳад, аммо талошҳояш самар надоданд. Саранҷом ўро ҳамон тавр, ки буд пазируфт: дилгир, сокит, абус.
Алорағми эҳсоси феълиям нисбат ба хола Моҳистон, бояд эътироф кунам, ки дар кўдакӣ бароям беҳтарин модар буд, мушфиқтар аз ҳар модари дигар. Модари худам ба санади сарпарастӣ имзо гузошт ва бо ин пайванди байни мо баякбор гусаста шуд. Баъд аз имзои он санад якчанд бор дидамаш, бароям ҳадя овард, вале бо ман дигар ҳамчун бо духтари Моҳистон бархўрд мекард. Шояд дўстам медошт, албатта дўст медошт, аммо намехост алоқамандиашро ба намоиш гузорад ва хоҳарашро нороҳат кунад.