Аз оғоз медонист, ки ин издивоҷ дер давом намеорад, марги модараш ин поёнро наздиктар мекард.
Найсон интизор шуд, то ақрабаки соат рўйи рақами ҳафт хобид, сипас телефонашро боз карду ба феҳрасти пизишкҳои шабкор назар андохт, Диловар сари кор буд, шумораашро гирифт. Акси марди ҷавон бо лабханди дилнишин рўйи саҳфаи телефон зоҳир шуд.
– Чӣ шуд, ки дар ин субҳи зуд ёди мо кардӣ? – пурсид ў хушҳолона, лекин сонияе баъд садояш лаҳни ҷиддӣ гирифт.
– Ҳолат хуб аст? Ё дардҳо шурўъ шуданд?
– Салом, хубам, на, дард надорам, то зоймон ҳоло роҳ дароз аст. Мехостам бубинамат... – ў ҳатто напурсид «чаро?»
– Чашм, кай ва дар куҷо?
–То як соати дигар мерасам, агар мушкил надорӣ, мехостам дар қаҳвахонаи канори бемористон якдигарро бубинем.
– Бошад, мунтазират мемонам.
Найсон ҳаддиақал се бор либос иваз кард, на ки пеши Диловар аз бадани пуф кардааш хиҷолат мекашид, ин тавр набуд, ў фақат либоси барои зани мотамдор муносибро пайдо намекард. Билохира аз ҳеҷ чизе сохт, домони васеи мишкӣ пўшид ва булўзи қаҳваӣ ва шоли сабукеро рўйи сараш андохту аз кўчаи борик бо қадамҳои сангин то дўкони «Шашлики Мамадҷон» рафт. Офтоб аз гўшаи осмон як қад баланд шуда буд ва дуди кабобхонаву гарду чанги ин ҷодаи касифро дар арғунчаки нурҳояш такон медод. Ронандагони таксиҳои интизори муштарӣ аз бекорӣ хамёза мекашиданду «дуд мехўрданд» ва ҳар аз гоҳе бо нидои «таксии арзон, таксии арзон!» пиёдагардҳоро ба мошинсаворӣ ташвиқ мекарданд.