Найсон ба ин мавзўъ фикр намекард, Моҳистон қабл аз маргаш тамоми дороӣ ва пасандозҳои нақдиашро, бо шумули ин хона ва як опортмони сеҳуҷрагӣ, ба ў вогузор кард. Дастуре надод, чун медонист, ки духтари боҳушу қобили эътимод дорад ва аз хоҳару бародараш муроқибат мекунад. Ў ҳатто ҳалли кинаи дерина бо холадухтарро бар дўши Найсон гузошт.
Танзими ояндаи дугоникҳо барои Найсон ба андозаи мушкили холадухтар печида набуд. Ҳар чизе ба Санам марбут мешуд, рози сарбастаро мемонд, ки ин ҳама сол, ба таври мўъҷизаомез аз ҷое дарз нахўрда буд. Найсон як-як худиву бегонаҳо, шиносҳои хонаводагиро, хешони Санамро ба ёд овард. Аз ақрабои Санам танҳо писари аммаи ў, Диловарро медонист, ҳарду фориғуттаҳсили Донишгоҳи пизишкӣ буданд, ҳатто як замон ба якдигар майл доштанд. Аммо Моҳистон бо шунидани номи Диловар пешонӣ ҷинҷ мекард, аз ў хушаш намеомад. Амма Мунис низ робитаи писараш бо духтари Моҳистонро дар ҳамон оғоз қатъ кард ва нагузошт ин майл ба алоқамандӣ табдил шавад. Ҷавонҳо бо ҳам дўст боқӣ монданд ва ҳоло дар як бемористон кор мекунанд. Гоҳу ногоҳ нигоҳҳои пур аз майли мутақобили онҳо ба ҳам бармехўрад ва ҳарду аз хоҳиши лаб гузоштан бар лабҳои якдигар саршор мешаванд.

Найсон ба ҳамсараш алоқамандие надошт, издивоҷ
бо ин ҷавони «ояндадор» тасмими Моҳистон буд ва Найсон мутеона ба он сар фуруд овард. Ҷавони пулдор аст,
аммо ахлоқ надорад, мисли Диловар боҳуш нест. Найсон
бо ҳамсараш на дидгоҳи муштарак дошт, на мавзуе барои
суҳбат, гуфтугўи ҳарду бо посухҳои кўтоҳ маҳдуд мешуд,
дилаш ҳеҷ гоҳ барои ҳамсараш гум намезад, ҳатто агар ўро як сол набинад.