Ниҳоят дар поёни як фотиҳаи тўлонитар аз чаҳор ракат намози бомдод даст ба рў кашид ва гўшаи чодарро аз даври лабонаш поён овард.
Найсон қадаме пеш гузошту овоз рўшан кард, то соҳибхона ғофилгир нашавад.
Хола ором ба тарафи садо чархид, айнакашро аз болои сар поин овард ва бо чашмони рез ба сояи Найсон хира шуд. Чанд ҳарфро фурў бурду бо ҳамон лаҳни нофаҳмо пурсид:
– Киӣ?? Ку пештар биё!
Найсон пештар омад.
– Санам? Дар ин каллаи саҳар инҷо чӣ кор мекунӣ?
Найсон ба атроф нигоҳ кард, ҳаво рўшан шуда буд, паррандагон аз лобалои навдаҳои хамидаи ангур ва шохаҳои сар ба поёни гелос чир-чир садо дармедоданд. Замини ҳавелӣ мисли боми мардуми мевапарвар қолине аз меваҳои хушкида густарда буд. Аз хонаи писари бузурги хола ғурриши модагов ва маъоси гўсолаи кўчакаш ба гўш мерасид. Дар ин рўшноӣ намешуд Найсонро бо Санам иштибоҳ гирифт.
Ў аз паллаҳо баланд нашуд ва дар лаби айвони лоӣ амонат нишаст.
– Ин манам, Найсон.
Хола гўё ўро намешунид, нигоҳаш аз зери шишаҳои ғафси айнак дар шиками бузурги Найсон гир кард, чонаи зайифаш афтид ва даҳонаш ба шакли ҳарфи «О» боз шуд.
– Вой дареғ... Духтар, ман хоби туро барвақт дида будам, бадбахтӣ мисли соя ба думболат мегашт, билохира ҳамоне шуд, ки ман гуфтам.
Хола ишора кард, ки Найсон наздиктар биёяд ва бо