Ҳарду бародар ғизои модарро бо навбат таъмин мекарданд, аммо ўро аз зуқ-зуқи ҳамсарҳояшон дур нигаҳ медоштанд. Хола Қалам як писари дигар ҳам дорад, фарзанди нахустинаш дар кўчаи ҳамсоя зиндагӣ мекунад, дар фосилаи панҷ дақиқа аз инҷо, аммо ў ба нудрат аз модар хабар мегирад. Аз пиразан духтари навраси писари дувумаш муроқибат мекунад, бо дили нохоҳам ва бо абрўвони гиреҳбаста ва дар интизори рўзе, ки модарбузург ҷон ба ҷонофарин биспарад.
Хола аз Моҳистон дастикам ду даҳсола бузург буд, аммо бо вуҷуди тафовути синнӣ ҳамсояи хубу ҳамдаму ҳамрозаш шуд ва барои фарзандони Моҳистон аз ақвом наздиктар.
Ба маҳзи хомўш шудани сару садо аз ҳаммоми кўчак, Найсон ду қадам заду дари хонаи беқуфлу калиди холаро боз кард.
Дуртар аз айвон истод, то хола намози бомдодро бихонад.
Наваи хола Қалам шабеҳи як хобгард бо чашмони боз роҳ мерафт, аммо дар асл хоб буд, ў баробари ба айвон по гузоштани модарбузург худро рўйи тушак андохт ва дигар рагаш наҷунбид.
Хола Қалам на қибларо меёфт на ҷойнамозро.
Муддате даври худ чархид ва сипас айнаки дар гардаш овезонро рўйи сараш гузошту гўшаи чодари сефедро даври лабу даҳонаш кашид ва ба самти муқобили қибла ба зону зад.
Тўлониву бесадо намоз гузошт, аз ларзиши рўсарии даври лабонаш маълум мешуд, ки намозро равон мехонд ва бехато сар ба саҷда мегузошт. Кулли рўйдодҳои зиндагиашро фаромўш карда буд, ба ҷуз се чаҳор ояе, ки ин ҳама сол рўзе панҷ бор мехонд ва дар зеҳнаш ҳаккокӣ мекард.