Агар Худованд маро дар ин дунё ба чунин санҷишҳои тоқатнопазир рў ба рў кард, вой бар ҳолам, ки дар он дунё бо ман чӣ хоҳад шуд!
Дар ин ҳаждаҳ сол рўзе набуд, ки ба ту фикр накунам.
Ҳама ҷо рў ба рўям будӣ, садоятро аз ҳар гўшаи хона мешунидам, нафасҳоятро дар баногўшам эҳсос мекардам, ҳамон тавр ки дар кўдаки рўйи шонаам хобат мебурд ва гарданам аз гармии нафасат хис мешуд. Мехостам китоби зиндагиамро варақ бизанам то он хотираҳо маро девона накунанд, вале ҳар сафҳаи ҷадид бо номи ту иртибот мегирифт. Ва ман он рўзи ваҳшатнокро, ки ҳастиамро ба дирўзу имрўз ҷудо кард, гаштаву баргашта зиндагӣ мекардам... Номаро то ба охир бихон, Санам, ман он қадарҳо ки ту фикр мекунӣ, шарур набудам...
Вақте ту ба дунё омадӣ ман ҳамагӣ 25 сол доштам ва ҳамон сол Донишгоҳи пизишкиро хатм мекардам. Роҳ аз деҳа то донишгоҳ дур буд ва ман ҳафт сол зери сақфи волидони ту зистам. Фикри издивоҷ дар гўшаи хотирам набуд, мехостам илмро пеша кунам, аммо ту ба дунё омадиву ҳама барномаҳоямро баҳам зади! Он қадар дўстат доштам, ки шабона аз бағали модарат берунат меовардам ва бо ту сар ба болин мегузоштам, рўзҳо мехостам зудтар ба хона баргардам ва туро бағал кунам. Он вақт буд, ки орзуи модар шудан дар вуҷудам ҷўш зад, хостам ҳарчи зудтар издивоҷ кунам ва арўсаки шабеҳи туро ба дунё биёрам.
Хушдорҳои зиёд доштам, аз хонаводаҳои хуб, ҷавонҳои хушқиёфа, умедбахш, онҳо то дари хона ба думболам меомаданд, аммо ман бо далелу бедалел ҳамаро рад кардам. Як замон ба худ омадаму дидам, ки дигар касе намондаст, хубҳоро дигарон бурданд...Ҷавони шармгине ба думболам буд, ронандаи автобус, ҳафт сол маро аз ойинаи рў ба рўяш тамошо мекард, вале ҳарфе намезад, зиёд хушқиёфа набуд, фақат ҳайкали зебо дошт.