Аз паллаҳои зерзаминии намнок бо зеҳне, ки меғ бар он доман афканда буд ва бо тане, ки ингор сад тона вазн дошт, баланд мешудам ва зери лаб такрори ба такрор мегуфтам, эй кош бача мурда бошад. Вале бо хости сарнавишт ва бархилофи майли ман он тифл ҷони саломат бадар бурд, Садаф нофашро бурид, сарутан ва даҳону димоғашро пок кард, кўчак буд, қариб ду кило вазн дошт, аммо худаш нафас мекашид, дасту по мезад. Ногаҳон дилам барояш сўхт. Ўро худам ба бахши муроқибатҳои вежа бурдам, хушбахтона «инкубатор»-и навзодҳои норасӣ холӣ буд. Баъд афсонае бофтаму ба мақомот гузориш навиштам, гуфтам, ки модари кўдак баъди зоймон фирор кард. Интизор шудам, то шаб аз нисф бигзарад. Дар мавриди он хонаи матрука аз Садаф шунида будам, аз ў хостам ҳузури туро як муддат таҳаммул кунад. Соати сеи шаб аз ҷой такон хўрдем, то субҳ ками дигар боқӣ монда буд.
Туро дар он хонаи сарду пур аз мағор, билофосила пас аз як амали бисёр печида, дар бадтарин шароит раҳо кардам. Аз дастат асабонӣ будам, бароям муҳим набуд куҷо мемонӣ ва чӣ балое ба сарат меояд. Дар умқи дилам мехостам барои ҳамеша аз зиндагиам нопадид шавӣ ва дигар касе радди поятро пайдо накунад. Бинобар ин, вақте Садаф гуфт, ки бехабар аз хонааш фирор кардаӣ, нафаси роҳат кашидам.
Бача камтарин мушкили ман буд, бемористон бе ман ҳам метавонист ўро ба ягон парваришгоҳ бифиристад, ё бо як ду санади тақаллубӣ ба ягон хонаводаи дар ҳасрати фарзанд бисупорад.
Гумон мекардам, ки ҳама чиз ба хубӣ ҳал шуд, аммо аз куҷо! Чашм мепўшидаму кобус пушти кобус медидам, туро дар пойи паллаҳо оғўшта ба хун, худамро дар кунҷи зиндон ва бачаатро овораву саргардон.