Дарахти бехабар аз марги зудрас, он рўз низ мисли рўзҳои дигар бо ифтихор сар ба осмон баланд карда буд, аммо ногаҳон аз неши арраи барқӣ такон хўрд ва камараш ба сўйи хиёбони мошингард хам шуд. Санам аз тарс ҷиғ кашид ва сар аз панҷара берун карду бо садои баланд пурсид:
«Охир чаро???»
Дар он хиёбони пур аз ғурриши арраву мошини заминкан садои Санамро ба ҷуз худаш касе нашунид. Коргарон дарахти зебову зиндаро дар байни як-ду соат аз бех буриданд, дарза бастанду бурданд. Ончи аз дарахт боқӣ монд, як чолаи сиёҳ буду лонаҳои харобшудаи паррандагон, тухмҳои шикаста ва чўҷаҳои бепарубол. Мурғакони бечора он рўз то шом девонавор ба чапу рост парвоз мекарданд ва қиғ-қиғ садо мебароварданд... Баъзан рўйдодҳо дар фосилаи як мижа задан сурат мегиранд ва ақл гоҳо қодир ба дарку пайгирии онҳо нест...
Сигори нокашида дар байни ду ангушти Санам сўхту ба як лўлаи нозуку ноҳамвор табдил шуд, дасташро такон надод то он тасвир аз ҳам напошад, дуру дароз ба хокистар нигоҳ кард. Номаи хола Моҳистон аз пеши назараш дур намешуд. Санам ин ҳама сол масири зиндагии худро бо танҳоияш, бо ин хонаи муҷаррадӣ, бо ашёҳои ангуштшумор ва бо қаноатҳояш ҳамоҳанг карда буд ва камтарин такон метавонист ин ҳамоҳангиро баҳам бизанад, мисли такони даст, ки метавонад ҳамин хокистари борику тўлониро ба хок табдил бидиҳад. Солҳо аз иродаву тавонаш сипаре сохт ва сайъ кард равони шиканандаашро аз афкори махшуш ҳифз кунад, ҳар хотираи марбут ба зиндагии гузаштаро аз зеҳнаш бизудояд.