Агар суҳбат намекард, қатъан овоз мехонд, гўё аз хомўшӣ метарсид, аммо аз як вежагие бархўрдор буд, ки ўро дар назарам фариштаи рўйи замин мекард. Мавҷигул бо кўдакон бисёр меҳрубон буд, онҳоро ном ба ном медонист, бо забони ширини кўдакона бо ҳар яке ҳарф мезад.
Навзодҳои кўчаку заифро бо дасти худ ғизо медод. Шояд ба назарам мерасид, аммо кўдакон дар ҳузури Мавҷигул каме аз ҳолати хушкзадагӣ берун меомаданд. Як рўз ба ў гуфтам:
– Ҳузури шумо рўйи кўдакон таъсири хуб мегузорад, модари хубе ҳастед.
Мисли ҳамеша баланд хандиду гуфт:
– Ман ҳаргиз бача ба дунё наовардаам.
Тааҷҷуб кардам.
– Он рўз мегуфтед чаҳор бача доред... Ё ман иштибоҳ шунидам?
– Онҳо аз шиками ман набуданд.
– Аз парваришгоҳ гирифтед?
– Духтари зебо, бирав, суфраи наҳорро бичин, то достони зиндагиамро бароят таъриф кунам.
Дар утоқи кўдакон ғизо хўрдан мамнўъ буд, Мавҷигул наҳори тўлонӣ бо кормандонро дўст намедошт, бинобар ин, мисли Фавзия дар утоқи ман субҳонаву наҳор тановул мекард.
Ў замоне лаб ба сухан кушод, ки ман косаҳои холиро аз рўйи суфра бардоштам ва ҷойро барои ширинӣ холӣ кардам. Эронгул дар як ҷаъбаи бузург ширинӣ оварда буд, ки ба моҳҳо мерасид. Мавҷигул аз чойи доғ ду ҷуръа нўшид ва ба қиссааш оғоз кард.