Ҳоло ки рў ба рўям нишаста буд ва андомҳояшро чун дар кафи даст медидам, ногаҳон дарёфтам, ки ў бо чеҳраи паҳн, чашмони гирд, пешонии васеъ, лабҳои борик ва бинии қўзадор бумро ба ёд меовард. Хаста ба назар мерасид, сурма аз лойи пилкҳои пуфкардааш сарозер шуда, сояи зери чашмонашро тиратар нишон медод.
Тахтҳои кўдаконро дубора давр задам, онҳо ҳарисона ба пистонакҳо часпида буданд ва ширро бетанаффус қурт медоданд, нафасшон дар гулў дармемонд, вале бутриҳоро раҳо намекарданд.
Муддате дар сукути ману қарс-қарси сақичи Гулсум ва садои қур-қурти гулўйи кўдакон сипарӣ шуд.
Баъд Гулсум ҷаъбаи пўшакҳоро аз анбор берун оварду ба ман як даста пўшак ва як баста дастмоли нам дод.
Ёдам меояд, вақте бо хола Моҳистон парпечи бачаҳояшро боз мекардем, онҳо хушҳолона хамёза мекашиданд, дастҳояшонро бо ҳаловат каш медоданд, чашмонашон аз шодӣ барқ мезад. Аммо ин бачаҳо гўё ламсро эҳсос намекарданд, ҷуссаҳои кўчакашон мутеъона ба ҳар тараф мечархид, садое ҳам дарнамедоданд. Нигоҳашон аз нигоҳи бачаҳои хона фарқ мекард, чашмонашон намкашидаву ғамгин буд, монанди чашмони солмандон.
Гулсум аҳли навозишу хушгуфторӣ набуд, кўдаконро тавре парпеч мекард, ки гўё кисаи шакарро дар анбори фурўшгоҳ мебаст. Пўшакҳоро низ бо ҳамон дуруштӣ дармеовард. Мутаваҷҷеҳ шудам, ки бачаҳо ба чашмони ў нигоҳ намекарданд.
Ҳар қадр ба ин гирдоб амиқтар фурў мерафтам, рафтори навзодҳо ба ҳамон андоза бароям қобили дарк мешуд. Сукути тифли ятим ва нигоҳи дар сақф гир кардаи ў ношӣ аз таҷрубаи талхе аст, ки рўзҳои аввали интиқол ба парваришгоҳ меандўзад.