Манаҳаш меларзид ва ашкҳояшро дар чашмони кўчакаш басахтӣ нигаҳ медошт. Сарамро рўйи шонааш гузоштаму гиря кардам. Дар ин се моҳ байни ин чаҳордеворӣ борҳо гиря кардам, аммо ҳеҷ сиришке ба талхии ашкҳои рўйи шонаи нигаҳбон набуд.
Шояд дилам барои падарам, ки ҳеҷ хотираву ёдгоре аз ў надоштам, танг шуда буд, ё рўҳам аз бекасӣ монанди гурбаи бесоҳиб чонаашро ба пойи ҳар раҳгузар мемолид ва тараҳҳум меҷўст. Сарамро дар ҳоле баланд кардам, ки мошин аз берун буғ зад ва нигаҳбон гуфт:
– Бирав духтарам, Худо ҳифзат кунад.
Эронгул пушти фармони як мошини нуқраӣ нишаста буд ва ба манзури «зудтар биҷунб» ба соати дасташ ишора мекард, бо аҷала ба сандалии паҳлўи ў нишастам.
Чашмҳои пуроби маро диду абрў ба ҳам даркашид, ингор ман бо бечораҳолии худ ба кулли занҳои дунё иҳонат мекардам, ки лабҳояш аз норозигӣ фишурда шуд ва калидро бо ситеза тоб дод. Аз занҳои заиф хушаш намеомад, мехост ҳамҷинсҳояш мисли шерзан далеру шикастнопазир бошанд. Охир магар мешавад?
Мошин бинг-бинг садо баровард, ибтидо ором ва сипас башиддат Эронгул бо гўшаи чашм ба камарбанди амниятӣ ишора кард ва то расидан ба сохтмоне, ки нардаи баланди филизӣ дошт, дигар ҳарф назад. Аз дари бози нарда бинои дуқабатаеро дидам, бо панҷараҳои бешумор ва обпоше, ки рўйи чаману ҳавелии сохтмон мечархид ва марди болобаланде бо ҷорўби баландтар аз қоматаш замини тарро тамиз мекард. Болои дар акси лаклаке овезон буд, ки навзоди парпечро дар минқор дошт ва тасвири як пизишк, ки кўдакеро муоина мекарду бо ў лабханд мезад.
Шишаи панҷараҳои бешумори сохтмонро барчасбҳои ранга, офтобу ситораҳои коғазӣ ва гулҳои сунъӣ зеб медод.