Агар намерафт, агар бо фарзандони хола ба мотамхона бармегашт медид, ки он ҷавонак паҳлўи ҷасади модараш дароз кашида буд ва намегузошт ўро ғуслу ҷаноза кунанд. Чеҳраи сарду сангини модарашро мебўсиду мебўйид, сарашро рўйи шонаҳои шахшудаи ў мегузошт, мардумро аз гиря кўр мекард.
– Бигзоред аз дидори модарам сер шавам, охир ўро як сол боз надида будам! – Ба ҳарфи касе гўш намедод, аз бағали мурда канда намешуд. Мўйсафедҳо ба насиҳаташ омаданд.
– Писарам, бимон биравад, бигзор дар гўр ором бигирад, ҷойи ў дигар байни зиндаҳо нест, рўҳашро парешон накун. – Ин ҳарфҳоро имоми масҷиди калон мегуфт, ки мардум ба каломаш эҳтиром мегузоштанд. Ҷавон ниҳоят ҷасади модарро раҳо кард ва дар ҳоле, ки ҳиқ-ҳиқи гиря намегузошт нафасаш поён биравад, панҷаҳояшро ба мўйҳои ҷингилааш фурў кард ва рў ба осмон оварду монанди гург уллос кашид.
Маросими ҷаноза дар охири кўчаи бунбастӣ баргузор шуд.
Сипас, якчанд марди ҷавон қолини зебоеро рўйи мошини боркаш густурда, барои тобут ҷой омода карданд.
Тобути Моҳистонро писараш бо панҷ-шаш ҷавони дигар дар рўйи шонаҳои наҳифашон аз хона берун оварданд.
Печҳои зангзадаи мошин бо садои гўшхарош баста шуд ва ҳамзамон фиғони духтарҳои Моҳистон ба само печид.
Мошин аз ин ҷодаи борик ақибнокӣ то хиёбони бузург рафт ва сипас, ба самти чап, ба сўйи қабристони маҳалла чархид. Мотамдорон аз дур танҳо сари жулидаи писари Моҳистонро диданд, ки канори тобути модараш қад алам карда буд ва бод мўйҳои баландашро ба чапу рост парешон мекард.