Шаҳбоз бо диққат ба хоҳарбузургаш чашм дўхт.
Найсон сохтакорона абрў дарҳам кашид ва ба нишони инкор сар такон дод.
– Дар он албом акси падарамро дидам. Ягона акс!
Ҳатто Тутанхамун, ки 1300 сол қабл аз милод зиндагӣ мекард, бештар аз падари мо акс дорад!
Найсон кунҷков шуд.
– Аз куҷо медонӣ дар он акс кӣ буд?
– Аз онҷо ки дақиқан шабеҳи ман аст.
Найсон чеҳраи падарашро возеҳ дар хотир надошт, ҳеҷ аксе ҳам аз ў дар ин хона боқӣ намонда буд, то чеҳрааш дар хотирҳо ҳифз шавад. Аз ў чашмони дудӣ, рўйи кашида ва чоҳи занахдонашро дар ёд дошт, аммо ҳамин кофӣ буд, то тафовути байни сурати падар ва додарашро ташхис бидиҳад. Чеҳраи байзашкали додараш маъсуму зебо буд, биние дошт баланд ва чашмони бодомии ҳамранги сабзаи баҳор, мўйи пурпечутоб, гардани баланд ва шонаҳои паҳн. Дар гунаи чапаш холе дошт, ки онро намешуд бо холи дигаре иштибоҳ гирифт...
– Бигзор бихобам, додар, хаста шудам.
– Бихоб Найсон, ман муроқиби бачаат ҳастам.
– На, нигаронаш набош, бирав истироҳат кун.
Найсон бемадор ба девор такя зад. Ў дар марҳилаи чолишбарангез қарор дошт, аз эҳтиёт кор мегирифт, намехост оромишу таодулро дар хонавода аз байн бубарад.
Ба қавли маъруф, намехост мисли гови нар дар дўкони чинифурўш бошад. Медонист, ки агар рози модараш ифшо шавад, монанди инфиҷори норинҷаки пур аз сўзан ба так-таки аъзои хонавода исобат хоҳад кард.
– Чаро исми модарамро ба духтарат надодӣ? – ниҳоят пурсид Борон, вақте қаҳраш фурўкаш кард ва омаду дар паҳлўи хоҳарзодааш дароз кашид.