– Бигў, ҳоло чӣ эҳсос дорӣ?
– Эҳсоси осоиш ва хушҳолӣ.
– Фақат ҳамин? Намехоҳӣ аз хушбахтӣ бол дарбиёрӣ?
– Чаро? мехоҳам... аммо хеле хастаам, хоб дорам.
Шаҳбоз шикояти хоҳарбузургро нашнида гирифт.
– Модарам мегуфт ман дар шикамаш ором мехобидам, ҳеҷ гоҳ азияташ накардам. Вақте маро аз зоишгоҳ меовард, хушҳол буд? Падарам чӣ мегуфт?
Аз ҳар суоли ин ҷавон раъша бар андоми Найсон мефтод, гўё дар бозпурсии додситонӣ қарор дошт ва метарсид ҳарферо ба забон биёрад, ки баъд алайҳи худаш истифода шавад.
– Оре.
– Чӣ оре??
– Ҳама шод буданд.
– Падарам низ шод буд?
– Ёдам нест... аммо фикр мекунам, ҳатман шод буд...
бояд шод мебуд.
– Найсон...чаро мо аз падарамон чизе намедонем?
– Намедонам... Шояд вақте аз хона рафт, мо ҳанўз бача будем.
– Гоҳе аз модарам мепурсидам, мегуфт, ки падарам ба хориҷ рафту онҷо бо зани дигаре издивоҷ кард ва дигар барнагашт. Магар мешавад, ки ин ҳама сол боре аз фарзандонаш суроғ накунад? Ба назарат машкук нест?
– Дунё бисёр бузург аст, мардум гоҳи авқот барои як соат берун мераванд, аммо барои тамоми умр гум мешаванд.
– Ёдат ҳаст, он рўз албоми аксҳоро ба ҳавзи пур аз лаҷан парт кардӣ?