Ман пузханд задам.
– «Ёдат ҳаст, ҳамеша мегуфтӣ: «Агар дар умрам як кори оқилона кардам, ин фарзандхонии ту буд…» Эй кош ин корро намекардӣ, эй кош мегузошти бо модарам биравам. Баҳои бедорхобиҳоят, баҳои ғамхориҳоятро аз мағзи ҷонам берун кашидӣ...
Ту маро нобуд кардӣ... имрўзамро, фардоямро. Бо хабарнигор ҳам дар тамос намешавам, туро то абад нафрин мекунам! Агар дўзах ҳафт қабат дорад, аз Худо мехоҳам туро ба таҳи ҷаҳаннам бифиристад, ҷое, ки ҳаргиз натавонӣ аз он берун шавӣ!»
Намедонам ў аз ман чиро интизор буд, аммо аз ҳарфҳоям такон хўрд, оҳиста аз ҷой бархосту бо чашмони аз худ бегона ва тарснок ба гарданам хира шуд. Пеш хазид, то бо панҷаҳои мисли чангол шахшудааш гулўямро хафа кунад, аз тарс худро ақиб кашидаму пуштнокӣ аз утоқ берун рафтам.
Ин охирин мулоқоти ман бо хола Моҳистон буд.
Замоне ўро дўст медоштам, ба андозаи як дунё, он қадр, ки ишқаш дар қалби кўчакам намеғунҷид, ў ҳама касам буд, бо номаш қасам мехўрдам... аммо ў он рўз ба ҷуз талхӣ, дарди амиқ ва танаффур эҳсоси дигареро дар ман эҷод накард.
Аз дафтари Асал бо аҷала берун давидам, вуҷудам аз хашму алам меларзид. Саранҷом дилам беҳузур шуд ва зардоби талхе аз шикамам берун омад. Ба самти ҳотаи бесоҳиби пушти сохтмон давидам ва дар байни ҷўяҳои яхбастаи занҷабил нишастаму бо садои баланд гиря кардам.
Барои сари бесоҳибам, барои модарам, барои падарам, барои хоҳарам, барои тамоми ранҷҳое, ки ноодилона кашидам... барои холае, ки дигар надоштам...