бо ҷуръаҳои кўчак нўшид, фурсат дод то кейкро тамом кунам ва баъд пурсид:
– Исмат чӣ аст?
Дар тўли се рўзи ҳамсоягӣ ў акнун номамро мепурсид.
– Санам.
– Исми қашанге дорӣ. Росташро бихоҳӣ, тааҷҷуб кардам, ки як духтараки ноболиғ дар чунин макони ғамангез чӣ кор мекунад?
– Нагўям беҳтар аст, шумо бе ман ҳам дардисарҳое доред...
– Ман ягон мушил надорам, як суйитафоҳуме дар зиндагиам буд, Худоро шукр рафъ шуд. Ҳодисаро бигўй, ин як кунҷковии сода нест, шояд битавонам кўмакат кунам.
– Аз куҷо шурўъ кунам?
– Аз ҳамон оғоз, аз кўдакиат, аз хонаводаат.
То шом дар он қавхона нишастем. Эронгул достони зиндагии маро дар сукути комил шунид. Ончи ўро аз дўстони дигарам мутафовит мекард, хунсардиаш буд, рў ба рўйи ман менишаст ва ором ба чашмонам нигоҳ мекард, мисли ҳамон рўз, ки навори зарбу шатми худро беизтироб тамошо мекард.
Пушти ҳам он қадар қаҳва нўшидем, ки рўйи миз аз финҷони холӣ пур шуд ва қаҳвахона низ дигар ҷойи нишаст надошт.
– Мехоҳӣ бароят кейк бигирам?
Кейк намехостам, аммо мехостам як каме дигар дар он қаҳвахона бимонам, инҷо ба ман эҳсоси баробарӣ бо инсонҳое бедарду бедағдағаро медод.
Он шаб то дергоҳ хобам набурд, шояд қаҳва зиёд нўшидам ё мурури дубора ба он ҳодисаҳо маро сардаргум мекард. Эронгул ба дидани Асал рафту то ними шаб барнагашт, ўро субҳ рўзи дигар дидам, бо мўйҳои тар аз душ меомад.