гуфту даст ба пешонӣ зад. Сипас, гарданашро ба нишони узру тараҳҳум каҷ кард ва китф дарҳам кашид.
Билофосила фаҳмидам, ки Нигор дигар барнамегардад.
Пизишк аз ҷой бархост ва чонаи маро бардошт.
– Ту бояд барои дўстат хушҳол бошӣ, ҳамон тавр, ки ман фаҳмидам шавҳараш бо миёнҷигии бозраси парванда, дар изои даст кашидани Нигор аз даъво ўро талоқ дод, хонаро ба номаш навишт ва муваззаф шуд, ки ҳаққи бачаҳояшро моҳона пардохт кунад. Поёни хуше барои як достони ғамангез!
Аз утоқи пизишк бесадо берун омадам, вале баробари берун шудан аз дари бунгоҳ гўё мурч бўй карда будам, ки димоғам ба сўзиш омад, алами танҳоӣ димоғамро сўзонд.
Бо ҳасрат ба панҷараи бози ҳуҷраам нигоҳ кардам, шабеҳи тирезаи қаторе буд, ки мусофиронаш дар истгоҳҳои худ пиёда шудаанд, танҳо ман будам, ки на истгоҳ доштам ва на маълум буд куҷо меравам. Кам-кам ба як сокини қадимии ин марказ табдил мешудам...

Эронгул

Барои ман ҳамеша як суол матраҳ буд, ки чаро бархе афрод дар зиндагии мо дақиқан замоне зоҳир мешаванд, ки сардаргуму гиҷ ҳастем ва монанди магаси дармонда дар миёни шишаҳои панҷара худро ба чаҳор тараф мезанем, то наҷот пайдо кунем.
Ў дар яке аз рўзҳои ғамангезу бефурўғи зиндагиам вориди паноҳгоҳ шуд, вақте аз ёронам дигар касе намонда буд ва рўзу шабам аз танҳоӣ шаби ялдоро мемонд.
Аз рафтани Нигор як моҳ мегузашт, вале дигар касе дар ҳуҷраи ман маскун нашуд. Ҳуҷраи холӣ дар назарам монанди дарае дар масири бод уллос мекашид.