Хеле кунҷков ҳастам, ба зиндагии одамон, ба рафтори онҳо, ҷолиб аст бидонам, ки одамон ба чӣ меандешанд, чӣ рўҳияе доранд.
– Ин тавр бошад бигў, ҳо байни он зану мард чӣ мегузарад? – Нигор бо ангушт як зани ҷавонро нишон дод.
Он зан болопўши шик пўшида буд ва бо вуҷуди сармо дар пой кафшҳои пошнабаланди тобистонӣ дошт, хиёбонро бо итоб убур мекард, марде ҳам ба думболаш медавид, хушлибосу болобаланд, дастафшон ба он зан чизе мегуфт, мисле, ки сайъ мекард ўро аз роҳаш баргардонад.
Сарвиноз сандалиашро ба панҷара наздик бурд, оринҷҳояшро ба пештоқи панҷара такя дод, муштҳояшро зери чонааш гузошт, чашмонашро рез карду бо диққат ба он ду нафар хира шуд. Нигор ба сўйи ман чашмак зад, мо вонамуд мекардем, ки аз тавоноии Сарвиноз дар хондани зеҳни инсонҳо тасхир шудаем.
– Ҳм... инро худи шумо ҳам метавонед ҳадс бизанед, кори сахте нест.
– Мо куҷову ин ҳунарҳо куҷо, бигў азизам, моро мунтазир накун.
– Бошад... Ҳм... Ин ду нафар зану шавҳар ҳастанд, ҳамон тавр ки мебинед дар тан либоси меҳмонӣ доранд, яъне аз тарабхонае дар ин атроф берун омаданд, эҳтимол аз тўйи арўсӣ, бо боданўшиву рақсу бозӣ. Ин мард аз як ҷое ҳушёриро аз даст дод ва як духтари ҷавонро ба рақс даъват кард. Ҳар бор он духтарро ба рақс мекашид ва хашми занашро бармеангехт. Занро на ҳавасбозии ҳамсар, балки синни он духтари ҷавон озурда мекард. Ҳадс мезад, ки ҳамсараш ҳатман ўро бо ин духтарак муқоиса мекунад ва нуқсҳояшро пеши назар меорад. Ў саранҷом сабрашро аз даст дод ва маъракаро тарк кард, аммо пеш рафтан нигоҳе хашмгинонае ба ҳамсараш афканду ўро билофосила ҳушёр кард.