Мо ҳаракатҳои ўро хомўшона таъқиб мекардем. Сураташ сангину хокистарӣ ва лабҳояш фишурда шуд, ҳамон шакле, ки ўро чанд рўз пеш дида будем. Бо ғазаб аз ҳуҷра берун рафт, мо ҳар се рў ба панҷара овардем, ба думболи моҷаро набудем, балки моро «ҷунун»-и Суман нигарон мекард. Ў худро сареъ ба дари вурудӣ расонд ва ба нигаҳбон амр кард, ки дарро боз кунад.
Нигаҳбон ба тақлид аз ношунавоҳо хам шуду гўшашро ба даҳони Суман наздик бурд, ончи мехост бишнавад шунид ва қоматашро рост карду бе ҳеҷ калом, бо як ҳаракати тунд ба сўйи ҳуҷраи мо ишора кард. Суман як лаҳза ба нигаҳбон хира шуд... Давомаш мисли филмҳои акшен буд, аз гиребони он мард кашиду ўро ба гўшае тела дод, тугмаи дари барқиро пахш кард ва бо сари баланд аз дар берун рафт. Ман аз қотеъият ва шуҷоати лаҷомгусехта ва ҷунуномези ин зан тааҷҷуб мекардам, ба худ мегуфтам, эҳтимол аҷдодони дури ў аз ҷангҷўён буданд, вагарна аз куҷо ин ҳама ҷасорат дар як хонуми хонадор!
Нигаҳбон, ки то ҳол худро дар назари мо сутуни амнияти ин сохтмон нишон медод, пакару пирона калавиду ҳаросон ба панҷараҳо ва ба дари бунгоҳи тиббӣ нигоҳ кард. Мо аз ханда мунфаҷир мешудем, аммо худро ба замин партофтем, то ў мутмаъин бошад, ки суқути иқтидорашро касе надидаст.
Суман хеле зуд баргашт, бе ҳеҷ монеъа, аз ҳамон роҳе, ки берун рафта буд. Нигаҳбон дарро боз карду рўяшро ба тарафи дигар чархонд, гўё ўро намедид. Бечора шояд аввалин бор ба чунин бемори балвогар рў ба рў мешуд.
Суман кўдаки хобро бағал карду бўсид, бар хилофи интизороти мо бисёр ором ба назар меомад, табассуми мармузе даври лабонаш мечархид, вуҷудаш ба истилоҳ лофи сарфарозӣ мезад.