Ниҳоят пурсид:
«Исмат чӣ аст?»
«Сарвиноз»
«Гумони ҳамсарат асос дорад?»
«Худо шоҳид, духтур, то ҳол дасти марде ба танам нарасида буд!»
Бо тардид ба ман нигоҳ кард, гўё мегуфт, ҳоло ҳам шонс дори росташро бигўйӣ.
«Ман ба худам ва бегуноҳиям итминон дорам, духтур».
«Бошад, шалворатро дарбиёру рўйи он сандалӣ бихоб ва зонувонатро боз кун».
Дар он се шаби шиканҷа баданам аз лаккаҳои сиёҳу кабуд пур шуда буд. Пизишк доғҳоро диду зери лаб бо забони русӣ ҳақорат кард.
Муоина нохушоянду дарднок буд, аммо тўл накашид, ҳаддиаксар панҷ дақиқа давом дошт.
«Метавонӣ либосҳоятро бипўшӣ».
Гиреҳи назаррасе дар миёни абрўвони рангкардааш мепечид, аз он ҷо ки дандон ба дандон месовид, мушаки ҷоғаш таранг мешуд. Ба ман аҳамият намедод, ба модаршўям низ. Аз тарс наздик буд ғаш кунам.
Дарро боз карду бо садои баланд шавҳар ва бародарамро ба дохил хонд.
Пушти мизи кориаш нишаст ва мо чаҳор нафар дар интизори натиҷаи муоина дар муқобили ў қарор гирифтем. Дарунам мисли дор меларзид, даҳонам аз ҳаяҷон ва ҳаррос хушк шуда буд.
«Кадоме аз шумо домод ҳастед?»
«Ман...» – Домод сарашро бо таассуф поин андохт.
Пизишк бо чашмони рез ба ў нигоҳ мекард, аммо дам намезад. Сукути маргборе утоқро фаро гирифта буд, ба ҷуз нафасҳои тунди пизишк садое шунида намешуд.