модараш гуфт:
«Аз ҳамин ҷо ба меҳмонҳо таъзим кунад!»
«Намешавад писарам, айб аст, беҳурматӣ аст, ақаллан ду қадам пештар биёяд».
Модаршўям зане буд ҳудудан чиҳилупанҷсола, газгўшту қадбаланд ва меҳрубон, пешонаи боз, гунаҳои баланд чашмони меҳрубон ва чеҳраи тақрибан беожанг дошт дошт, хеле ҷавон ба назар меомад. Дар мактаб аз адабиёт дарс мегуфт ва берун аз мактаб низ бо забони адабӣ суҳбат мекард. Бо накўҳиш ба писараш чашм дўхту сар такон дод.
«Раҳо кун бозўи арўсро!»
Ман аз зинаҳо поён омадам ва рў ба модаршў қарор гирифтам. Ў гўшаи чодарро аз суратам бардошту чашмонаш аз ҳайрат бузург шуданд, калавиду як қадам ақиб рафт, ранг дар рўй надошт. Ин саҳна он қадар сареъ сурат гирифт, ки гумон аст меҳмонҳо мутаваҷҷеҳ шуда бошанд.
Оҳиста гуфтам:
«Наҷотам бидиҳед, вагарна маро мекушад», – бо ишораи «фаҳмидам» мижа ба ҳам зад.
Чанде ба тарафи меҳмонҳо таъзим кардам, сипас маро то остонаи дар бурд ва ба писараш гуфт:
«Бо ту кор дорам! Бигзор аввал бо меҳмонҳо худоҳофизӣ кунам!»
Меҳмонҳо хеле зуд рафтанд, шояд соҳибхона аз фарти парешонӣ натавонист аз онҳо дуруст пазироӣ кунад. Ў бидуни дар задан ба хонаи хоби мо ворид шуд, аз хашм меларзид.
«Ин чӣ корест, ки бо духтари мардум кардӣ?»
«Кадом духтар, духтариашро кадом пирхаре гирифтаст, ин як зани шикоф аст!»
Зан пурсишомез ба ман нигоҳ кард.