«Охир, кӣ бо ҷайби холӣ ба донишгоҳ меравад, ки ман нафари дуюм бошам!?»
Донишгоҳ бароям як орзуи дастнорас буд, тасмим гирифтам, ки ҳаддиақал дар риштаи парастории Коллеҷи тиббӣ сабти ном кунам. Падарам аз ин хабар хушҳол шуд, чашмонаш аз шодӣ барқ заданд, аммо бародари бузургамро ногаҳон ғайраташ ҷўш зад ва гуфт:
«Духтарро чиву хонданаш чӣ, дар хона бишинад, ба янгаҳо кўмак кунад!»
Ў як моҳ боз аробаеро киро карда буду дар бозор бор мекашонд, ду-се танга ба хона меовард ва бо ин мақоми ҷадид ҳукми худро бар мо раво медонист. Падарам солманд шуда буд, ў шабеҳи гурги пир дар баробари хашми гурги ҷавон эҳсоси заъф карду худро ақиб кашид.
Ҳамин тавр, дар интихоби ҳамсари ояндаам низ нақше надоштам. Дер накашид, то маро ба шавҳар доданд.
Ҳамаро бародарам ҳаллу фасл кард. Домодро ҳам худаш ёфт, он ҷавон дар ҳамон бозор нонвойӣ дошт, мисли мо бебизоат набуд. Маъюс шудам, хеле гиристам... албатта метавонистам фирор кунам, ҷое бираваму гумугўр шавам, айби худам шуд, сустӣ кардам...
Рўзе ду-се зан бехабар дар заданд, маросими фотиҳа пас аз як ҳафта ва ҳафтаи дигар тўй баргузор шуд. Ба ин тартиб маро дар ивази ду ҳазор доллар, ки ниме харҷи пероҳан ва ниме пули тарабхона буд, ба шавҳар доданд.
Падарам дар ҳоле, ки ашк дар чашмонаш ҳалқа мезад, аз хонаводаи домод илтиҷо кард, ки монеъи таҳсили ман нашаванд. Модари домод гуфт:
«Нигарон набошед, ман ҳам ба думболи арўси таҳсилкарда мегардам».
Домод марде буд муаддаб, хушқиёфа, қавипайкар ва меҳрубон. Дар дасту рўю гарданаш доғҳое дошт аз нонпазӣ, аммо он доғҳо ҷаззобияти ўро кам намекарданд.