Дар шаш соли зиндагии муштарак боре ҳам барои ин кўтакҳо талаби бахшиш накард, гўё ин ҳам бахше аз масъулиятҳои ҳамсарии ман буд.
Боре шунидам, ки ба писари амакаш мегуфт:
«Тарбияи арўси ҷавонатро дуруст ба роҳ бимон, мард бояд аз ҳамон рўзи аввал сиёсати худро рўйи зан пиёда кунад, шаллоқ ҳам як бахши тарбия аст, решаи калимаи «зан» аз ҳамон «задан» аст, инро аз ёд набар».
Шояд бипурсӣ, ки чаро бо доштани хонаи падар ва волидони барҳаёт ҷабри ҳамсарро таҳаммул мекардам? Ин ҳам далеле дошт.
Аввалин бор пас аз таваллуди фарзанди нахустинам ба сарам даст боло кард. Он рўз вақти наҳор ба хона меҳмон овард, аҷала дошт, амр дод, ки зуд дастархон боз кунам.
Кўдаки семоҳаи мо нотоб буд, инҷиқӣ мекард. Як даст дар гаҳвора доштаму дасти дигар дар дегу коса. Бо ин ҳол ғизоро омода кардаму табақро ба ў додам, вале чою ширинӣ аз ёдам рафт ва ба назди бача давидам. Пистонам дар даҳони кўдак буд, ки чой талаб кард, гуфтам:
«Бача мариз аст, илтимос чойро худат омода кун», – аз гарданам гирифту сабук бадошт ва ба сўйи ошпазхона тела дод. Аз тарсу хашм меларзидам, бо ҳамон ҳол чою ширинӣ ва меваҳоро рўйи синӣ чидам ва дар мизи канори нишеман гузоштам. Меҳмонҳо аҷала доштанд.
«Чойро як вақти дигар менўшем» - гуфтанду рафтанд.