Қонуни № 9

Чархро аз нав ихтироъ накунед

Боре ҷавоне ба назди муаллим омад, то асрори зиндагӣро омӯзад. Муаллима аз ӯ хоҳиш кард, ки дар бораи худаш нақл кунад ва ҷавон дар бораи хислатҳои мусбат ва муваффақиятҳои худ дуру дароз сухан ронд.

Вақте ки ҳаким ба ӯ супориши аввалин дод, донишҷӯ эътироз кард. Вай боварӣ дошт, ки корро ба таври дигар кардан беҳтар аст. Охир, вай ҳам бо баъзе муваффақиятҳо фахр карда метавонист. Ҳатто агар онҳо дар соҳаи каме дигар ба даст оварда шуда бошанд ҳам, аммо онҳоро метавон ба ин вазъият татбиқ кард. Ва новобаста аз он ки муаллим чӣ пешниҳод мекард, ҷавон ҳамеша пешниҳоди «беҳтарин» дошт.

Он гоҳ ҳаким як пиёла пурро гирифта, аз шогирд хоҳиш кард, ки онро нигоҳ дорад, дар ҳоле ки худаш ба шароб аз кӯза ба он рехтан шурӯъ кард.

Чун пиёла пур шуд, май лабрез шуда, ба рӯи фарш мерехт, аммо муаллим ба рехтан идома дод, то он вақте ки ҷавон хитоб кунад: - Кофӣ. Ҳамин тавр шумо тамоми шаробро мерезед.

• Бо донише, ки ман ба шумо кӯшиш мекунам, ҳамин чиз рӯй медиҳад расонед, — гуфт хирадманд. «Онҳо беҳуда шудаанд. Шумо аллакай пур ҳастед, мисли ин шиша.

Оё таҷрибаи гузаштаи ман арзише надорад? пурсид ҷавон.

Тарзи тафаккури шумо аллакай шуморо ба он ҷое, ки ҳастед, бурд. Агар а

Агар шумо ба тарзи кӯҳна фикр кунед, ба он чизе, ки барои он мекӯшед, ба даст намеоред. Равед ва вақте ки холӣ ҳастед, боз баргардед. Танҳо дар ин сурат ман метавонам ба ту чизе омӯзам.

---

Эҳтимол дорад, ки дар соҳаи фаъолияти шумо шахсе пайдо шавад, ки аллакай ба муваффақиятҳои калон ноил шудааст. Оё шумо ягон бор дар бораи шинос шудан ва аз ӯ маслиҳат пурсидан фикр мекардед? Дар акси ҳол, шумо бояд ҳама чизро худатон ҳал кунед.

Мо бояд таҷрибаи дигаронро истифода барем

Эҷодкорӣ як хислати аҷиб аст. Аммо онҳо на ҳамеша истифода мешаванд. Баъзан шумо бояд барои эҷодкорӣ баҳои хеле баланд пардохт кунед. Ин вақте рӯй медиҳад, ки шумо, масалан, як намуди фаъолиятро оғоз мекунед ва кӯшиш мекунед, ки чизҳои асосиро эҷодкорона аз нав кор кунед. Ба ҷои истифодаи системаи озмудашуда, бисёриҳо кӯшиш мекунанд, ки чархро аз нав ихтироъ кунанд. Ба ин гуна кӯшишҳо бо эҳтиром муносибат кардан мумкин буд, вале саволе ба миён меояд: оё бо ҳамин мо аз меҳнати ҳақиқӣ худдорӣ намекунем? Эҷодкорӣ метавонад ба осонӣ баҳонае барои беҳуда сарф накардани вақт барои омӯзиши асосҳо бошад.

Шояд бо мурури замон шумо роҳи худро ихтироъ кунед. Аммо вақте ки шумо нав оғоз мекунед, беҳтар аст, ки вақтро барои ихтироъ кардани чарх беҳуда сарф накунед. Дар айни замон, ба шумо тамоми қувва лозим аст, то монеаҳои ибтидоиро, ки дар ин марҳила ногузир ба миён меоянд, бартараф кунед.

Ба азхуд кардани ҳақиқати асосӣ, ки олоти асосии ҳар гуна фаъолият мебошанд, алтернативае нест. Аммо бисёриҳо боварӣ доранд, ки ҳақиқатҳои асосӣ барои кори онҳо мувофиқ нестанд.

Онҳо чунин мешуморанд, ки таҷриба, дониш ва мушаххасоти вазъияти онҳо стратегияи дигарро талаб мекунад. Дарвоқеъ, ҳар як шахс нотакрор аст, мисли тамоми шароит ва ҳолатҳое, ки дар онҳо худро беназир меҳисобад. Аммо ҳақиқатҳои асосӣ асоси номида мешаванд, зеро онҳо метавонандяк умр хизмат мекунад ва фаъолияти ягон шахс.

Аввало одатҳо ташаккул меёбанд

Марҳилаи ибтидоии ҳама гуна фаъолият аксар вақт нодида гирифта мешавад. Бисёр одамон фикр мекунанд, ки дар ин марҳила ба шумо танҳо ба атроф нигоҳ кардан лозим аст. ва вазъиятро омӯзанд. Мутаассифона, ин фикр аксаран нодуруст аст.

Охир, маҳз дар худи аввал самтҳои ҳаракати минбаъда муайян карда мешаванд, махорату қобилиятҳои зарурӣ барои кори мураттабии оянда инкишоф меёбанд. Зарбулмасали «Такрор модари илм аст»-ро ҳама медонанд. Дарвоқеъ, маънои он чандон дуруст шарҳ дода нашудааст.

Шумо бояд чизҳоеро, ки аз санҷиши вақт гузаштаанд, такрор кунед.

Танҳо дар он сурат чизеро омӯхтан мумкин аст. Худи такрор нест ба махорат мебарад. Ҳар чизеро, ки шумо такрор ба такрор мекунед, ба одат табдил меёбад. Агар шумо чизҳои нодурустро такрор кунед, шумо одатҳои бад пайдо мекунед.

Дар оғози ҳама гуна фаъолият дар худ одатҳоеро ташаккул додан лозим аст, ки дар зиндагӣ шуморо ҳамроҳӣ кунанд. Ин марҳилаи ибтидоӣ вақти мувофиқ барои бозиҳо ва таҷрибаҳо нест. Ҳар касе, ки ин корро мекунад, танҳо одати бозӣ кардан ва таҷриба карданро инкишоф медиҳад. Ҳар касе, ки танҳо дар марҳилаи аввал ба атроф нигоҳ мекунад, ҳеҷ гоҳ ин шуғлро тамом намекунад.

Марҳилаҳои «кӯдак», «наврас» ва «шахси баркамол»

Дар фаъолияти касбии худ шахс марҳалаҳои гуногуни инкишофро аз сар мегузаронад. Дар аввал, ин марҳилаи "кӯдак" аст. Кӯдакон кунҷкованд ва кӯшиш мекунанд, ки то ҳадди имкон омӯзанд. Онҳо ҳама чизеро, ки мебинанд, тақлид мекунанд. Онҳо бисёр саволҳои оқилона ва беақлро медиҳанд ва ҳама чизро ба суханони худ мегиранд. Омӯзиши одамон дар ин марҳила як лаззат аст.

Баъди пайдо шудани муваффақиятҳои аввалин марҳилаи «наврас» оғоз меёбад. Наврас мутмаин аст, ки ҷавоби ҳама саволҳоро медонад. Ӯ якрав мешавад. Ин марҳилаи хеле хатарнок аст. Касе, ки мутмаин аст, ки ҳама ҷавобҳоро медонад, аз пурсиш даст мекашад, яъне аз омӯхтан, рушд ва рушд даст меёбад. Наврас аз касе ёрӣ қабул намекунад, ӯ мехоҳад ҳама корро худаш анҷом диҳад. Бисёр одамон дар ин марҳила мемонанд. Бо вуҷуди ин, онҳо худро доно меҳисобанд ва меваи муваффақиятҳои гузаштаро мехӯранд.

Аммо дар асл, ҳама чиз хеле оддӣ аст. Мо бояд қобилияти омӯхтани чизҳои навро нигоҳ дорем - ҳадди аққал то ба натиҷаҳои дилхоҳ ноил шавем. Охир тарзи фикрронии мо ёрӣ расонд танҳо он чизеро, ки имрӯз дорем, ба даст оред ва ӯ наметавонад моро ба он чизе ки дар оянда дошта бошем, роҳнамоӣ кунад.

Баъзан хуб аст, ки маслиҳати шахси огоҳро гиред, ҳатто агар стратегияи онҳо дар аввал ба шумо маъқул набошад.

Ниҳоят, марҳилаи «шахси баркамол» оғоз меёбад. Мо боз меомӯзем, зеро дарк мекунем, ки барои афзоиш маҳдудият вуҷуд надорад. Мо ба ҳама саволҳо ҷавоб надорем ва ҳеҷ гоҳ онҳоро намедонем. Мушкилот аз он бас намешавад, ки мо аллакай ба қадри кофӣ медонем ва пули зиёд ба даст меорем. Онҳо танҳо дар миқёси дигар хоҳанд гирифт. Мо ҳамеша бояд донишҳои ҷамъшударо истифода барем ва малакаҳои навро инкишоф диҳем.

Бо мутахассисон тамос гиред

Истифодаи таҷрибаи ягон каси дигар ба ҷои ихтироъ кардани чарх метавонад дар бисёр соҳаҳои ҳаёт муфид бошад, аз ҷумла ҳангоми ҳалли мушкилот. Эҳтимол шумо аввалин шахсе нестед, ки он ба он дучор мешавад. Қариб бешубҳа одамоне ҳастанд, ки аллакай бо он муваффақ шудаанд. Дар ин бора дар адабиёт маълумот мавҷуд аст.

Шумо инчунин метавонед бо касе аз одамони ботаҷриба суҳбат кунед.

Ҳамин чиз дуруст аст, вақте ки шумо бояд кореро анҷом диҳед, ки дар соҳаи тахассуси шумо нестанд. Дар ин ҳолат, бисёриҳо кӯшиш мекунанд, ки пулро сарфа кунанд ва худашон ин корро кунанд, зеро киро кардани мутахассисон арзон нест. Чунин рафтор, мутаассифона, хеле маъмул аст ва дар ҳаққи ин гуна одамон бо эҳтиром мегӯянд: «Офарин. Чӣ табиати ҳамаҷониба! Он чизе, ки дар ҳақиқат нодида гирифта мешавад, як принсипи муҳими ғолиб аст: шумо метавонед танҳо бо таваҷҷуҳ ба он чизе, ки дар он беҳтарин ҳастед, ба муваффақияти ҳақиқӣ ноил шавед.

Ҳамаи кори дигарро ба ихтиёри мутахассисоне гузоштан лозим аст, ки онҳо низ дар навбати худ кореро, ки аз дигарон дида метавонанд, беҳтар мекунанд. Ғолибон чархро аз нав ихтироъ намекунанд.

Шояд касе эътироз кунад: «Аммо барои муроҷиат кардан ба коршинос пули зиёд лозим аст». Ин дуруст аст. Аммо агар шумо вақти холиро дуруст истифода баред, шумо метавонед ҳамчун ба даст оред одатан пули зиёд. Илова бар ин, коршинос бешубҳа бо маҳорати ҳаводоратон аз шумо беҳтар кор мекунад.

Одатан, шахсе, ки барои сарфа кардани маблаг кӯшиш мекунад, худаш бисёр корҳоро ба ҷо меоварад ва ба он вақти зиёде сарф мекунад. Дар баробари ин барои як кор ихтисосаш кифоя нест, барои кори дигар, баръакс, аз хад зиёд аст. Ғолибон пули худро барои харидани вақт барои худ истифода мебаранд, ки ин барои онҳо хеле арзишмандтар аст. Пули гумшударо дубора ба даст овардан мумкин аст ва вақти аз даст рафта то абад нест мешавад.

Беҳтарин омӯзиш тақлид аст

Дар Аврупо, чун қоида, онҳо ба кӯшишҳои тақлид кардани одамони дигар рӯ ба рӯ мешаванд. Ба ҷои нусхабардории дигарон, мо бартарӣ медиҳем, ки шахсияти худро баён кунем. Агар ба касе нафрати худро баён кардан хоҳем, мегӯем: «Вай онро аз каси дигар «кандааст». Бисёр одамон худашон дубора ихтироъ кардани чархро қобили қабултар ва шарафмандтар медонанд. Гузашта аз ин, аз он фахр мекунанд, ки ба ҳама чиз бо ақли худ омадаанд. Аммо дар ниҳоят, инсоният рӯзе танҳо аз ҷашни садҳазорумин бор аз ихтирои чарх хаста мешавад. Охир, ин фоидае надорад.

Албатта, ҳар яки мо зарур аст, ки истисноӣ ва беназирии худро исбот кунем. Ягона савол ин аст, ки ин сифатҳо бояд дар кадом соҳа зоҳир шаванд. Кӯдакони хурдсол ҳамаро дар атрофи худ нусхабардорӣ мекунанд. Ба туфайли ин онҳо тезтар ёд гирифта, ба ҳаёти ояндаашон асос мегузоранд. Ба ҳамин тариқ, мо бояд таҷрибаи одамони муваффақиятро ҳамчун асоси такмили худамон омӯзем. Вақте ки шахс ҳаёти худро дар асоси муваффақияти дигарон бунёд мекунад, ин метавонад нишонаи ақли ӯ бошад. Дар китфи бузургон истода хеле дуртарро дидан мумкин аст.

Нахостани таҷрибаи устодони гузашта аз бехабарӣ далолат мекунад. Шахсият дар заминаи дониши наслҳои пешин хеле беҳтар инкишоф меёбад. Ин барои ноил шудан ба қуллаҳои баландтар кӯмак мекунад. Пеш аз Моцарт композиторон буданд ва аз онҳо бисёр чизҳоро омухтааст. Ин ба ӯ барои навиштани мусиқии дурахшони худ монеъ нашуд.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз стратегияҳои одамони муваффақи соҳаи худро истифода мебарам:

1. Дар бораи дастовардҳои асосии гузашта дар соҳаам маълумот ҷамъ мекунам ва воситаҳои кориамро месанҷам. Барои аз худ кардани малакаҳои намерасида нақшаи хаттӣ тартиб дода, онро бо шахси ботаҷриба баррасӣ менамоям.

2. Месанҷам, ки оё дар ягон соҳаи зиндагӣ дар марҳилаи «наврасӣ» мондаам. Агар ин ба омӯзиш ва рушдам халал расонад, мекӯшам омодагии худро ба омӯзиш барқарор кунам.

3. Вақте мушкилоте пеш меояд, аз худ мепурсам, ки кӣ қаблан бо он рӯ ба рӯ шудааст, ва аз ӯ маслиҳат мегирам.

4. Бо назари интиқодӣ месанҷам, ки оё корҳоеро иҷро мекунам, ки тахассусам барои онҳо хеле паст ё хеле баланд аст. Чунин корҳоро ба мутахассисони мувофиқ месупорам.

Қонуни № 10

Ба ҳаракат такон диҳед

Оё шумо боре кӯшиш кардаед, ки поездеро, ки бо суръати дусад километр дар як соат парвоз мекард, боздоштаед? Ҳатто агар шумо дар роҳи он девори ғафси хиштӣ насб кунед, қатора ба осонӣ аз он мегузарад. Сабаб дар он аст, ки поезде, ки суръат гирифт, қувваи тавонои ҳаракат дорад.

Иқтидори тепловоз ҳазорҳо қувваи асп аст. Ин барои ба ҳаракат даровардани тамоми таркиб кофӣ аст. Аммо вақте ки поезд дар як ҷо истода бошад, барои аз ҳаракат мондани он фақат як муқобилият кифоя мекунад. Агар башмаки боздорандаро ба зери яке аз чархҳо гузоред, тепловоз аз ӯҳдаи кор баромада наметавонад. Тамоми кӯшишҳои ӯ бефоида хоҳанд буд.

Агар такони ҳаракат набошад, ҳар як чизи майда-чуйда кифоя аст, ки тамоми рафти корҳои корхонаро халалдор кунад ва агар таконе бошад, ҳама чиз гуё худ аз худ мегузарад ва ҳеҷ монеа ба мушкили бартарафнашаванда табдил намеёбад.

---

Одатҳои кӯҳнаро шикастан хеле душвор аст. Фаъолияти нав душвор аст, агар он танҳо аз сабаби он номаълум бошад. Дар чунин вазъият, ҳар як монеаи ночиз аллакай мушкилоти хеле душворро ба вуҷуд меорад. Аз ин рӯ, фавран ба ташаккули як такони ҳаракат оғоз кунед ва ҳар қадар зудтар беҳтар аст. Шумо ҳеҷ гоҳ ҳамаи монеаҳо ва ҳолатҳои ногуворро аз роҳи худ дур карда наметавонед. Мушкилот ҳамеша ба миён меоянд.

Аммо шумо метавонед онҳоро мағлуб кунед, агар шумо барои эҷод кардани импулс вақт дошта бошед. Ин ягона роҳи оқилона аст бо мушкилот ва вазъиятҳои душвор мубориза баред. Вақте ки шумо суръатро баланд мекунед, онҳо гумон аст, ки шуморо боздоранд.

Вақте, ки шумо барои рушди корхона ё касби худ сармоягузорӣ кардаед, ба ташаккули ин суръат мусоидат мекунад. Ҳар коре, ки шумо мекунед, онро ё кам мекунад ё зиёд мекунад.

Дар ибтидои ягон фаъолият ҳарчи зудтар ба вуҷуд овардани такони ҳаракат махсусан муҳим аст. Дар ин ҷо ҳама чиз айнан ҳамон тавре аст, ки ҳангоми кӯшиши тела додани мошини истода аз ҷои худ. Метрҳои аввал сахттарин мебошанд. Барои ин ба шумо тамоми қувва лозим аст.

Аммо вақте ки мошин дар ҳаракат аст, қувваи камтар лозим мешавад.

Мушоҳида кардан хеле маъмул аст, ки чӣ тавр одамон тавассути афтодан ба яке аз чаҳор "домҳо" эҷоди импулсро мушкил мекунанд:

• "Ман кӯшиш мекунам".

• «Аввал бо ним қувва кор мекунам».

• «Ман бо назардошти натиҷаи ниҳоӣ кор мекунам».

• «Аввал, ман стратегияи дурустро интихоб мекунам».

Дар зер шумо мефаҳмед, ки чаро ҳамаи ин чаҳор изҳорот ноил шудан ба натиҷаро душвор мегардонад.

"Кӯшиши" чизе ғайриимкон аст Шумо наметавонед мошинро "кӯшиш кунед". Ё шумо тамоми кори аз дастатон меомадаро мекунед ва мошин дур мешавад, ё он истода мемонад. Шумо наметавонед чизе "кӯшиш кунед". Ё ин корро мекунед ё не. Агар шумо ин сатрҳоро мехонед ва саломатиатон дуруст бошад, ба по хезед. Барои бархостан «кӯшиш кардан» ғайриимкон аст. Ё бархезед ё дар нишастед.

Одамоне, ки мегӯянд, ки мехоҳанд чизеро иҷро кунанд, аксар вақт ҳеҷ кор намекунанд. Ба назар чунин менамояд, ки онҳо бошуурона мунтазири чизе мебошанд, ки ба амалишавии нияташон халал мерасонад. Касе, ки ин корро мекунад, муваффақиятро интизор аст. Касе, ки кӯшиш мекунад интизор аст, ки чизе ба вай халал расонад.

Мисоли мошини дар таваққуф гузошташуда як нуқтаи дигарро нишон медиҳад. Агар шумо каме кӯшиш кунед, онро ҳаракат кардан ғайриимкон аст. Ва шумо ҳеҷ гоҳ намедонед, ки тела додан чӣ қадар осон хоҳад буд ҳамон мошин ҳангоми чарх задан. Аз ин рӯ, шумо дигар коре намекунед. Нисфи кӯшиш нисфи натиҷа не, балки сифр натиҷа медиҳад.

Тамаркуз танҳо ба натиҷаи фаврӣ суръати ҳаракатро суст мекунад

Дар оғози ҳама гуна фаъолият ба шумо лозим аст, ки "газро пахш кунед" то қатъ, аммо дар айни замон шумо набояд сатри интизориҳои худро аз ҳад зиёд баланд кунед. Дар ин марҳила, натиҷа он қадар муҳим нест.

Муваффақияти зуд метавонад нофаҳмо бошад. Дар ин ҳолат, он танҳо ба он вобаста аст, ки вазъият то чӣ андоза хуб аст. Импулси ҳаракат ба ин шароит вобаста нест ва ҳамеша натиҷа медиҳад. Аз ин рӯ, шумо бояд бештар ба ба вуҷуд овардани суръати ҳаракат бештар диққат диҳед, на ба натиҷаҳои конкретӣ.

Шахсе, ки бештар ба натиҷаҳо тамаркуз мекунад, на ба суръат.

Коре, ки ба натиҷа нигаронида шудааст, махсусан мушкил аст, вақте ки шумо нишастаед ва интизори фурсати муваффақ шудан бо роҳи осонтарин ҳастед. Дар ин маврид ин барои танбалон баҳона аст: «Ман барои натиҷа кор мекунам».

Одамоне, ки танҳо аз паи натиҷа мебошанд, ба нобигаи худ боварӣ доранд, вале қувваи импулси ҳаракатро тамоман намефаҳманд. Вақте ки ҳаракат пайдо мешавад, роҳҳо ва воситаҳое пайдо мешаванд, ки одатан аз одам пинҳон мешаванд. Дар ин ҳолат, натиҷаҳое меоянд, ки шумо на пешбинӣ кардаед ва на ба нақша гирифтаед.

Як далели дигаре вуҷуд дорад, ки бар зидди кори ба иҷро нигаронидашуда.

Одамоне, ки ин принсипро эътироф мекунанд, бояд доимо худро ҳавасманд кунанд. Ба онҳо иҷозат дода намешавад, ки эҳсоси он, ки корҳо гӯё худ аз худ карда мешаванд, эҳсос кунанд. Онҳо намефаҳманд, ки чаро онҳо бояд ҳамеша худро маҷбур ба кор кунанд, дар ҳоле ки дигарон ин корро бе душворӣ мекунанд. Онҳо худро аз ин «ҳавасмандгардонии автоматӣ» маҳрум мекунанд.

Ҳаракат ба таври худкор ба натиҷаҳо оварда мерасонад. Муҳимтарин - ба андешидани чораҳо шурӯъ кунед. Давомаш барои касе, ки дар ҳаракат аст, осонтар аст ҳаракат кардан аз ист. Он бо суръати ҳаракат дастгирӣ карда мешавад.

Стратегияи комилро интизор нашавед

Барои оғози лоиҳа ба мо стратегияи комил лозим нест.

Албатта, ин як бартарии бузург хоҳад буд, аммо доштани стратегия шарти ҳатмӣ нест. Бисёре аз ширкатҳои бузурги имрӯза дар аввал пеш аз пайдо кардани стратегияи коркунанда бисёр стратегияҳои гуногунро санҷидаанд. Пас аз он ки шумо стратегияи дурустро ёфтед, онро риоя кунед ва кӯшиш накунед, ки чархро аз нав ихтироъ кунед. Агар шумо то ҳол стратегия надоред, шумо танҳо бояд боварӣ дошта бошед, ки он пас аз эҷоди импулс пайдо мешавад. Бо тактикаҳои гуногуне, ки ширкатҳои дигар истифода мебаранд, таҷриба кунед ва бубинед, ки кадоме аз он барои шумо беҳтар аст. Ғолибон дар интизори стратегияи комил нишаста наметавонанд. Онҳо медонанд, ки импулс стратегияро эҷод мекунад.

Ба шумо чӣ гуна импулс лозим аст?

Эҳтиёт шав. Момент як чизи душвор аст. Вай метавонад барои мо кор кунад, ёзидди. Баъзе одамон бо шиква, танқид, беҳуда сарф кардани пул суръат эҷод мекунанд. Фарз мекунем, ки шумо дар назди худ мақсад гузоштаед, ки ҳар рӯз як бар шоколад бихӯред, ҳатто агар шумо инро эҳсос накунед. Пас аз ин, шумо набояд ҳайрон шавед, ки пас аз чанд ҳафта қатъ кардани он барои шумо душвор хоҳад буд.

Шумо як такони хӯрдани шоколадро пайдо кардаед. Аз ин рӯ, дар вақт- вақташ аз нуқтаи назари танқидӣ таҳлил кардан лозим меояд, ки оё мо ягон хел одати бадро ташаккул медиҳем. Инчунин ба худ савол додан лозим аст, ки мо ба кадом одатҳо соҳиб шудан мехоҳем ва дар болои онҳо мақсаднок кор кунем.

Такони ҳаракат аз интизом оғоз мешавад

Барои он ки ба такони ҳаракат характери доимӣ диҳад, дар худ хислати муҳим — интизомро инкишоф додан лозим аст. Агар шумо хоҳед, ки дар чизи нав барои худ муваффақ шавед, шумо бояд асосҳои онро аз худ кунед. Барои азхуд кардани онҳо интизом лозим аст. Чӣ қадаре ки машқ кунед, ҳамон қадар амалҳои муайянро беҳтар иҷро мекунед. Чӣ қадаре ки маҳорати шумо баланд бошад, натиҷаҳо ҳамон қадар ҷолибтар мешаванд. Чӣ қадаре ки натиҷаҳо беҳтар бошанд, ҳавасмандии шумо ҳамон қадар баландтар аст. Чӣ қадаре ки ҳавасмандӣ баланд бошад, ҳамон қадар шумо мехоҳед кор кунед ва импулс ҳамон қадар қавитар мешавад. Аммо ҳамааш аз интизом дар омӯзиши асосҳо оғоз мешавад.

Ҳаракат кардан лозим аст. Интихоб хеле содда аст: лаззати фаврӣ ё мукофоти дарозмуддат.

Аммо хушхабаре ҳаст: мубориза бо одатҳои бад то абад давом намекунад. Интизоми қавӣ танҳо барои як давраи кӯтоҳи гузариш то он даме, ки шумо одатҳои навро ташаккул надиҳед, лозим аст.

Новобаста аз он ки рафтори нав барои шумо чӣ қадар душвор аст, ба шумо танҳо дар давоми се то шаш ҳафтаи аввал интизом лозим аст.

Он гоҳ шумо импулси ҳаракатро ташаккул медиҳед ва барои худ иҷрои амали нав аз иҷро накардани он бароят осонтар мешавад.

Фаъолиятҳое, ки шумо бо истифода аз интизоми оҳанӣ омӯхтаед, барои шумо ба лаззат табдил меёбанд.

Се марҳилаи раванди рушди интизом

Аммо чӣ тавр мешавад, ки одам бо гузашти солҳо ҳам ногаҳон аз одати фоиданок ҷудо шуд? Гап дар сари он аст, ки ҳамаи гуфтаҳои боло тамоман дуруст нестанд. Дарвоқеъ, ҳадди ақалл вақт ба вақт, як дараҷа худтанзимкунӣ ҳамеша талаб карда мешавад. Ҳатто вақте ки суръати ҳаракат барои мо кор мекунад. Се дараҷаи интизом вуҷуд дорад.

Тасаввур кунед, ки шумо давиданро нафрат доред, аммо ба ҳар ҳол мехоҳед, ки ҳар рӯз ба давидан шурӯъ кунед.

Марҳилаи аввал оғоз номида мешавад. Он аз се то шаш давом мекунад ҳафтаҳо. Дар ин вақт, шумо бояд пайваста бо хоҳиши даст кашидан аз ин ҳама давидан мубориза баред.

Марҳилаи дуюм вақте меояд, ки шумо аллакай як импулсро таҳия кардаед ҳаракат кунед ва шумо одатан ҳар саҳар кроссовка мепӯшед. Аммо на ҳар рӯз, балки танҳо панҷ маротиба дар як ҳафта. Дар давоми ду рӯзи дигар, шумо ба ҳар ҳол каме худтанзимкунӣ лозим аст, аммо на он қадар қавӣ аст, ки бори аввал. Ҳамин ки аз хона медавидед, аллакай аз давидан лаззат мебаред. Аммо дар ҳафтаҳои аввал эҳсосот тамоман дигар буданд.

Марҳилаи сеюм тақрибан як сол пас оғоз меёбад. Акнун шумо мепӯшед кроссовки дар субҳ ба таври худкор. Шумо ҳатто хоб рафта, лаззати дави фардоро интизор шудаед. Ва ҳамин тавр ҳар рӯз. Ба истиснои як ё ду рӯз дар як моҳ, вақте ки ба шумо лозим меояд, ки худро мағлуб кунед, то аз дар берун равед. Ин марҳила дар тамоми ҳаёт давом мекунад. Дар ин ҷо интизом хеле кам талаб карда мешавад, зеро дар аксари мавридҳо импулси ҳаракат ба вуҷуд меояд.

Вақте ки шумо дар ҳаракат ҳастед

Пас аз он ки импулси кофӣ ба вуҷуд омад, шумо бояд танҳо онро нигоҳ доред. Барои ин фақат гоҳ-гоҳ интизом лозим аст. Импулси пурқуввати ҳаракат ба шумо қувваи бештаре медиҳад, ки барои нигоҳ доштани он зарур аст.

Як корхонаи калон барои маъракаи таблиғотӣ миллионҳо доллар сарф кардааст. Он чунон бомуваффақият буд, ки даромад ба таври фаврӣ афзоиш ёфт. Ва аммо концерн маъракаи таблиғро қатъ накард. Вақте ки аз директор пурсиданд, ки чаро вай барои ин тартиби гаронбаҳо пул сарф карданро давом медиҳад, гарчанде ки мақсад аллакай ба даст омадааст, вай чунин ҷавоб дод: «Тасаввур кунед, ки шумо дар самолёт нишастаед. Барои ба ҳаво бардоштан қувваи зиёд лозим аст, аммо вақте ки он баландӣ ва суръат гирифт, марҳилаи ороми парвоз оғоз мешавад. Оё шумо дар ин ҳолат муҳаррикро хомӯш карданиед?

Импулси қувва мисли кураи барфист, ки ба тарма табдил меёбад.

Аввалан, барои ба тӯб печонидани барф ва аз нишеби поён андохтани он вақт ва кӯшиш лозим аст. Аммо вақте ки он ба ҳаракат оғоз мекунад, эҳтиёт шавед. Он тезтар меғелонад, ҳаҷм меафзояд ва аз роҳе, ки ҳар касеро, ки ба ӯ халал мерасонад, дур мекунад. Барои ин ба ӯ дигар кушишу ғайрат лозим нест.

Ғолибон тамоми кори аз дасташон меомадаро мекунанд, то суръат эҷод кунанд. Барои аз сифр оғоз кардани чизе вақт ва заҳмати зиёд лозим аст, аммо вақте ки он суръат гирифт, ба ҷуз худ касе ва ҳеҷ чиз пеши роҳи онро гирифта наметавонад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз барои ба ҳаракат такон додан кӯшиш мекунам:

1. Қарор медиҳам, ки барои ба вуҷуд овардани суръати зарурӣ то ҳадди имкон фаъолона кор кунам. Инро аз ҷиҳати иқтисодӣ оқилона медонам: вақте мошин ба ҳаракат даромад, нигоҳ доштани ҳаракаташ осонтар мешавад.

2. Интизоми худро қавӣ мекунам, зеро он омили асосии ба вуҷуд овардани такони ҳаракат аст.

3. Ба натиҷаҳои аввал аз ҳад зиёд диққат намедиҳам. Медонам, ки бо ба даст овардани суръати зарурӣ натиҷаҳо ҳам пайдо мешаванд. Шароити мусоидро интизор намешавам: худи ҳаракат ба фароҳам омадани он кӯмак мекунад.

4. Соҳаҳоеро менависам, ки дар онҳо аллакай суръати устувор дорам, ва месанҷам, ки он ба нафъи ман аст ё не. Ҳамчунин соҳаҳоеро муайян мекунам, ки ба такони нав ниёз доранд: варзиш, ғизо, оила, китобхонӣ, молия ва ғайра.