Қонуни № 7

Муносибати дуруст ба стрессро инкишоф диҳед

Шогирдон аз қобилияти фавқулодаи кории устодашон дар ҳайрат буданд. Мепурсиданд, ки чаро ӯ хаста намешавад ва ҳамеша орому мутамарказ мемонад.

Ҳаким ҷавоб дод:

— Вақте меистам, танҳо меистам. Вақте роҳ меравам, танҳо роҳ меравам. Вақте медавам, танҳо медавам.

— Сирраш дар чист? — пурсиданд шогирдон. — Мо ҳам ҳамин корро мекунем. Пас чаро, бо вуҷуди камтар кор кардан, зудтар хаста мешавем?

Ҳаким гуфт:

— Вақте шумо истодаед, дар фикратон аллакай роҳ меравед. Вақте роҳ меравед, дар фикратон медавед. Вақте медавед, худро аллакай ба ҳадафрасида мебинед.

---

Чунин ба назар мерасад, ки стресс ба як вабои миллӣ табдил ёфтааст.

Қариб ҳама ҳадди аққал қисман аз он азоб мекашанд. Ва ҳама розӣ ҳастанд, ки стресс ба саломатӣ бад аст. Аз ин рӯ, одамон кӯшиш мекунанд, ки стрессро пешгирӣ кунанд. Аммо қариб ҳеҷ кас намедонад, ки ин чист. Дар натиҷа ҳар гуна тасаввурот ва афсонаҳо ба миён меоянд.

Стресс ба як навъ ҳаюло табдил ёфтааст. Биёед се афсонаи маъмултаринро дар бораи стресс дида бароем.

1. Стресс боиси бемори мегардад.

2. Стресс аз кори зиёд ба вуҷуд меояд.

3. Аз стресс худдорӣ бояд кард.

Ҳар се изҳорот нодурустанд.

Стресс барои саломатӣ муҳим аст

Биёед бо изҳороти аввал оғоз кунем, ки стресс боиси беморӣ мегардад. Дар асл, стресс барои саломатӣ муҳим аст. Он вақте рух медиҳад, ки мувозинати дохилии ҳуҷайраҳои бадани мо вайрон мешавад. Гормонҳои стресс боз ин мувозинат ва таъсири мутақобилаи тамоми функсияҳоро барқарор мекунанд. Ин падидаро мо ҳамчун падидаи мусбат ва манфӣ эҳсос кардан мумкин аст. Ҳамааш, чун қоида, аз қувваи стресс ва қобилияти шумо барои идора кардани он вобаста аст.

Ҳамин тавр, масалан, оташи шамъро, ки мо истифода мебарем, метавон ҳамчун падидаи мусбӣ ва сӯхтори хонаро, ки аз назорат берун шудааст, манфӣ арзёбӣ кард. Стресс ба саломатӣ таъсири мусбӣ мерасонад, агар ба манфиати хуб истифода шавад ва аз назорат берун набошад.

Агар идора кардани фикрҳоятонро омӯзед, аз стресс наметарсед

Иддаои дуюм низ нодуруст аст. Ҳатто ҳаҷми зиёди кор ҳатман боиси стресс намешавад. Стресс на аз шароити беруна, балки аз ҳолати дарунӣ ба вуҷуд меояд. Аз ин рӯ, сабаб танҳо худи кор нест, балки тарзи қабул кардани он ва вокуниши мо ба он аст.

Гуфта мешавад, ки Ганди, ки дар синни ҳафтодсолагӣ ҳанӯз шонздаҳ соат дар як рӯз кор мекард, ҳеҷ фишоре надида буд. Ин чӣ гуна имконпазир аст? Сирри он дар тамаркузи шахс дар тиҷорате, ки ӯ машғул аст, аст. Нобиғаҳои ҳақиқӣ метавонанд ба як чиз тамаркуз кунанд ва сипас онро аз фикрҳои худ тоза кунанд ва кори дигаре кунанд.

Ду роҳибон ҳангоми саргардонӣ бо зани зебое вохӯрданд, ки аз ҷараёни шадид аз дарё гузаштан метарсид. Як рохиб бе ҳеҷ дудилагӣ вайро ба китфаш гузошту ба тарафи дигар бурд. Онҳо хомушона пеш мерафтанд. Пас аз чанд вақт роҳиби дуюм бо маломат ба ӯ рӯ овард: — Охир, мо назр кардем, ки ба занҳо даст нарасонем. Шумо чӣ гуна ҷуръат мекунед, ки вайро ба худ гиред китф? Роҳиби аввал ҷавоб дод: - Ман як соат пеш занро ба он тараф бурдам ва шумо гӯё ҳоло ҳам ӯро мебаред.

Бисёр одамон намедонанд, ки чӣ гуна фикрҳои худро идора кунанд. Як масъаларо хал карданӣ шуда, дар як вақт фикр мекунанд, ки чӣ дирӯз карданро фаромӯш кардаанд ва чӣ бояд пагоҳ ё пагоҳӣ кор кунанд. Андешаҳои онҳо мисли оташи паҳншуда аст. Барои ба манфиати худ истифода бурдани стресс, шумо бояд фикрҳои худро назорат кунед. Барои ин, шумо бояд диққати худро пурра ба як чиз равона кунед. Тамоми қувва ва қувваи мо бояд ба замони ҳозира бахшида шавад. Чунин консентратсияро омӯхтан мумкин аст. Албатта, касеро ёфтан душвор аст, ки ҳамеша ба таври комил тамаркуз кунад.

Аммо, ғолибон ин қобилиятро дар худ тарбия мекунанд ва онро пайваста такмил медиҳанд.

Ба ҳолати китфҳо ва ҷоғҳо диққат диҳед

Ва изҳороти сеюм, ки бояд аз фишор ба ҳар роҳ канорагирӣ кард, низ нодуруст аст. Аз стресс халос шудан ғайриимкон аст. Ҳар касе, ки кӯшиш мекунад, ки ин корро кунад, ба зудӣ дарк мекунад, ки ӯ ҳар гуна чизҳои майда- чуйдаро ба худ ҷалб мекунад ва ин ӯро боз ҳам хаста мекунад. Ҳар шахсе, ки кӯшиш мекунад, ки аз стресс канорагирӣ кунад, ба натиҷаи комилан муқобил меояд. Ӯ ба он боз ҳам бештар осебпазир мегардад.

Зиндагӣ бидуни стресс ғайриимкон аст. Пас шумо бояд бо онҳо мубориза бурданро ёд гиред. Шахсе, ки ҳолати ботинии худро бодиққат гӯш мекунад, вақте эҳсос мекунад, ки стресс таъсири манфӣ мерасонад. Ду аломати равшани ин вуҷуд дорад.

Якум китфи баланд аст. Шумо танҳо лозим аст, ки ба шахсе, ки дар ҳолати стресс қарор дорад, назар кунед, то бубинед, ки китфҳои ӯ назар ба ҳолати ором ҳадди аққал панҷ сантиметр баландтаранд.

Аломати дуюм даҳони сахт басташуда мебошад. Ба ин, махсусан, ба онҳое диққат додан лозим аст, ки аксар вақт дар паси руль муддати дароз менишинанд. Агар шумо ҳис кунед, ки дандонҳои шумо сахт фишурда шудаанд, бояд каме истод ва истироҳат кунед. Ин одатан панҷ дақиқа мегирад. Ба канори роҳ кашед ва ба китфи худ диққат диҳед. Дар ҳар нафаскашӣ, онҳо бояд паст ва пасттар афтанд. Шумо фавран эҳсос хоҳед кард, ки шиддат аз байн меравад ва даҳонҳо ором мешаванд.

Бисту чаҳор қоида барои назорати стресс

Стресси назоратшаванда як қувваи солим ва мусбат аст. Ин қоидаҳо ба шумо кӯмак мекунанд, ки ором бошед ва иҷрои баланд дошта бошед:

1. Муҳимтарин қоида пурра будан аст диққати худро ба он коре, ки ҳоло машғулед, диққат диҳед. Агар шумо бихӯред, пас бихӯред (нахонед). Ҳеҷ гоҳ ду корро дар як вақт иҷро накунед. Барои лаззат бурдан аз ҳаёт, ҳама фикрҳо бояд дар ҷое бошанд, ки шумо ҷисман ҳозир ҳастед.

2. Суст кунед. Барои шумо қулайтаринро муайян кунед суръати кор.

3. Барои муҳимтарин чизи ҳаёт вақт ҷудо кунед. Ба нақша гиред рӯз ва ҳафта.

4. Худро ба чизҳои аз ҳад зиёд бор накунед. Одам аз ҳад зиёд гарон шуд кор мекунад, беихтиёр, ба таври рефлексивӣ ба муҳити беруна вокуниш нишон медиҳад.

5. Аз таъсири бегона ҷудо шуданро омӯзед. Ҳатто аз ҳама одами хуб метавонад стресс бошад. Лавҳаи "Бехатар нашав" на танҳо дар дари меҳмонхона мувофиқ аст.

6. Вақти худро пешакӣ ба нақша гиред, то тавонед дар ҳама ҷо сари вақт бошед. дар вақташ. Шитобкории аз ҳад зиёд боиси стресс мегардад.

7. Аз шуҳратпарастӣ ва талоши зиёд худдорӣ кунед комилият дар ҳама чиз.

8. Агар муваффақ шавӣ, шодӣ кун. Онро хурд кунед шикаста, бахти худро ҷашн гиред. Шукргузор ва хушбахт бошед.

Худро комилан ба қудрати эҳсосоти мусбӣ диҳед.

9. Ба муваффақияти устувор умед набандед. Дар хотир доред, ки пас аз тобистон зимистон ҳамеша меояд.

10. Худро аз ҳад зиёд муҳим нанамоед. Дар ин ҳолат шумо ноумед кардан ё хафа кардан душвортар мешавад. Агар на пирӯзӣ ва на мағлубият, на таърифу на сарзаниш, туро аз мувозинат набарад, пас шумо оромии ботинӣ пайдо кардаед.

11. Ғамхорӣ дар бораи оянда шуморо аз тамаркуз ва сабаби стресс мегардад. Ҳама энергияе, ки ба шумо лозим аст, барои лаҳзаи ҳозира аст.

12. Дар ашё ва тиҷорат тартиботро нигоҳ доред. Агар дошта бошед мизи корӣ танҳо он чизест, ки шумо ҳоло кор карда истодаед, пас шумо эҳтимол ба тиҷорат таваҷҷуҳи бештар доред. Пеш аз оғози тиҷорати нав, ҳама чизи нолозимро аз ҷадвал хориҷ кунед.

13. Аз коре, ки мекунед, лаззат бурданро омӯзед. Вақте ки шумо ором ҳастед Вақте ки шумо кӯшиш мекунед, ки ягон кори хубро анҷом диҳед, шумо аз иҷрои он хурсанд мешавед. Тамоми ҷони худро ба кор гузоред ва ҳатто машқҳои маъмултарин ба шумо лаззат мебахшад.

14. Дар ҷои кор танаффусхоро тартиб дода, ба онҳо қатъиян риоя кунед.

Агар шумо фикр кунед, ки вақт барои истироҳат нест, пас ин як аломати боэътимоди он аст, ки ба шумо лозим аст.

15. Амалҳои худро идора кунед ва онҳоро идора кунед. Аммо вақт Баъзан ба худ бигзоред, ки бо ҷараён равед. Худро доимо назорат кардан хеле хаста мешавад.

16. Агар шумо кори зиёде дошта бошед, ҳама чизро нависед кардан талаб карда мешавад. Аксар вақт маълум мешавад, ки он қадар коре нест, ки дар аввал ба назар мерасид. Сипас ба ҳалли вазифаҳои ба нақша гирифташуда шурӯъ кунед, зеро онҳо муҳим мешаванд.

17. Корҳоро бо дигарон мубодила кунед. Фикр кунед, ки кӣ метавонад як қисми кори худро ба ӯҳда гиред. Супоридани вазифаҳо ва масъулиятҳоро омӯзед. Ба дигарон имконият диҳед, ки хато кунанд. Ҳама чизро худатон иҷро кардан шарт нест.

18. Як қисми рӯзатон бояд ба одат бахшида шавад корҳо. Ин худтанзимкуниро инкишоф медиҳад ва барои нигоҳ доштани тавозуни ботинӣ кӯмак мекунад.

19. Ба худ иҷоза диҳед, ки гоҳ-гоҳ фиреб хӯред. нест кардан стрессро бо ханда рафъ кунед. Ҷаҳонро касе идора мекунад, ки хандиданро медонад.

20. Агар шумо ба комёбӣ майл дошта бошед, кӯшиш кунед баъзан ба корҳои тамоман бемаънӣ машғул мешаванд. Ҳама корҳоятонро бо маъно пур кардан шарт нест. Ба худ каме сабукфикрона иҷозат диҳед.

21. Кӯшиш накунед, ки ҳамеша ва дар ҳама ҷо дастраси дигарон бошед.

Баъзеҳо хомӯш кардани мобилии худро қариб қаҳрамонӣ медонанд телефон. Шояд беҳтар мебуд, ки онро танҳо вақт ба вақт фурӯзон кунед.

22. Худро дилхуш карданро ёд гиред. Барои истироҳат вақт ҷудо кунед муошират бо одамон, фароғат. Дар бораи саломатӣ ва ҳолати эмотсионалии худ ғамхорӣ кунед.

23. Давра ба давра барои худ як рӯзи танбал ташкил кунед. Дар хотир доред, ки кай бори охир шумо тамоми рӯз дар бистар хобидаед?

24. Кӯшиш накунед, ки ҳама қоидаҳоро якбора риоя кунед. Ин танҳо боиси фишори иловагӣ.

Ором ва мувозинат ҳолати муқаррарии мост.

Дуруст аст, ки рӯҳи мо мисли малах аз як фикр ба андешаи дигар ҷаҳида мешавад. Онҳоро назорат кардан лозим аст, на аз ҷониби ӯ назорат кардан.

Якчанд роҳҳо барои ин кор вуҷуд доранд.

Аммо, аз афташ, аз чунин усулҳои кухнаю озмудашуда, монанди намоз, мулоҳиза, муҳити ором ва таъсири табиат таъсирбахштар нест. Ҳамаи ин имкон медиҳад, ки шуури мо ба зинаи баландтар гузарад.

Имрӯз бисёр одамон ба мавҷудияти зеҳни олӣ бовар кардан душвор аст.

Аммо ҳамон усулҳо ба онҳо кӯмак хоҳанд кард. Муҳим нест, ки шумо ба кадом эътиқод эътиқод доред ва чӣ гуна ҷаҳонбинӣ доред. Ҳар як шахс метавонад муошират бо рӯҳияи олиро як ҷузъи ҳаёти ҳаррӯзаи худ гардонад. Ва тасаввур кардан душвор аст, ки ивазкунандаи ин гуна муошират.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз қобилияти идора кардани стрессро такмил медиҳам:

1. Занги телефонро ишорае барои санҷидани ҳолати китфҳо ва ҷоғи поёнам мешуморам. Агар шиддат ҳис кунам, чанд бор чуқур нафас гирифта, ором мебарорам ва китфҳоямро поён мефарорам.

2. Ҳангоми хӯрок танҳо ба хӯрдан диққат медиҳам. Шамъ меафрӯзам, рӯйи миз гул мегузорам ва мусиқии ором мемонам. Ба ҳеҷ ҷо намешитобам ва аз хӯрок лаззат мебарам.

3. Ба ҳамсуҳбатонам пурра диққат медиҳам: чӣ мегӯянд ва чӣ гуна мегӯянд. Мекӯшам аз ҳолати чеҳраашон мақсадашонро дарк кунам ва онҳоро дуруст фаҳмам.

4. Аз бисту чор қоида муфидтаринашонро интихоб карда, дар ҷойи намоён мегузорам. Ҳангоми эҳсоси таъсири манфии стресс ба онҳо муроҷиат мекунам.

5. Имрӯз понздаҳ дақиқа дар ҷойи ором менишинам ва ҳеҷ кор намекунам.

Қонуни № 8

Бартараф кардани душвориҳоро омӯзед

Тибқи қиссаи ин боб, яке аз донишгоҳҳо Уинстон Черчиллро дар пиронсолӣ барои суханронӣ даъват кард. [Эзоҳи муҳаррир: дар матни пешниҳодшуда синни «наваду се сол» омадааст; ин рақам бояд бо нусхаи аслӣ санҷида шавад.] Мардум аз дур барои шунидани сухани маъруфтарин ҳамватан ва ҳамзамонашон меомаданд. Вақте ки Черчилл вориди толор шуд, аллакай дар он ҷо якчанд ҳазор нафар буданд. Декани донишгоҳ Черчиллро ба ҳозирин ҳамчун барҷастатарин марди зиндаи инглис муаррифӣ кард ва эълон кард, ки ӯ нутқеро, ки дар он вижаи умри дарози ӯ дарбар мегирад, мехонад.

Дар зери чапакзании пурмавҷи ҳозирон Черчилл ба минбар баромада, гуфт:"Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ таслим нашав". ҳаёти Черчилл Чанд вақт лозим шуд, ки одамон дарк кунанд, ки сухан ба охир расидааст. На ба ҳама маъқул буд - охир, бисёриҳо барои шунидани он роҳи дурро тай кардаанд. Аммо агар ба биографияи Черчилл назар андозем, дарҳол ба мо маълум мешавад, ки чаро нутқ ин қадар кӯтоҳ буд.

Барои ӯ аз ҳама муҳимаш ба одамон расондани ин фикр буд: ҳар касе, ки муборизаро бас кард, вай аллакай мағлуб шуда буд. Мо ҳама метавонем хато кунем ва дар ин ҳеҷ чизи нодурусте нест. Ҳар яки мо метавонад мушкилот дошта бошад, аммо онҳоро ҳал кардан мумкин аст. Аммо агар мо ба душвориҳо таслим шавем, пас ҳамааш тамом мешавад. Касе, ки ба орзуи худ хиёнат кард, баръакс аз ҳама чиз, дигар ҳеҷ гоҳ орзу намекунад. Агар одам орзу накунад, зинда намемонад.

Як вақтҳо Черчилл ба давраи дуру дароз ба давраи фаромушии сиёсӣ афтод. Тоқати ӯ дар давоми солҳо санҷида шудааст. Вақте ки бо вуҷуди ин вай сарвазир таъин шуд, ҷанги дуюми ҷаҳон сар шуд. Аз ӯ пурсиданд, ки оё боварӣ дорад, ки дар ин рӯзҳои душвор роҳи дурусти корро интихоб кардааст?

Черчилл ҷавоб дод:"Ман инро медонам, зеро ман тамоми умр ба он омодагӣ дидаам ин."

Ва он гоҳ ҳамлаҳои ҳавоии Олмон ба Лондон оғоз ёфтанд. Бисёр гражданинхо халок шуданд. Чунин менамуд, ки Англия ба охир расида бошад.

Самолётхои бомбаандоз ҳар шаб меомаданд. Одамон мурданд. Машваратчиён ва дӯстон талаб мекарданд, ки ба немисҳо таслим шаванд, то куштори бемаънӣ боздошта шавад.

Як шаб, вақте ки ҳавопаймоҳои бомбаборон бори марговари худро дубора ба Лондон партофтанд, Черчилл маҷбур шуд, ки муҳимтарин қарори ҳаёти худро қабул кунад. Дӯстони беҳтарини Черчилл дар атрофи ӯ ҷамъ шуда, ӯро водор карданд, ки таслим шавад. Онҳо ӯро айбдор карданд, ки халқи худро бемаънӣ қурбон кардааст. Ҳатто дӯстони наздикаш ӯро дар марги ҳамватанонашон айбдор карданд.

Аммо Черчилл медонист, ки таслим шудан маънои қурбониҳои боз ҳам бузургтарро дорад. Вай муштхояшро ба осмони сиёҳ бардошта, ба бомбаандозон фарьёд зад: «Ман ҳеҷ гоҳ таслим намешавам. Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ».

Дарсе, ки аз он гузаштан мумкин нест

На ҳар кас насиби ин гуна имтиҳон аст, вале сабру тоқат дар баробари душвориҳо яке аз хислатҳои муҳимтарин аст. Шояд ҳатто муҳимтарин. Ҳама камбудиҳои дигар ислоҳ кардан мумкин аст, аммо агар таслим шавӣ, пас ин охират аст. Дигар чизе барои суҳбат нест. Аз ин рӯ, ҳар як шахс бояд дар худ «иммунитет бар зидди ноумедиҳо»-ро парварад.

Чаро ғолибон мушкилотро ҳамчун дарс мебинанд? Чаро мо одатан ҳама чизро бо душворӣ ба даст меорем? Чаро мо бояд барои ҳама чиз мубориза барем? Чунин ба назар мерасад, ки ба ин саволҳо ҷавоби қатъӣ вуҷуд надорад.

Ин як навъ сирри ҳаёт аст.

Фақат як чиз маълум аст: ҳаёт ҳамин тавр кор мекунад. Устухонхои мо бояд фишор оваранд, вагарна онҳо суст шуда, зуд нозук мешаванд

— мисли кайхоннавардон, ки муддати дароз дар ҳолати вазнинии сифр қарор доранд. Барои боз ҳам пурқувват шудан душвориҳо лозиманд.

Рӯзе писарбачае дид, ки шабпарак бо душвории бениҳоят аз пилла берун меравад. Раҳмаш ба ӯ омад ва тасмим гирифт, ки ба кушодани пилла кӯмак кунад. Аммо падараш ӯро нигоҳ дошт. Охир, «ёрӣ»-и писарбача маънои маргро барои шабпарак мебуд. Вай ба ин душвориҳо лозим буд, зеро онҳо болҳои ӯро мустаҳкам мекунанд. Бе саъю кӯшиш, вай заиф мемонд ва парвоз карда наметавонист.

Фарзандони насли нав

Аксари онҳое, ки дар эҷоди муъҷизаи иқтисодии Амрико даст доранд, дар ҷавонии худ бӯҳрони шадиди иқтисодиро аз сар гузаронидаанд. Баъд аз ҷангҳои ҷанги дуюми ҷаҳон гузаштанд. Онҳо бо душвориҳо мубориза бурданро ёд гирифтанд. Аммо оҳиста-оҳиста пир шуда, ҷои худро дар фирмаҳои худ ба писарону духтарон доданд. Ва ин насл дар шароити тамоман дигар ба воя расидааст. Онҳо заруратро намедонистанд. Падару модарон онҳоро аз ҳар душвориҳо эмин медоштанд, зеро мехостанд, ки фарзандонашон аз худашон беҳтар зиндагӣ кунанд.

Ин бачагон дар сари фирмахо истода, чунон рафтор карданд, ки тамоми умр рафтор карда буданд. Онҳо аз мушкилот ва душвориҳо канорагирӣ карданд. Онҳо дар иҷрои вазифаи ба зиммаашон гузошташуда нобароранд.

Иброҳим Линколн гуфт: «Бо кор ба одам ёрӣ расондан мумкин нест вай барои худ он чизеро, ки бояд кунад ва карда метавонад.

Бо ҳар қадами нав мушкилот ҷиддитар мешаванд

Ҳаёт мисли нардбон аст. Чунин мешавад, ки мо муддати тӯлонӣ аз як зина ба зина ба зинаи дигар баромада наметавонем ва баъд ногаҳон болоравии шадид ба амал меояд, ки дар он қадами оянда моро интизор аст, аммо дар сатҳи баландтар. Дар ҳар яки ин қадамҳо моро вазифаҳои нав интизоранд ва дар ин маънои чуқуре дорад. Онҳо моро омода мекунанд, ки ба зинаи оянда боло равем. Ҳар як қадам бо мушкилоти худ алоқаманд аст.

Онҳоро мағлуб накунем, мо ба баландӣ баромада наметавонем. Ҳамин тавр бояд бошад. Дар акси ҳол барои қадами оянда қувваамон намерасид.

Ҳеҷ кас наметавонад аз нокомӣ канорагирӣ кунад. Онҳо дар ҳама ҷо — дар зиндагӣ ва дар меҳнат ба мо мунтазиранд. Шумо наметавонед одамонро тағйир диҳед ва Қонунҳои табиат. Бисёр чизҳо аз назорати шумо берунанд. Ҳар як кӯшиши таъсир ба онҳо танҳо боиси ноумедӣ мегардад. Ягона чизе, ки шумо метавонед тағйир диҳед, худатон ва қобилияти мубориза бурданатон аст.

Новобаста аз он ки идея, маҳсулот ё хидмати шумо то чӣ андоза хуб аст, шумо наметавонед ҳамеша беҳтарин ва мағлубнашаванда бошед. Ҳамеша одамоне хоҳанд буд, ки маҳсулот ва ғояҳои шуморо рад мекунанд. Ҳамеша душвориҳо хоҳанд буд. Ягон Рад кардан ва ҳар гуна муқовимат метавонад ҳам баҳонае барои таслим шудан ва ҳам имкони омӯхтан ва рушд кардан бошад. Мушкилиҳо метавонанд пеш аз баромадан ба қадами оянда ҳам монеа ва ҳам машқ бошанд. Интихоб аз они шумост.

Алтернатива чист?

Шумо ҳар қадар фаъолонатар амал карда, пеш равед, ҳамон қадар проблемаҳое ба миён меоянд, ки онҳоро хал кардан лозим аст. Баъзе одамон кӯшиш мекунанд, ки аз мушкилот комилан канорагирӣ кунанд ва шуғле меҷӯянд, ки ягон мушкилот ва ноумедӣ наоварад. Аммо ин гуна кӯшишҳо ба нокомӣ маҳкум мешаванд, зеро душвориҳо ҷузъи ҷудонашавандаи ҳар як муваффақият мебошанд.

Дигарон кӯшиш мекунанд, ки дар қадами расидаашон бимонанд, зеро медонанд, ки бо ҳар қадами нав мушкилиҳо зиёд мешаванд. Дар баробари ин, онҳо ба назар намегиранд, ки дар ин марҳила монда, маҷбур мешаванд, ки пайваста бо тамоми мушкилоте, ки ба он хос аст, дучор шаванд. Ва ин мушкилот гаштаю баргашта ба миён меоянд ва моро ором намегузоранд. Дарси азхудкардаи мо гаштаю баргашта такрор мешавад. Дар ин ҳолат, ноумедӣ ногузир аст. Аз ин рӯ, беҳтар аст, ки ин дарсро як бор омӯзед ва сипас ба вазифаҳои нав гузаред.

Намунаҳои қадамҳои имконпазир

Ғолибонро дар ҳар марҳила интизори вазифаҳои наву гуногунанд. Онҳо шодӣ мекунанд, ки мушкилот бо ҳар як сатҳи нав душвортар мешавад ва инро далели афзоиши онҳо медонанд. Аз афташ, аз ҳамин сабаб Черчилл бо суханони «таслим нашав» маҳдуд нашуда, илова кард: «Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ». Дар ниҳоят, ӯ медонист, ки дар ҳар сатҳ мо вазифаҳои гуногуни мураккабро интизорем.

Масалан, шумо метавонед бо мушкилоти зерин дучор шавед: Сатҳи якум. Шумо як идея доред, аммо касе ба шумо бовар намекунад ба амал баровардани он. Шиносону наздиконатон шуморо водор мекунанд, ки «оқил бошед». Шумо бояд бештар ба худ бовар карданро ёд гиред.

Сатҳи дуюм. Шумо мехоҳед тиҷорати худро оғоз кунед, аммо барои ин шумо сармояи ибтидоӣ талаб карда мешавад. Бонк ба шумо қарзро рад мекунад, зеро шумо бояд аввал муваффақияти худро нишон диҳед. Аммо барои ноил шудан ба онҳо, ба шумо пул лозим аст. Шумо бояд барои мақсадҳои худ мубориза бурданро ёд гиред.

Сатҳи сеюм. Ширкати шумо хуб кор мекунад, аммо ба ҷои он эътирофи дигарон ба шумо ҳасад мебарад. Дар ҳаққи ту ҳар гуна дурӯғҳо паҳн мешаванд. Шумо бояд фаҳмед, ки ҳар он чизе, ки дар бораи шумо гуфта мешавад, аҳамият надорад.

Сатҳи чорум. Шумо ба давраи душвориҳои муваққатӣ афтодед, ва шумо бо шарики худ ихтилоф доред. Шумо вақти кофӣ надоред, то бифаҳмед, ки чӣ ӯро меронад. Шарик аз фаҳмидани амалҳои шумо худдорӣ мекунад. Шумо бояд омӯзед, ки ӯро ба тарафи худ ба даст оред, зеро якҷоя шумо қавитар ҳастед.

Сатҳи панҷум. Шумо барои маҳсулоти худ муштариёни яклухт пайдо кардед ё хидматҳо. Аммо онҳо ҳисобҳои шуморо намепардозанд. Қарз хеле зиёд аст. Шумо бояд ба ногаҳонӣ омода бошед ва пешакӣ захира кунед.

Сатҳи шашум. Шумо зуд аз муваффақият ба муваффақият меравед, аммо шумо мушкилоти саломатӣ доред. Шумо бояд фаҳмед, ки ҳаёт танҳо аз муваффақият дар тиҷорат иборат нест. Вақти он расидааст, ки ба дигар соҳаҳои ҳаёт ғамхорӣ кунед.

Сатҳи ҳафтум. Оё шумо ба мутахассиси фаврӣ ниёз доред коргарон, вале онҳоро аз ҳеҷ куҷо ёфта наметавонед. Кӯшиш кунед, ки сатҳи талаботи худро паст кунед ва бифаҳмед, ки ба шумо кӣ лозим аст: иҷрогарони дараҷаи олӣ ё шариконе, ки шумо метавонед имконияти хуб диҳед.

Сатҳи ҳаштум. Дар муддати тӯлонӣ шумо таҷриба кардед муваффақият ва ногаҳон ҳама чиз хароб мешавад. Шумо бояд фаҳмед, ки муваффақият абадӣ буда наметавонад. Дар боло, шумо дар канори ҷарима истодаед. Аз паси ҳар як қуллаи кӯҳӣ води ва баъд аз он қуллаи нав пайдо мешавад.

Сатҳи нӯҳум. Шумо ҳис мекунед, ки ҳаёт бемаънӣ аст. Шумо Аз даст додани ҳавасмандӣ барои идома додан. Муваффақияти молиявӣ метавонад холигии ботиниро танҳо дар муддати кӯтоҳ ҷуброн кунад. Шумо бояд фаҳмед, ки маънои ҳаёти шумо чист, ба худ гӯш диҳед ва дар бораи дигарон бештар ғамхорӣ кунед.

Ин танҳо як порчае аз дарсҳои гуногуне аст, ки ҳаёт ба мо медиҳад.

Ҳамин ки шумо яке аз онҳоро азхуд мекунед, шумо аллакай бо дигараш рӯ ба рӯ мешавед. Ин ҳаёт аст. Ҳар дафъае, ки шумо бо вазифаи нав рӯ ба рӯ мешавед, ду вариант барои рушди рӯйдодҳо вуҷуд дорад: ё таслим мешавӣ ё қавӣ мешавӣ.

Ба ин вазъият аз нуқтаи назари мусбат нигаред. Агар шумо ба мушкили дигаре дучор шавед, пас ин нишонаи пешрафт аст.

Шумо сатҳи қаблиро тарк карда, ба сатҳи баландтар гузаштед.

Шумо сазовори он ҳастед.

Суръатдиҳандаи пешрафт

Роҳи тезондани процесси таълиму тарбия мавҷуд аст. Ғолибон вазъиятҳои душворро интизор нестанд. Онҳо бошуурона ба пешвози онҳо мебароянд. Онҳо лоиҳаҳои навро ба ӯҳда мегиранд, гарчанде ки медонанд, ки дар он ҷо онҳоро мушкилоти зиёд интизор аст. Дар он ҷое, ки дигарон танҳо вазъияти номусоидро мебинанд, онҳо мушкилот ва имкониятҳои навро мебинанд.

Шумо бояд шиори зеринро роҳнамоӣ кунед:"Ҳамин ки ман Агар ман ягон масъаларо ҳал кунам, ман дарҳол масъалаи нав, боз ҳам мураккабтарро қабул мекунам. Шумо бояд донед, ки ҳама гуна вазифаи сатҳи баландтар аз шумо талаб мекунад, ки ба ноумедӣ боз ҳам бештар тобовар бошед. Аз ин рӯ, қобилияти худро дар мубориза бо душвориҳо бошуурона тарбия кардан лозим аст.

Барои ин қувваро аз куҷо гирифтан мумкин? Шуморо бозёфти ҷолиб интизор аст: дар дар ибтидои ҳар як кори нав кори осон душвор менамояд, вале баъд кори душвор осон мегардад. Ин мисли омӯзиш аст мактуб. Дар дарсҳои аввал пас аз чанд сол навиштани харфи «а» назар ба калимаи «электрификация» хеле душвортар аст.

Шумо бояд бо душвориҳои хурди ҷорӣ мубориза бурданро ёд гиред.

Агар шумо муваффақ шавед, пас шумо "мушакҳои тобоварӣ ва суботкорӣ"-ро инкишоф медиҳед ва вазъиятҳои душвортаре дар ниҳоят осонтар мешаванд, ки шумо тасаввур карда метавонед.

На душвориҳо моро аз пеш рафтан бозмедорад, балки муносибат ба онҳост. Душмани асосӣ на дар берун, балки дар дохили мост.

Ғолибон ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ таслим намешаванд!

Машқҳои амалӣ

Имрӯз қобилияти бартараф кардани душвориҳоро такмил медиҳам:

1. Таслим намешавам. Медонам, ки таслимшавӣ шаклҳои гуногун дорад, вале тамоми неруямро ба иҷрои нақшаам равона мекунам.

2. Муносибатамро ба душвориҳо бозбинӣ мекунам ва мегӯям: «Танҳо худам муайян мекунам, ки ба онҳо чӣ гуна муносибат намоям. Шояд аввал ҳалнашаванда намоянд, аммо метавон аз онҳо зинапояе ба сӯи муваффақият сохт».

3. Ҳарчи зудтар бо шахси муваффақе, ки вазъияти монандро паси сар кардааст, суҳбат карда, маслиҳат мепурсам.

4. Рӯйхати мушкилоти аллакай бартарафкардаамро менависам. Ин боварамро ба оянда бештар мекунад.

5. Дар дафтар муҳимтарин дарсҳои зиндагӣро сабт мекунам, то аз хатоҳо омӯзам.