Қонуни № 26

Пулро оқилона идора кунед

Рӯзе як деҳқони камбағал фаҳмид, ки мурғаш тухми тиллоӣ гузоштааст. Дар аввал гумон кард, ки ин шӯхии касе аст ва мабодо тухмро ба заргар бурд. Ӯ тасдиқ кард, ки он тиллои холис аст.

Деҳқон тухмро ба маблағи зиёд фурӯхт. Бегоҳӣ зиёфати бошукӯҳ орост. Пагохии рӯзи дигар тамоми аҳли оилааш рафта диданд, ки мокиён боз тухм гузоштааст ё не. Дар ҳақиқат дар лона тухми нави тиллоӣ пайдо шуд. Ин чанд рӯз давом кард.

Деҳқон аввал ба бахти худ бовар намекард. Аммо баъд тамаъ аз вай бартарӣ гирифт. Як дона тухми тиллоӣ ба ӯ намерасид. Вай ба мурғхона даромад ва мурғро забҳ кард, то аз он ҳама тухми тиллоиро якбора бардорад, аммо ба ӯ муяссар шуд, ки танҳо як ҷанини хурди тухми дигарро пайдо кунад.

Ҳикмати ин қисса чунин аст: мурғеро, ки тухми тиллоӣ мегузорад, накушед.

---

Ҳаққи сарватманд шудан аз таваллуд ба шумо дода шудааст. Ба даст овардани сарват ҳеҷ гоҳ ин қадар осон набуд, мисли имрӯз. Шумо мепурсед: "Аммо чаро ҳама одамон сарватманд нестанд?" Ҷавоб хеле оддист: зеро онҳо мурғеро мекушанд, ки тухми тиллоӣ мегузорад.

Мурғ дар достони мо рамзи сармоя ва тухми тиллоӣ манфиати онро ифода мекунад. Бе сармоя, фоиз вуҷуд нахоҳад дошт. Аксарияти одамон тамоми пули худро сарф мекунанд. Баъзеҳо аз хад зиёд харҷ карда, ба қарз гирифтор мешаванд. Шумо мурғро ин тавр парвариш карда наметавонед. Вақте ки вай ҳанӯз тухми тиллоӣ гузошта наметавонад, ӯро дар навдаи худ мекушанд.

Ба ҷойи ҷустуҷӯи стратегияи ҳилагарона, ҳақиқати содаи деринаро ба ёд орем

Асосҳои некӯаҳволӣ хеле равшананд. Барои ин ба шумо лозим меояд, ки камтар аз он ки мегиред, сарф кунед. Маблағи иловагиро барои харидани чизҳо сарф кардан мумкин аст, ё шумо метавонед барои парвариши мурғ пул сарфа кунед.

Бояд эътироф кард, ки мо ба ҳама чизе ки мехоҳем, лозим нест.

Аммо барои ин шумо бояд бо худ ростқавл бошед. Дар ҳақиқат ба мо чӣ лозим аст? Аксари мо пули сарфнашуда дорем. Ягона савол ин аст, ки бо онҳо чӣ гуна бояд муносибат кард. Онро барои мебел, мошин, сафар, вақтхушӣ сарф кунед ё ба тиҷорат сармоягузорӣ кунед?

Ҳама чиз хеле оддӣ аст: пулро метавон сарф кард ё сарфа кард. Фарз мекунем, ки шумо мехоҳед дар давоми ҳафт сол мувозинат кунед.

Вазъияти молиявии шумо чӣ гуна хоҳад буд? Шумо мурғ парвариш кардед ё мурғ забҳ кардед?

Оё шумо барои сармоягузорӣ кардани сармоя замина эҷод кардаед ё пулро барои чизҳое сарф кардаед, ки баъдтар бефоида мешаванд?

Сарфа кардан метавонад шавқовар бошад

Эҳтиёт бошед, ки худатон пардохт кунед. Вақте ки шумо булочка мехаред, ба нонвой ва ҳангоми харидани сабзавот ба сабзавотфурӯш пул медиҳед. Шумо кай ба худ пардохт мекунед? Ҷавоб: вақте ки шумо захира мекунед. Бисёр одамон танҳо худтанзимкуниро барои нигоҳ доштани сарфа кардан надоранд. Системаи оддӣ ба шумо дар ин кор кӯмак мекунад.

Ҳисоби махсуси "мурғ" кушоед. Ба банк супориши доимӣ диҳед, ки аз счёти чории худ ба суратҳисоби амонатии худ пул гузаронад. Ҳамин тавр, дар аввали ҳар моҳ камаш даҳ фоизи даромади шумо ба он меравад. Ин пул барои сармоягузорӣ дар тиҷорат пешбинӣ шудааст ва ҳеҷ гоҳ набояд сарф карда шавад.

Аммо дар баробари ин, дар бораи шодии зиндагӣ фаромӯш накунед.

Барои ин кор, боз як ҳисоби дигар - барои вақтхушӣ. Фоизи муайяни даромад низ ба он мунтазам гузаронда мешавад, масалан, панҷ даҳ фоиз. Ин пулро бо виҷдони пок сарф кардан мумкин аст. Ҳамин тариқ, шумо бо як санг ду паррандаро мекушед: барои лаззати худ зиндагӣ кунед ва ҳамзамон барои ояндаи худ сармоягузорӣ кунед.

Аз ҳар афзоиши музди меҳнат пул сарфа кунед

Эҳтимол шумо аллакай мушоҳида кардаед, ки сатҳи зиндагӣи шумо мутаносибан ба афзоиши даромад баланд мешавад. Аммо дар айни замон набояд маълум шавад, ки шумо бештар ва бештар даромад мегиред ва сармояи шумо қариб афзоиш намеёбад. Дар ин ҷо низ шумо метавонед як усули оддиро истифода баред.

Аз ҳар як афзоиши музди меҳнат, шумо бояд панҷоҳ фоизро ба суратҳисоби пасандоз гузоред. Азбаски шумо аллакай ба сатҳи пешинаи даромад одат кардаед, ин барои шумо ҳеҷ гуна маҳрумият надорад. Шумо ҳам ба осонӣ ба “нисфи афзоиши музди меҳнат” одат хоҳед кард. Дар ин сурат пасандозхои шумо хеле тезтар меаф- зояд ва ба шумо камарро тамоман махкам кардан лозим нест.

Агар шумо соҳибкори хусусӣ бошед

Соҳибкорон ва фрилансерҳо пайваста даъво мекунанд, ки онҳо наметавонанд маблағи пешакӣ муайяншударо сарфа кунанд, зеро сатҳи даромади онҳо ба таври ваҳшӣ тағйир меёбад.

Ин нуқтаи назар на танҳо нодуруст, балки хатарнок аст. Ин нишон медиҳад, ки шумо бо қоидаҳои асосии молиявии соҳибкорӣ шинос нестед.

Шумо бояд соҳиби ширкат ва корманди он дар як шахс бошед. Чунин таксимоти рольхо бояд на танҳо аз ҷиҳати фикрӣ ба амал бароварда шавад, балки дар хисоботи бухгалтерӣ низ инъикос карда шавад. Барои ин ба шумо ҳадди аққал ду ҳисоб лозим аст: ҳисоби ширкат ва ҳисоби шахсӣ. Аммо аз ҳама муҳим ин қарори қатъии шумо аст, ки худро ҳамчун як корманди оддии ширкат ҳисоб кунед.

Агар ширкат даромад ба даст оварад, пас он ба он тааллуқ дорад, на ба шумо ҳамчун шахси воқеӣ. Шумо бояд мисли ҳар як корманди он бо маош зиндагӣ кунед. Дар охири ҳар моҳ маблағи пешакӣ муайяншударо аз ҳисоби фирма ба ҳисоби шахсии худ гузаронед. Пас Ҳамин тариқ, тағйирёбии сатҳи даромади ширкат ба ҷамъшавии сармоя ва банақшагирии молиявии шумо таъсире нахоҳад дошт.

Музди меҳнати худро аз ҳад зиёд муқаррар накунед. Сатҳи он набояд аз чилу панҷ фоизи даромади соли гузашта зиёд бошад.

Охир, шумо ҳанӯз бояд андоз супоред, барои тараккиёти истеҳсолот маблағгузорӣ кунед ва дар фонди эҳтиётӣ маблаг сарфа кунед. Аз ин рӯ, дар ин ҳолат шумо бояд ҳамчун соҳибкор фикр кунед, на мисли коргар. Нагузоред, ки эҳтиёҷоти шахсии шумо пояҳои некӯаҳволии ширкатро вайрон кунад.

Он фоида хоҳад дод

Агар шумо системаи дар боло тавсифшударо ташкил накунед, пас шумо ҳамеша аз пушаймонӣ азоб мекашед. Фарз мекунем, ки шумо як евро сарф кардед, аммо ин ба шумо маъқул нест, зеро шумо метавонед онро сарфа кунед. Агар шумо онро захира карда бошед, пас фикре, ки шумо онро сарф карда метавонед, шуморо тарк намекунад.

Модели пешниҳодшудаи ду ҳисоб ба шумо имкон медиҳад, ки ба банақшагирии молиявӣ оқилонатар муносибат кунед. Акнун сарфаю сариштаи мунтазам ба интизоми худ ва иродаатон вобаста нест. Система ба таври худкор кор мекунад. Ягона чизе, ки шумо набояд ҳеҷ гоҳ дар ҳеҷ сурат, ба сармояи асосӣ даст нарасонед.

Беҳтараш тасаввур кунед, ки ин пул умуман аз они шумо нест, балки «мурғ»- и шумост. Агар ба васвасаҳо дода шавӣ, мисли деҳқони нодон мешавӣ. Аммо шумо намехоҳед, ки беақл ҳисобида шавед, ҳамин тавр-не?

Дар ин асос тамоми ободонии оянда сохта мешавад. Аввал шумо бояд пулро сарфа кунед. Эҳтимол дар он вақт шумо даромади бештарро оғоз мекунед ё ба сармояи шумо фоизи баландтар мегиред. Аммо пеш аз ҳама ин сармоя бояд ҷамъ карда шавад.

Қадами навбатӣ ин сармоягузорӣ кардани пули ҷамъшуда мебошад. Имкониятҳои сармоягузориро омӯзед, ки дар муддати тӯлонӣ ба шумо 12% дар як сол медиҳанд. Фарз мекунем, ки шумо панҷоҳ ҳазор евро ҷамъ кардаед. Агар шумо онҳоро дувоздаҳ фоиз дар як сол сармоягузорӣ кунед, пас дар бисту чор сол онҳо ба ҳаштсад ҳазор евро табдил меёбанд.

Инҳо тухмҳои тиллоӣ мебошанд. Дар дувоздаҳ фоизи солона шумо метавонед ҳашт ҳазор евро дар як моҳ гиред, на ҳангоми ба сармояи асосӣ дахл кардан. Аммо фаромӯш накунед: ҳамааш аз он оғоз шуд, ки шумо панҷоҳ ҳазор евро сарфа кардаед.

Пул чӣ қадар муҳим аст

Пул чизи муҳимтарин дар ҳаёт нест. Аммо оё шумо медонед, ки онҳо кай аҳамияти махсус пайдо мекунанд? Вақте ки онҳо намерасанд ва сари шумо ҳамеша аз ташвиши аз куҷо дастрас кардани онҳо пур мешавад.

Пул ба мо имкониятҳои иловагӣ медиҳад. Худатон фикр кунед: агар шумо панҷ миллион евро бештар медоштед, зиндагӣи шумо чӣ гуна дигар мешуд?

Дар ҳаёти ҳар як инсон панҷ самти асосӣ вуҷуд дорад. Инҳо саломатӣ, муносибатҳо, молия, эҳсосот (алони рӯҳонӣ) ва кор (маънои ҳаёт) мебошанд. Ҳар яке аз ин соҳаҳо ба таври худ муҳиманд. Вақте ки мо дар яке аз онҳо пешравӣ мекунем, он ҳатман ба ҳамаи дигарон таъсир мерасонад. Агар мо бо молия муносибат карданро ёд гирем, пас тамоми ҳаёти мо ба зинаи сифатан нав мебарояд. Мо бисёр имкониятҳои нав дорем.

Амалҳои оқилона моро дар тӯли ҳаёт ҳамроҳӣ мекунанд, кӯмак мекунанд ва шод мекунанд. Ҳамин тавр кирдорхои беасос тамоми умр моро пайгирӣ мекунанд, ки моро азоб медиҳанд ва мавҷудияти моро заҳролуд мекунанд.

Мо бояд тасмим гирем, ки чӣ тавр идома диҳем. Пул, мисли ҳама чизҳои ҳаёт, метавонад барои мо ё бар зидди мо кор кунад.

Бисёр одамоне, ки ба назар оқил ба назар мерасанд, ба молияи худ аҳамият намедиҳанд. Дар натиҷа ахволи молиявии онҳо тамоман бетартиб аст. Шумо бояд тафаккури молиявиро инкишоф диҳед.

Нагузоред, ки пул мушкилоти шумо бошад. Онҳо бояд як қувваи мусбӣ бошанд. тафаккури фаровон Мо ҳар қадар бой шавем, масъулияти мо дар назди дигарон ҳамон қадар қавитар мешавад. Пули "мо" ҳеҷ гоҳ пурра аз они мо нест. Агар мо худро аз эҳтиёҷоти ҳамватанонамон дур кунем, мо воқеан хушбахт шуда наметавонем. Мо Аз ин рӯ, мо бояд аз одамони гирду атрофамон миннатдор бошем ва инро бо мубодила бо онҳо нишон диҳем.

Бисёр одамон мегӯянд: "Вақте ки ман дар ҳақиқат сарватманд ва хушбахтам, ман мубодила карданро сар мекунам." Барои шурӯъкунандагон, онҳо мехоҳанд ба худашон кӯмак кунанд. Аммо ин тавр намешавад. Шумо бе мурғ тухми тилло гирифта наметавонед. Шумо наметавонед танҳо дар бораи худ фикр кунед, хушбахт бошед. Пеш аз он ки чигит кошта, ҳосил гирифтан мумкин нест.

Биёед ба он аз нуқтаи назари дигар назар кунем. Новобаста аз он ки шумо ҳозир дар кадом вазъият набошед, дар назари аксарияти куллии ахолии сайёраи мо шумо бой ҳастед. Аз се ду ҳиссаи сокинони Замин омодаанд, ки фавран бо шумо ҷой иваз кунанд. Тасаввур кунед, ки пуле, ки шумо барои камбизоатон доред, то чӣ андоза муҳим хоҳад буд. Оё шумо медонед, ки дар фақиртарин кишварҳои ҷаҳони мо ҳамагӣ ба ҳашт евро метавон ҷарроҳии чашмро ба шахсе анҷом дод, ки ба ӯ имкон медиҳад, ки дубора бубинад?

Бо мубодила бо дигарон, мо як навъ сигнал ба Коинот мефиристем: “Ташаккур. Ман бештар аз он ки ба ман лозим аст, дорам. Ман ба дигарон кӯмак карда метавонам." Дар ин сурат муносибати мо ба пул табиитар мешавад. Онҳо ба мо бештар шодӣ мебахшанд, зеро мо, аз як тараф, ба онҳо аҳамияти зиёд намедиҳем, аз тарафи дигар Мо мефаҳмем, ки онҳо барои камбизоатон чӣ арзиш доранд.

Хайрият далели эътимоди мо ба худ ва ба он аст, ки ҷараёни энергия дар Коинот ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад. Шумо ба сарват мувофиқед ва интизориҳои шумо муайян мекунанд, ки шумо аз ҳаёт чӣ ба даст меоред.

Шумо бояд ба худ ва дигарон озодии молиявӣ диҳед.

Дер ё зуд шумо мефаҳмед, ки дар тӯли ин солҳо чӣ қадар меҳнат кардаед. Рӯзе ҳама дарк хоҳанд кард, ки танҳо даромади баланд амнияти молиявиро таъмин намекунад. Рӯзе ҳар як инсон ба дараҷаи олии озодии молиявӣ мерасад ва бо фоизҳои сармояи худ зиндагӣ мекунад.

Ғолибон медонанд, ки шахсро на худи пул, балки бо моҳирона муносибат кардан мумкин аст. пул меояд; ба онҳое, ки сазовори он мебошанд.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз муносибати оқилона ба пулро меомӯзам:

1. Аз имрӯз камаш даҳ фоизи даромадамро мунтазам пасандоз мекунам. Медонам, ки сарват аз маблағи нигоҳдоштаам ба вуҷуд меояд.

2. Низоми суратҳисобҳоро тавре ташкил мекунам, ки пасандоз худкор сурат гирад. Агар соҳибкор бошам, ҳисобҳои ширкатро аз ҳисобҳои шахсӣ ҷудо мекунам ва ба худ маоши муайян мегузаронам. Мувофиқи тарҳи ин боб, бо маблағи на бештар аз чилу панҷ фоизи даромад зиндагӣ карданро меомӯзам.

3. Сарфакортар мешавам ва пеш аз ҳар харид аз худ мепурсам: «Ин чиз то чӣ андоза ба ман зарур аст?»

4. Фикр мекунам, ки имрӯз бо пулам ба кӣ кӯмак карда метавонам.

Қонуни № 27

Таҳкурсии рушди худро бо сабр бунёд кунед

Барои парвариши бамбук, кас бояд пешакӣ фикр кунад ва ба муваффақияти ниҳоӣ бовар кунад. Деҳқонон навдаҳои ҷавонро ба замин гузошта, ба болои он кох мепӯшонанд.

Ҳар пагоҳӣ навдахоро об медиҳад, гарчанде ки онҳоро набинад. Вай алафҳои бегонаро канда, заминро нарм мекунад. Ва ҳамин тавр чор сол давом мекунад. Дар давоми чор соли тамом натиҷаи корашро намебинад ва намедонад, ки оё он тамоман пайдо мешавад ё не. Вай ҳатто намедонад, ки навдаҳо зиндаанд ё не.

Ниҳоят, дар охири ин давра навдаҳо аз замин сар мебароранд.

Ва он гоҳ онҳо дар давоми навад рӯз бист метр мерӯянд.

---

Бисёр одамон аз кори имрӯзаашон норозӣ буданашон касбашонро иваз мекунанд. Онҳо аз имкониятҳои касбӣ, маош, якрангии кор қаноатманд нестанд. Ба баъзеҳо писанд нест, ки кор шавқовар нест ва завк намедиҳад. Ба касе ҳисси он намерасад, ки вай кори фоиданок карда истода бошад, ин кор метавонад чизеро омӯзад, қадр карда мешавад. Оҳиста-оҳиста ҳамаи ин омилҳо ба як ҳисси умумии норозигӣ муттаҳид мешаванд. Одам бо иваз кардани кор умед дорад, ки тамоми мушкилотро якбора хал кунад.

Дар ҳақиқат, дар кори нав на танҳо бисёр ин проблемахо аз нав ба миён меоянд, балки ба онҳо проблемахои нав зам мешаванд. Шояд касби нав аз шумо талаб кунад, ки масъулиятноктар, фаъолтар, пурқувват ва мутамарказ бошед.

Давраи мутобиқшавӣ

Пас аз дувоздаҳ соат бидуни таваққуф дар ҳавопаймо парвоз кардан, шумо худро хаста ҳис мекунед ва мехоҳед, ки худро дар муҳити атроф каме ориентация кунед. Бисёр чизҳо ба шумо аҷиб менамояд. Шумо бояд ба тағйир додани минтақаҳои вақт одат кунед. Ин давраи мутобиқшавӣ метавонад якчанд рӯзро дар бар гирад. Мутобиқсозии шабеҳ барои онҳое, ки тасмим гирифтанд, ки ҷои корро иваз кунанд, талаб карда мешавад. Маҳз дар ин давра бисёр одамон таслим мешаванд ва таслим мешаванд. Шояд онҳо имкониятеро, ки ҳаёт ба онҳо медиҳад, рад мекунанд.

Ҳар дафъае, ки мо барои худ ба кори нав машғул мешавем, то қурбонии «раванди мутобиқшавӣ» нашавем, мо бояд ду чизи муҳимро омӯзем:

1. Шумо набояд худро бо интизориҳои бардурӯғ водор кунед. дидан лозим чизҳое, ки ҳастанд. Кори нав ин лотерея нест, ки дар он шумо дарҳол пули зиёд бурд карда метавонед. Ин меҳнат, сабру тоқат ва матонатро талаб мекунад. Ҳамин тавр, масалан, оғози тиҷорати шахсии худ ба бисёр одамон имкони олӣ медиҳад, аммо барои он кори зиёдеро талаб мекунад.

2. Ғолиб бояд на танҳо ба усулҳо диққат диҳад корҳое, ки ба вай ҳарчи зудтар гирифтани пули бисёр ёрӣ мерасонанд. Вай бояд аввал бо мафҳуми муваффақият шинос шавад - қонунҳои ғолибон. Масалан, ӯ бояд донист, ки дар роҳ ӯро нокомиҳо интизоранд ва тавонанд бо онҳо мубориза баранд. Вай бояд қонунҳои ғолибонро қатъиян дарк намояд. Вай бояд ҳамчун шахсе ба воя расад, то ба бузургии нақшаҳои худ мувофиқат кунад.

Ҳар қадар муваффақияти бузургтар хоҳем, таҳкурсӣ бояд ҳамон қадар мустаҳкамтар бошад Мушоҳидаи майдони сохтмоне, ки дар он бинои серошьёна сохта мешавад, хеле шавқовар аст. Муддати дуру дароз ба назар чунин менамояд, ки дар он ҷо ғайр аз сохтмон, умуман чизе рӯй намедиҳад бисёр коргарон бо нигоҳи серкор қадам мезананд ва гурриши машинахои калони бинокорӣ ба гӯш мерасад.

Баъд ногаҳон скелети бино пайдо мешавад ва ба назар мерасад, ки ӯ як шабонарӯз калон шудааст. Дере нагузашта ин скелетро девору тирезаҳо фаро мегиранд. Баъд аз болои хона бом пайдо мешавад ва хавлиро кабудизор мекунанд. Пеш аз мижа задани чашм майдони холӣ ба бинои боҳашамат табдил меёбад.

Бо вуҷуди ин, ин суръат фиребанда аст. Дар ҳақиқат, сохтмон моҳҳо кори планкашӣ ва тайёриро талаб мекунад. Ба касби нав низ ҳамин тавр аст.

Муваффақияти дарозмуддатро дар чанд рӯз ба даст овардан мумкин нест.

Биноро аз хишт хишт сохта истодаанд. Муваффақиятро танҳо бо меҳнати ҳаррӯза, ба роҳбарӣ гирифтани қонунҳои ғолибон «сохт» кардан мумкин аст. Ҳамин тавр, рӯз то рӯз таҳкурсӣ, девору тиреза ва боми муваффақияти шумо сохта мешавад.

Ин бо ҷодугарӣ рӯй дода наметавонад. Ҳама чизи муҳим дар ҷаҳон на дар як рӯз сохта шудааст, на дар як ҳафта ва ҳатто дар як моҳ. Агар касе ногаҳон сарватманд шавад, ин танҳо барои он аст, ки онҳо пеш аз он муддати тӯлонӣ заҳмат кашидаанд. Ба бисёриҳо сабр ва сабр намерасад.

Онҳо на ба ғалабаҳои калон, балки ба ғалабаҳои хурд такья мекунанд. комёбиҳо.

Натиҷаҳои воқеан бузург ҳеҷ гоҳ ногаҳонӣ нестанд. Аммо агар сабр ва боғайратона кор карда, хишт ба паси хишт мегузорӣ, рӯзе аз хоб бедор мешавӣ ва мебинӣ, ки барои ифтихор чизе сохтаӣ.

Сабр барои бартараф кардани давраи мутобиқшавӣ кӯмак мекунад

Ҳангоми оғоз кардани фаъолияти нав, мо одатан ҳама чизро бо ранги гулобӣ мебинем. Ва он гоҳ ҳушёрӣ меояд. Сардор ба назар мерасад, ки дар аввал он қадар посухгӯ нест, мизоҷон он қадар омода нестанд, ки ба боварии шумо таслим шаванд, ҳамкорон низ камбудиҳои худро доранд. Ин як марҳилаи комилан муқаррарӣ аст, ки ҳар кас дар кори нав мегузарад. Бале, шояд маълум шавад, ки кори нав он қадар хуб нест, ки дар аввал менамуд. Аммо ин он қадар бад нест, зеро каме дертар ба назар мерасад. Ҳақиқат, чун одат, аст дар ҷое дар миёна. Агар шумо хоҳед донед, ки кори нави шумо воқеан чӣ аст, дар замоне, ки ҳама чиз бо рангҳои тира муаррифӣ мешавад, таслим шуда наметавонед. Бояд фаҳмид, ки чӣба назар мерасадноумед аст, на ҳамеша дар ҳақиқат чунин мешавад. Бисёр чиз аз дарки мо вобаста аст.

Рӯзе се қурбоққа як кӯза қаймоқ ёфтанд. Онҳо ду бор фикр накарда, ба кӯза даромаданд ва худро дар биҳишт ҳис карданд. Онҳо дар қаймоқ шино мекарданд ва худро то дараҷаи девонаворӣ ғарқ мекарданд. Аммо вақте ки онҳо хӯрок хурданду аз коза баромаданӣ буданд, маълум шуд, ки деворхо хеле нишеб ва хамворанд. Вақте қурбоққаҳо фаҳмиданд, ки дар ҳолати ноумедӣ қарор доранд, ду нафар аз онҳо даст кашида, ғарқ шуданд.

Аммо, қурбоққа сеюм ба таслим шудан одат накардааст. Вай дар яхмос об карданро давом дод. Дере нагузашта қувваи вай кам шудан гирифт. Ба назар чунин менамуд, ки илоче нест.

Бо вуҷуди ин, қурбоққа қувваи охирини худро ҷамъ карда, бо қувваи дучанд ба гулӯла даромад. Кӯшишҳои ӯ қаймоқро ба равган табдил дод ва қурбоққа тавонист аз кӯза берун шавад.

Сабаби дигари таслим нашудан: шумо ин корро барои худ мекунед

Новобаста аз он ки дар кори шумо чӣ мешавад, шумо набояд таслим нашавед, то он даме, ки паҳлӯҳои мусбати онро нафаҳмед. АТ дар охир на баҳри кор, балки баҳри нашъунамо ва нашъунамо кор мекунед.

Новобаста аз он ки касбатон чӣ гуна рушд кунад, дар ҳар сурат шумо донишу малакаҳои наверо ба даст меоред, ки барои як умр бо мо боқӣ хоҳанд монд.

Ҳолатҳои ғайричашмдошт метавонанд ҳама чизеро, ки шумо сохтаед, нобуд созад. Бинои шумо шояд як тудаи ахлот бошад. Аммо он чизеро, ки шумо омӯхтаед, ҳеҷ гоҳ аз шумо гирифта наметавонад.

Муҳим недорандмиллион ватавонандба даст оред. Агар шумо ин қобилиятро ба даст оварда бошед ва бидонед, ки чӣ гуна пулҳои ба даст овардаатонро идора кунед, пас ҳеҷ чиз ба шумо таҳдид карда наметавонад. Ҳатто агар шумо ҳама чизро аз даст диҳед, дар ояндаи наздик шуморо муваффақияти нав интизор аст. Сарвати ҳақиқӣ дар дохили шумост..

Агар роҳро гум карда бошед, шояд худатон ба ин майл доштаед

Петрус аз навомада пурсид, ки ба куҷо рафтан мехоҳад - ба биҳишт ё дӯзах. Вай аз ин интихоб ҳайрон шуд ва гуфт: "Пеш аз тасмим гирифтан мехоҳам, аввал ҳардуро бубинам."

Аввал Петрус биҳиштро ба ин мард нишон дод. Дар он ҷо ҳама дар токзор кор карда, сурудхои шӯх месароянд. Сипас онҳо ба ҷаҳаннам нигоҳ карданд, ки дар он ҷо ид ҷашн гирифта мешуд. Ҳама дар сари дастархони пурфайз нишаста, аз тахти дил хурсандӣ мекарданд. Кайфият аз ҳама хурсанд буд. Қаҳрамони мо фавран ба фоидаи ҷаҳаннам интихоб кард.

Аммо ҳамин ки ба он ҷо расид, ӯро дарҳол ба печка занҷир карданд ва дар он ҷо тамоми рӯз ангиштро дар танур гардонд. Вай ба Петрус шикояти хашмгин навишт ва аз ӯ чунин ҷавоб гирифт: "Шумо нав ба муаррифии корпоративӣ омадед."

Ҳамин тавр, кор назар ба он ки дар аввал ба назар мерасид, камтар ҷолиб баромад. Ин ҷо чӣ гап аст? Оё мо фирефта шудаем ё худамонро фиреб додаем? Шояд мо танҳо намехоҳем чизеро дар худ тағйир диҳем ва омода нестем, ки барои муваффақият нархи заруриро пардохт кунем? Ҷавоби аник додан осон нест. Танҳо дар хотир доред, ки дар давраи мутобиқшавӣ, шумо набояд ба ҳеҷ ваҷҳ даст кашед. Охир сухан на дар бораи кор, балки дар бораи инкишофи шахсияти шумо меравад.

Барои гузоштани таҳкурсие, ки шумо рушди ояндаи худро бар он месозед, вақт лозим аст. Ва шумо бояд аз тағйир додани тарзи фикрронии худ оғоз кунед.

Қонунҳои ғолибонро омӯхтан лозим аст. Азхуд кардани он маънои онро надорад, ки дониши андӯхташуда дар хотир нигоҳ дошта шавад. Боварӣ ҳосил кардан лозим аст, ки шумо ҳеҷ гоҳ дар ҳеҷ ҳолат онҳоро фаромӯш карда наметавонед. Агар шумо тавонистед, ки чунин таҳкурсӣ гузоред, пас ҳеҷ чиз шуморо боздошта наметавонад.

Ғолибон аз давраи мутобиқшавӣ наметарсанд. Онҳо ба он тайёр буда, аз натиҷаҳои соли якуми меҳнат хушьёр мебошанд. Аммо онҳо аз даҳсолаи аввал интизориҳои бузург доранд. Онҳо медонанд, ки агар онҳо аз давраи аввал наҷот ёбанд, мукофот дер нахоҳад омад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз таҳкурсии рушди ояндаамро бо сабр месозам:

1. Медонам, ки бе таҳкурсии мустаҳкам бино сохта намешавад. Суръати корро нигоҳ дошта, ба усулҳои санҷидашуда такя мекунам ва барои натиҷа сабр менамоям. Ҳатто бузургтарин бино хишт ба хишт сохта мешавад.

2. Таслим намешавам. Шояд пештар ҳангоми зуд натиҷа нагирифтан даст мекашидам, вале имрӯз корҳои пешбинишударо иҷро мекунам ва ба душвориҳо тоқат менамоям.

3. Ба дастовардҳои бузург умед мебандам, на танҳо ба бурдҳои хурд. Барои соли наздик интизориҳои аз ҳад зиёд намегузорам, вале бо тамоми тавон кор мекунам. Барои даҳ соли оянда бошад, худро маҳдуд намесозам ва фикр мекунам, ки ҳадафамро чӣ гуна баландтар гузорам.

4. Давраи мутобиқшавиро дар кор, варзиш ва ҳаёти оилавӣ ба назар мегирам. Медонам, ки тасвири ибтидоии ҷолиб метавонад душвориҳои воқеиро пинҳон кунад. Месанҷам, ки оё мушкилоти марҳилаи аввалро нодида гирифтаам.