Қонуни № 25

Саховатмандӣ ва бахшиданро омӯзед

Солҳои зиёд зани хирадманд дар байни кӯҳҳо танҳо зиндагӣ мекард. Рӯзе аз лаби ҷӯй санги қиматбаҳо ёфт. Пас аз чанде вай бо як мусофири гурусна вохӯрд. Вақте ки вай сумкаашро кушод, то барояш як-ду пора нон биёрад, мусофир сангеро дид. Ӯ ҳеҷ гоҳ чунин зебоиро надида буд ва танҳо чашмонашро аз ӯ дур карда наметавонист. Инро пай бурда, зан тасмим гирифт, ки ба ӯ санг диҳад.

Пас аз чанд вақт саргардон боз ба роҳ баромад. Медонист, ки бо фурӯхтани санг он қадар пули зиёд ба даст меорад, ки то охири умр эмин мемонад.

Аммо пас аз чанд рӯз ӯ баргашт. Занро бо душворӣ ёфта, ҷавоҳиротро ба ӯ баргардонд ва гуфт: «Дар роҳ дар бораи бисёр чизҳо фикр кардам. Ман медонам, ки ин санг пули афсонавӣ дорад. Аммо ман онро ба шумо бармегардонам, зеро умедворам, ки аз шумо чизи пурарзиштаре пайдо кунам. Мехоҳам мисли шумо ҷон дошта бошам, ки имкон медиҳад ин гуна туҳфаҳо сози.

---

Бисёр одамон ҳадафи зиндагӣи худро дар сарват ва фаровонӣ мебинанд.

Аммо онҳо маънои аслии калимаи «Фаровон»-ро ба қадри кифоя намефаҳманд.

Ин маънои онро дорад, ки сарватро ба таври доимӣ дар дасти касе нигоҳ доштан мумкин нест. Онҳо бояд мубодила кунанд.

Ҳама чиз дар атрофи мо неруст ва неру дар ҳаракат вуҷуд дорад

Ҳеҷ чиз наметавонад дар ҳолати оромии комил бошад. Ҷисми мо ва тамоми коинот дар ҳаракати доимӣ ва мубодилаи энергия мебошанд. Агар ин давра халалдор шавад, ҳаёт қатъ мешавад. Ҳаёт ҷараёни энергия аст. Як қисми он ба мо меояду як қисми он меравад. Принсипи асосии ҳаёт дар калимаҳои «бигиред ва бидиҳед». Дар ҳақиқат, ин як процесс аст, инъикос мекунад мубодилаи энергия дар коинот.

Ҳаёт танҳо ба шарте вуҷуд дошта метавонад, ки мубодилаи энергия вуҷуд дорад. Ҳар касе, ки ин ҷараёнро вайрон карданӣ мешавад, қонунҳои табиатро вайрон мекунад. Мо ҳар қадар зиёд диҳем, ҳаёти мо ҳамон қадар пурратар ва пуршиддаттар аст.

Муносибатҳои байни одамон низ ба мубодилаи доимӣ табдил меёбанд. Чӣ қадаре ки мо диҳем, ҳамон қадар зиёдтар мегирем. Қонуни ҳаёт чунин аст ки он чи дода шавад, сад баробар баргардонда мешавад. Ҳамдигарӣ ҳар қадар шадидтар бошад мубодилаи байни одамон, муносибатҳои онҳо ҳамон қадар беҳтар ва мустаҳкамтар мешавад.

Дар зиндагӣ як қонуни оддӣ ҳаст: агар шумо хушбахт шудан хоҳед, аввал бояд ба дигарон шодӣ бахшед. Агар шумо муҳаббат хоҳед, пас аввал худро дӯст доштанро ёд гиред. Агар ба шумо таваҷҷуҳ лозим бошад, аввал ба дигарон диққат диҳед. Агар шумо хоҳед, ки ба неъматҳои моддӣ ноил шавед, ба дигарон кӯмак кунед, ки ба он ноил шавед. Роҳи осонтарини сарват ин кӯмак кардан ба дигарон барои гирифтани чизҳои зарурӣ мебошад.

Ба одамон некӣ орзу кунед

Агар шумо хоҳед, ки ҳаёт ба шумо меҳрубонона муносибат кунад, ба ҳама дар атрофи шумо некӣ карданро ёд гиред ва онҳоро баракат диҳед. Баракат як одати қадимист ва мутаассифона, аллакай қариб фаромӯшшуда аст. Пештар сайёҳон пеш аз ба сафар баромадан баракат медоданд, ғизо, оила ва дӯстон баракат медоданд. Дар баъзе халқҳо баракати волидайн маънои меросро надошт.

Шояд ин одат ба назари касе кӯҳна шуда бошад, касе ба он танҳо маънои динӣ медиҳад. Аммо дар ҳақиқат ин маънои зиёде дорад. Агар тамоми ҷаҳони гирду атрофи мо аз энергия иборат бошад, пас хоҳишҳои мо низ захираи муайяни онро доранд. Ҳар кадоми онҳо ба амалӣ шудан майл доранд. Барои ҳамон танҳо барои ҳар як шахсе, ки дар роҳ вохӯред, беҳтарин орзу кунед. Ба ӯ шодӣ, хушбахтӣ, шукуфоӣ ва саломатии бардавомро таманно кунед. Ба ӯ рӯзҳои хушбахти умрро орзу кунед.

Шумо худ хоҳед дид, ки энергияи мусбии шумо воқеан метавонад ҷаҳони гирду атрофатонро ба сӯи беҳтар тағйир диҳад. Одамон ширкати шуморо бештар қадр хоҳанд кард, зеро онҳо худро дар ҳузури шумо беҳтар ҳис мекунанд. Шахсони гирду атроф зуд мефаҳманд, ки шумо аз самими қалб ба онҳо некӣ орзу мекунед. Ҳиссиёт ва орзуҳои неки шумо сад баробар мукофот дода мешавад.

Одати хуб додани туҳфаҳо

Хуб мешуд, ки ба ҳар одаме, ки ба назди ту меояд ва ё ба он кас меояд, чизе доданро қоида гардонем. Ин метавонад ҳама чизи хурд бошад - гул ё открытка, афоризм ё шеъри дар варақ навишташуда, китоб ё суроғаи шахсе, ки метавонад ба касе кӯмак кунад.

Оё ба назди касе омадан ва бо худ чизе овардан, ҳатто агар ин танҳо як таъриф ё орзуи нек бошад, фикри бад аст? Ба шахсе нишон додан хеле осон аст, ки шумо дар бораи ӯ ғамхорӣ мекунед ва фикр мекунед. Беҳтарин суҳбатҳо бо чунин оғоз мешаванд: «Ман дар бораи ту фикр мекардам. Ман мехоҳам ба шумо кӯмак расонам".

Ба худ ваъда диҳед, ки ба ҳар як шахсе, ки бо шумо тамос мегиред, чизе медиҳед. Вақте ки шумо медиҳед, шумо бисёр чизҳо мегиред Бештар. Ва ҳар қадаре ки шумо қабул кунед, ҳамон қадар хоҳиши доданатон қавитар мешавад. бахшидан Бахшидан беҳтарин шакли додан ва мубодила аст. Ин гарави дараҷаи олии инкишофи маънавии инсон мебошад. Ҳеҷ чиз наметавонад ба ҷараёни энергия монеа шавад, ба монанди хашми пинҳонӣ ва кина нисбати шахси дигар.

Чунин ІН моро аз шодиву осоиш маҳрум месозад ва инчунин яке аз сабабҳои асосии пайдоиши психосоматикӣ мебошад. бемориҳо. Эҳсосоти манфӣ метавонанд ҳамон тавре ки эҳсосоти мусбӣ пайдо шаванд. Онҳо пеш аз ҳама ба муқобили худамон нигаронида шуда, моро аз саломатӣ маҳрум мекунанд ва умри моро кӯтоҳ мекунанд.

Бахшидан на ҳама вақт осон аст, вобаста аз он ки боиси хафагӣ шудааст. Аммо аз он ки ба ҳиссиёти хашм ва хашм дода шавад, ҳаёти пур ва бой доштан муҳимтар аст. Мо бояд ҳама чизро ва ҳамаро бахшем - худамон, волидон, ҳамсарон ва дигар одамон. худатро бубахш Мо бояд худро барои ҳама хатоҳо ва аблаҳона бубахшем. Фаромӯш накунем, ки мо аз комилият дур ҳастем ва ҳеҷ гоҳ ба он намерасем. Мо ҳамеша хато хоҳем кард. Ва дар ин бобат ягон бадӣ нест. Агар мо барои хатогиҳо ба худамон хашм нагирем, мо метавонем аз онҳо дарс гирем ва рушд кунем.

Агар мо бахшиданро ёд нагирем, хатогиҳо метавонанд дасти моро комилан банданд. Охир, аз ҳамин сабаб зиёда аз як тақдири инсон шикастааст.

Норозигии доимӣ аз худ ва пушаймон шудан аз кори кардааш нишонаи заъфи характер аст. Баъд аз ҳама, агар шахс тавба кунад, пас ӯ майл дорад, ки ин далелро ҳамчун истифода барад. бефаъолиятиамро аз рӯи принцип асоснок карда: «Аз сабаби хатохоям муяссар нашуд, вале аз сидки дил пушаймонам. Пас, ман он қадар одами бад нестам."

Аз худ хашмгин шудан шуморо хушбахт намекунад. Набояд роҳ дод, ки хатоҳои гузашта таъсир расонанд ҳаёти имрӯза. Мо бояд худро бахшем ва дар худ бубинем хатоҳо танҳо барои он чизе ки онҳо дар ҳақиқат ҳастанд - як қисми ҷудонашавандаи раванди ба воя расидани мо. Бе ин хатогиҳо, мо ҳеҷ гоҳ ба шахсияти имрӯза табдил намеёфтем.

Падару модаратро бубахш

Бисёр одамон волидони худро бахшида наметавонанд. Дар натиҷа, онҳо солҳои зиёд аз беадолатӣ, дағалӣ ва бераҳмӣ, ки як вақтҳо ба онҳо тоб оварда буданд, азоб мекашанд. онҳо. Хафагии якумрӣ нархи хеле даҳшатнок аст, ки барои чӣ пардохт кардан лозим аст мо дигар тағйир дода наметавонем.

Дар ин ҷо боз як ҳолати хеле муҳим вуҷуд дорад. Фақат бахшидан падару модаронамон, ниҳоят мо метавонем худро калонсол ҳисоб кунем. То ин лаҳза мо кӯдак мемонем, зеро вобастагии падару модар ва рафтори онҳо нисбат ба мо нигоҳ дошта мешавад. Бо бахшидани волидон мо аз таъсири онҳо озод мешавем. Танҳо дар он сурат шумо метавонед худро калонсолон ҳисоб кунед. Аз ранҷи кӯдакон боло баромада, онҳоро фаромӯш кардан лозим аст. Роҳи осонтарини ин кор дарк кардан аст, ки волидонамон ба таври худ ба мо некӣ орзу мекарданд.

Ҳамсарони худро бубахшед ва ҳарчи зудтар

То он даме, ки дар сари мо ҷой барои андешаҳои манфӣ ва кина вуҷуд дорад, мо дар гузашта зиндагӣ мекунем ва тамоми зебоии имрӯза аз мо дур мешавад. Муҳаббат то замоне вуҷуд дошта наметавонад кина.

Агар зану шавҳар дарҳол якдигарро набахшанд, ин беақлӣ аст.

Муҳаббат то дертар ба таъхир гузошта мешавад. Чаро? Аксар вақт яке аз ҳамсарон намехоҳад дарҳол дигареро бубахшад, «то ҳама чизро фаҳмад, чунон ки бояд фаҳмад» ва ҳатто фикр намекунад, ки хатогиҳои қаблиро такрор кунад. Дар зоҳир, ӯ чунин зоҳириро нигоҳ медорад, ки бахшидан дар айни замон имконпазир нест, зеро "хафагӣ ҳанӯз хеле тоза аст".

Чунин мавқеъ фақат собит мекунад, ки қувваи пешбаранда дар ин маврид на амали ҳамсар, балки танҳо эҳсосоти худи мост.

Аксар вақт одамон фикр мекунанд, ки бахшидани зуд эътимоди онҳоро коҳиш медиҳад. Аммо вақте ки шумо аз муҳаббат ба дӯстдоштаатон даст мекашед, шумо дар бораи кадом қудрат сухан ронда метавонед? Дар ин гуна замина муносибатҳои мустаҳкам барпо кардан мумкин нест. Дар асл, ҳама чиз баръакс аст: ҳар қадар зудтар бубахшем, ҳамон қадар зудтар боз дӯст дошта метавонем ва аз зиндагӣ лаззат баред.

Боре як зани хирадманд гуфта буд: «Ба ҳар ҳол рӯзе мебахшам.

Пас чаро худи ҳозир ин корро накунед?" Барои ин, шумо бояд танҳо хислатҳои хуби шахси дӯстдоштаро дар хотир доред. Агар шумо даҳ чизеро, ки дар бораи ӯ дӯст медоред, ба хотир оваред, кина дарҳол хеле заифтар мешавад.

Албатта, чунин метавонад рӯй диҳад, ки зиндагӣи минбаъдаи шумо номувофиқ гашт. Аммо дар сурати ҷудо шудан ҳам бояд ҳарчи зудтар якдигарро бубахшанд.

Ҳама одамони дигарро бубахш

Ба ҳама, новобаста аз кирдорҳо ва аблаҳояшон, бидуни истисно бахшиш бидеҳ. Бахши ҳақиқӣ, гарчанде ки ин зуҳури олии додан аст, пеш аз ҳама ба манфиатҳои шумо хизмат мекунад. Охир гап на дар шахсе, ки шумо мебахшед, балки дар худи шумост. Ин барои хушбахтӣ, муваффақият ва оромии рӯҳии шумо муҳим аст. Ин барои ояндаи шумо муҳим аст.

Ҳеҷ чизи аблаҳтар аз хашмгин шудан ба шахсе нест, ки ба шумо тамоман парвое надорад. Охир, бо ин роҳ ҳаётро танҳо барои худ заҳролуд мекунӣ ва одам аз ин ҳатто хабар надорад.

Касе, ки муддати дароз хафа ва хашмгин мешавад, қувваи худро медуздад. Ин хусусан вақте равшан мешавад, ки мо боварӣ дорем, ки ин ё он кас дар нобарорихои мо гунаҳкор аст. Агар мо айбро ба гардани касе бор кунем, мо ба ӯ қудрати ҳаёти худро медиҳем.

Масъулияти вазъиятро ба дӯши дигарон гузошта, мо қувваи худамонро банд карда, ба муваффақиятамон халал мерасонем.

Дар амал татбиқ

Аввал шумо бояд шахсро дар рӯҳ бахшед. Кӯшиш кунед, ки ба шахсе, ки шуморо бо чизе хафа ва таҳқир кардааст, аз самими қалб хушбахтӣ таманно кунед. Ҳар боре, ки хафаатонро ба ёд меоред, рӯҳан ба ин шахс баракат диҳед ва ба зудӣ эҳсос хоҳед кард, ки ин хотираҳо бар шумо қудрати худро гум мекунанд. Шумо инчунин метавонед ба ин шахс занг занед ё бо онҳо шахсан суҳбат кунед. Дар баробари ин, аз баҳсҳо канорагирӣ кунед ва нагузоред, ки ӯ худро сафед кунад. Фақат ба ӯ бигӯед, ки шумо ҳамаашро бахшидаед.

Шумо инчунин метавонед ба ӯ нома нависед, ки дар он шумо масъулияти пурраи ҳодисаи рӯйдодаро ба ӯҳда мегиред. Шояд ин шахс ба шумо адолат накарда бошад, аммо аз шумо вобаста аст, ки шумо ин ҳодисаҳоро чӣ гуна қабул кардед ва ба онҳо чӣ гуна муносибат кардед. Ба ӯ фаҳмонед ки шумо барои вазъияти ҳозира узрхоҳиро интизор нестед, балки худатон барои ҳодисаи рӯйдода аз ӯ бахшиш мепурсед. Пеш аз ҳама, шумо бояд ба ӯ бигӯед, ки шумо ӯро мебахшед ва ба ӯ ҳама беҳтаринҳо орзу мекунед.

Ғолибон дар санъати додан ва бахшидан хубанд. Ҳарду рӯҳи онҳоро гиромӣ мебахшанд ва онҳоро одамони дӯст, қодир ба ҳамдардии самимӣ мегардонанд. Қобилияти додан шарти ҳатмӣ барои дарёфти фаровонӣ, хушбахтӣ ва осоиштагии ҳақиқӣ мебошад.

Машқҳои амалӣ

Имрӯз саховатмандӣ ва бахшиданро дар худ инкишоф медиҳам:

1. Ба ҳар касе, ки вомехӯрам, бо ӯ телефонӣ суҳбат мекунам ё дар борааш меандешам, шодӣ, хушбахтӣ, муваффақият ва саломатӣ мехоҳам. Ба ӯ эҳсоси мусбат равона мекунам.

2. Ба ҳар касе, ки ба диданаш меравам, туҳфае мебарам. Он метавонад ашё, орзуи нек, таъриф ё андешаи муфид бошад. Бо ин таваҷҷуҳамро ба беҳбудии ӯ нишон медиҳам.

3. Ба шахси дӯстдоштаам туҳфаи ғайриоддӣ ва бодиққат интихобшуда медиҳам, зеро шодии ӯ маро низ хушбахт мекунад.

4. Касонеро, ки аз онҳо ранҷидаам, самимона мебахшам. Ин пеш аз ҳама туҳфа ба худи ман аст. Ба онҳо занг мезанам ё нома менависам ва худро аз кинаву эҳсосоти манфӣ озод мекунам.