Бале, дӯстам, барчида мазмун аз Ояти карима, ки дар Сураи “Мулк” омадааст: “...
лийаблувакум аййукум аҳсану ъамалан”, яъне, “... то бисанҷем, ки кадоме аз шумоён дар накӯкорӣ пештаред, авлотаред...” бармеояд, ки аввал, ин ҷаҳон набарди некист ва ҷои накӯкорон аст ва дуввум, кадоме аз некон дар накӯкорӣ аз дигар яке беҳтар аст.

Ва дар ҳама ин ҳолат, накӯкор, чун дар Ояти дигаре омадааст: - “...
фалйатанафаси-л-мутанафисун”, яъне, накӯкорон беҳтару бештар аз якдигар рағбат мекунанд.

Яъне, дӯстам, дар накӯкорӣ, чун ин мусобиқае будааст, бояд он ки мо сабқат кунем, пешдастӣ кунем ва ин имкониятро аз даст надиҳем, то ки мо низ аз зумраи он ҳафтод ҳазор нафар уммати Паёмбар гардем.

……….

50. Оид ба масоили насиҳат будани дин ва оид ба тобиши маънии аслии “насиҳат” аз рӯи ҳадиси набавӣ (с.а.в.).

Пири Балх фармуд: “Адаб дар дини мост,
Дин адаб асту адаб аз кин ҷудост!”
Он, ки бошад боадаб, кин нест дар ӯ,
В-он, ки бошад беадаб, ӯ кинаҷӯ.
Шарти дин аст фикру кор аз таҳти дил,
Варна гардад кор хому ҳол хиҷил.
Бин, чӣ кард Парвардигорат бо филон,
Бо саҳоб аз подшоҳу лашкарон?
Аз Яман бар қасди Каъба омад ӯ,
Лек шикаст хӯрд пеши Каъба кинаҷӯ.
Он ҳама сиҷҷил бар сар шорид тамом,
На ӯ монду лашкару на пил салом.
Дил бояд пок нигаҳ дорӣ зи хасм,
Чун чунин бошад мусалмонро расм.
Дил наяст ҷое ба хасму кибру кин,
Ҷои пок аст, ҷои меҳр аст, ҷои дин.
“Дин насиҳат аст!” фармуд Мустафо,
То набинад сар дарду ҷон ҷафо.
...

Тамим ад-Дорӣ (р.а.) ривоят мекунад, ки Паёмбари акрам, Муҳаммад мустафо
(с.а.в.) боре се маротиба такрор карда, гуфт: “... ад-дину ан-насиҳату!”, яъне,
дар ин ҷо, ба мазмуни “Дин самимият аст!”

Саҳобаҳо инро шунида, аз Расули Оллоҳ пурсиданд: “... ли-ман, ё Расулаллоҳ?”,
яъне, самимият нисбати кист (бар кист)? Яъне, мо нисбати кадом тоифа мардум бояд самимона, аз таҳти дил, бе кибру хасму кин ва бо меҳру муҳаббат, рафтор намоем?